Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            złośliwej twarzy. Może kiedyś były one jedyną jej pięknością,
 2   1, I  |        Bohatyrowicze, którzy mnie kiedyś znali, z bliska nawet znali,
 3   1, I  |           dzieckiem... Znałam ich kiedyś wszystkich... kiedyś...
 4   1, I  |          ich kiedyś wszystkich... kiedyś... dobrze i z bliska...~
 5   1, I  |            Jednakowoż jaki to był kiedyś mężczyzna... przystojny,
 6   1, I  |       basem zawołała Marta - i my kiedyś z Anzelmem śpiewaliśmy ten
 7   1, I  |          zawołani... I ten Anzelm kiedyś, gdzie tylko, bywało, obróci
 8   1, II | krzaczastych róż. Dokoła starych, kiedyś kosztownych sztachet topole,
 9   1, II |     delikatnego wdzięku, z twarzą kiedyś znać zupełnie piękną, a
10   1, III|        promieniowi światła, który kiedyś do jego głowy z wielkiego
11   1, III|          Mieszkańcy tej wsi mieli kiedyś pergaminy i przywileje szlacheckie,
12   1, III|          mieszkańcy dziedzicznych kiedyś jego wiosek nauczyli się
13   1, III|          tylko osobą zwierzać się kiedyś chciał i próbował...~Dwanaście
14   1, III|          na tyrana i ludożercę... Kiedyś mi do tego naszego ludu
15   1, III|            Na czole, posiadającym kiedyś białość i gładkość prawie
16   1, III|           romansowością. Ja także kiedyś na rzeczach wzniosłych i
17   1, III|       krok naprzód; oczami, które kiedyś błękitne być musiały, ale
18   1, IV |        nie było, że jeśli i znali kiedyś podobne parady; to od dawna
19   1, IV |        jakie położenie popadł był kiedyś, kiedy to zamierzał zstępować...
20   1, IV |           płci pięknej... ho, ho! Kiedyś był sławnym z tego... a
21   1, V  |          tylko słyszała o tym, że kiedyś ludzie bywali weseli i szczęśliwi,
22   1, V  |          lat dwadzieścia cztery i kiedyś bardzo kochała wiedziała,
23   1, V  |    naturalnie, powiedziano jej to kiedyś i sama to przyznawała -
24   1, V  |          o stryju Anzelmie, bo on kiedyś dobrze znał pannę Martę...~
25   1, V  |         dodał jeszcze:~- I ja też kiedyś w Korczynie bywałem... ociec
26   1, V  |           nie wywietrzała, co jej kiedyś od wielkich panów nabrał...~
27   1, V  |         mawiała Justynie, że miał kiedyś postawę dębu i twarz do
28   1, V  |       krajach. Ona tego człowieka kiedyś bardzo kochała, ale wydało
29   1, V  |           tego człowieka, którego kiedyś pragnęła jak szczęścia,
30   1, VI |             To ten Pacenko, co mu kiedyś żonkę zwiódł i w świat powiózł. ~
31   1, VI |   gwałtowne ramię wielkiej rzeki. Kiedyś, kiedyś uderzyło ono o ląd
32   1, VI |           wielkiej rzeki. Kiedyś, kiedyś uderzyło ono o ląd i przedarło
33   1, VI |           żyjący; umiem ja, umiał kiedyś Fabian, umie może ten młody
34   2, I  |            łatwo było zgadnąć, że kiedyś do Olszynki należała. Był
35   2, I  |    Olszynki należała. Był to więc kiedyś mająteczek kilkunastochatowy,
36   2, I  |          oczu, który zdradzał, że kiedyś, w pierwszej może młodości,
37   2, I  |         niesmaczne. Nauczyłam się kiedyś przyrządzać je od Marty
38   2, II |       Czysta miotła! Widywałam ja kiedyś takie bukiety często, a
39   2, II |          sali rozeszło! Znałam ja kiedyś i te zapachy... Uf... nie
40   2, III|       gnije... plonu nie wydając. Kiedyś to były między ludźmi insze
41   2, IV |          mieszkania sobie wykuwa. Kiedyś nadmiar ciekawy byłem tych
42   2, IV |        nie chce. A jednakowoż był kiedyś taki wieczór, że od góry
43   2, IV |            niby kurhan, widocznie kiedyś rękami ludzkimi usypany
44   2, IV |     Korczyński podobno inszym był kiedyś, a potem go coś odmieniło...
45   2, IV |          żołądek mruczy. I u nich kiedyś bieda była, kiedy stryj
46   2, V  |             pamiętam... pamiętam! Kiedyś tak byłam do ich mówienia
47   3, I  |          tym znaczeniu wodzem, iż kiedyś, w przyszłości, zaświeci
48   3, II |           tego nie przywykła i ja kiedyś insze życie i uzwyczajenia
49   3, II |      kiedy teraz pomyślę, że i ja kiedyś tyle książek czytałem i
50   3, II |         czym mówił, budziło w nim kiedyś szczere zachwycenie, a teraz
51   3, II |         żałowałam tego, co miałam kiedyś za najwyższe dla siebie
52   3, II |    francuskich romansach, których kiedyś tak wiele czytywaliśmy razem!...~
53   3, II |          że z uczuć, które miałam kiedyś dla ciebie, nie pozostało
54   3, II |          Zresztą, on może jeszcze kiedyś i bardzo bogatym zostanie,
55   3, II |          w uciechach serca?... Ja kiedyś je posiadałam, znam więc
56   3, III|          gospodarzy, którzy Martę kiedyś znali i ku niej szli z powitaniem.
57   3, III|         zostałem...~- Tak, tak to kiedyś było! - głową z wysokim
58   3, III|         zawieszała?~- Tak, tak to kiedyś było... - powtórzyła.~-
59   3, III|              Pamięta pan, jakeśmy kiedyś tę piosenkę razem śpiewali?... -
60   3, III|           ho! Gdyby oni ten wygon kiedyś im widać zrabowany odebrali,
61   3, V  |   powiodła.~- I tych ludzi znałam kiedyś... lubiłam... sam los mię
62   3, V  |            lubiłam... sam los mię kiedyś do nich prowadził... ale