Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          zdjął czapkę odkrywając czoło mniej opalone od reszty
 2   1, II |    nerwowe drgania przebiegające czoło i brwi. Od pierwszego rzutu
 3   1, II |    spoglądał na ogorzałe, zorane czoło i w dół spuszczone wąsy
 4   1, III|        kilkakroć ucałował rękę i czoło żony i obok niej usiadł.
 5   1, III|         ręką, więcej namarszczał czoło, myślał, że naprawdę żadnego
 6   1, IV |    którym mowa sprowadziła mu na czoło zdwojoną ilość zmarszczek,
 7   1, IV |         prostych, niskie i białe czoło, z którego w tej chwili
 8   1, V  |     koniec chylące się przed nim czoło krewnej ucałował i ku niemu
 9   1, V  |          jej przebiegło. Zarazem czoło jej zapaliło się wstydem.
10   1, V  | skórzanym daszkiem osłaniając mu czoło nie zasłaniała z tyłu głowy
11   1, V  |       reszty twarzy bielsze jego czoło zaszło rumieńcem, z rumianych
12   1, V  |        bujną rosą wystąpił mu na czoło.~Justyna pogładziła konopiastą,
13   1, V  |  niewysokimi deskami ukazało się czoło kobiece; oczy pod czołem
14   1, V  |       ciemnymi włosami zarzucone czoło pocałowała. Daleko ognistszy
15   1, V  |       jego siostry, wytrysnął na czoło i policzki Jana. Uszy jego
16   1, V  |    dokoła siebie i ręką przetarł czoło i oczy. Coś znać w tej chwili
17   1, VI |     słoneczny oświecił wyłysiałe czoło i wygładził zmarszczki starca.
18   1, VI |    skrzydła daje!~Odwrócił się i czoło do drzewa przycisnąwszy
19   2, I  |        powstawały albo na śniade czoło opadały, a spod nich jak
20   2, I  |          zmarszczkami porysowane czoło okrył aż po brzegi jasnych
21   2, I  |          znowu zalał jej twarz i czoło. Na kanapce przed rozłożoną
22   2, I  |  myślenia...~Słuchał z zajęciem; czoło i brwi mu drgały.~- Znasz
23   2, I  |       otaczającego ją powietrza. Czoło miał dziewicze: białe i
24   2, II |     zakaszlała; pomarszczone jej czoło nabiegło krwistym rumieńcem.
25   2, II |       pochyliła się nad nią, i w czoło ją pocałowała.~- Nie trzeba,
26   2, II |         od razu...~Uderzył się w czoło tak silnie, że po całym
27   2, II |         w ziemi, a na sfałdowane czoło występowały krople potu.
28   2, II |          tył założył i podnosząc czoło prędko i dość głośno wymówił:~-
29   2, III|      powodu zmarszczek gęsto jej czoło okrywających i ciemnej skóry,
30   2, III|         rzucając zmyślił się, na czoło jego znacznie bledsze od
31   2, III|      podawał naprzód, a na białe czoło wystąpiła mu znowu gruba,
32   2, III|     spustoszyli !~Krew zalała mu czoło, policzki i nawet białka
33   2, III|         ukryć płomienie które mu czoło, policzki, uszy i aż ogorzałą
34   2, III|        Chryste, jakiż podobny! I czoło, i oczy, i głos, i mówienie,
35   2, IV |          pan Andrzej tu..." i na czoło sobie pokazał... "a twój
36   2, IV |          pan Andrzej tu..." i na czoło sobie pokazałem "a mój ociec
37   2, IV |    dłonie a ochłodzić rozgorzałe czoło. Ale w jej położeniu i otoczeniu
38   2, V  |         zobaczyła go bez czapki. Czoło miał białą i cienką skórą
39   2, V  |      całej twarzy, aż na wysokie czoło, którego zmarszczki wyciągnęły
40   2, V  |        obie ręce na kiju wsparł, czoło podniósł, ku sufitowi spojrzał.~-
41   2, V  |             Policzki jej i nawet czoło zachodziły sinym prawie
42   3, I  |          wyrastającego modrzewia czoło o gruby pień jego oparła
43   3, I  |          strach i ból; blade jej czoło zarumieniło się pod uderzającą
44   3, I  |          objęcia, pocałował ją w czoło, dłonią parę razy po włosach
45   3, II |    uczynił Michał, wąs najeżył i czoło groźnie zmarszczył, widać
46   3, II |         ją całował, kilka razy w czoło go pocałowała i łagodnym
47   3, II |     krzesło, w obie dłonie wziął czoło i zawołał:~- Okropność!
48   3, II |         się chwilę, zawstydzenie czoło jej rumieńcem oblało, prędko
49   3, II |  rozwarły, zmarszczka przerznęła czoło. Silnie do głębi był przekonany,
50   3, II |          którymi sobie zasłoniła czoło, z głuchym stukiem o posadzkę
51   3, III|   zgniótł brodą obręcz krawata i czoło ku ziemi pochylił. Fabian
52   3, III|         przerywał i zamyślał się czoło marszcząc, a kępkę wąsów
53   3, III|         o serce jej uderzyła, na czoło płomię, a w oczy wilgoć
54   3, III|          Jak tu z ziemi podnieść czoło,~Kiedy matka w grobie?~A
55   3, III|           Płomię wystąpiło mu na czoło. Mimo woli rękę w górę podniósł.~-
56   3, IV |      zmarszczkami występowała na czoło. Benedykt żywy ruch na fotelu
57   3, IV |    szeroką dłonią zasłonił sobie czoło i oczy. O dwa kroki od niego
58   3, IV |           Pod spadającymi na jej czoło listkami topoli stała prosta
59   3, V  |   rozmarzenia okrywał jej śniade czoło i napełniał oczy, że Kirłowa
60   3, V  |         jej uderzyła, płomień na czoło a wilgoć w oczy rzucając.
61   3, V  |          serdecznie ją w głowę i czoło ucałował.~Uspokój się -
62   3, V  |      pomiędzy brwiami na wysokie czoło i aż na skronie cienkie