Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            swymi z wysoka i mocno o ziemię uderzając, grubym, nieco
 2   1, I  |           żegnać się, czołami bić o ziemię, pacierze głośno mówić... "
 3   1, I  |       ludzka!~Justyna ze wzrokiem w ziemię wbitym milczała.~- No, a
 4   1, II |          rokiem więcej wsuwał się w ziemię, lecz z dachem gontowym
 5   1, III|            w szkole żadnej nie był, ziemię swą własnymi rękami uprawiał.
 6   1, III|         Dłonie o kolana opierał i w ziemię patrzał. Pani Emilia wzniesionym
 7   1, IV |            podniesioną i patrzyła w ziemię; można by myśleć, że słów
 8   1, IV |         bufecie brzęk padającego na ziemię i rozbijającego się szkła
 9   1, V  |             biało kwitnący okrywały ziemię. Ta sama ścieżka, którą
10   1, V  |            chłopców grablami rześko ziemię drapiąc cienkim głosem zawołał:~-
11   1, V  |        żółknie i gnije...~Patrzył w ziemię, mówił to monotonnie i coraz
12   1, V  |            by sprawiła spadająca na ziemię ogromna kluska. Niewysoka
13   1, VI |             powiedzieć można, że na ziemię przymierają dlatego właśnie,
14   1, VI |            dawnym, co w tym miejscu ziemię na tę ogromną szczelinę
15   1, VI |       korzeniami drzew i wrosłymi w ziemię kamieniami najeżonych wschodach.
16   1, VI |            Rozlewały się daleko i o ziemię biły koryta w niej sobie
17   1, VI |      bohatyrem mężnym, który tę oto ziemię dzikiej puszczy i srogim
18   1, VI |           wzburzony rzucił czapkę o ziemię i zawołał: ~- Bodaj to takie
19   2, II |             i wątłą dziewczynkę nad ziemię uniósłszy namiętnymi pocałunkami
20   2, II |   przygryzając wargę wzrok utkwił w ziemię. Z gorzkiego i gniewnego
21   2, II |             kanwę z wyszytą różą na ziemię rzuciła i na paluszkach
22   2, III|           na ich twarzach spadał na ziemię deszczem potu. Z poziomu
23   2, III|           szelest przecinanych i na ziemię kładnących się kłosów.~Paru
24   2, III|           zamyśleniu, ze wzrokiem w ziemię utkwionym końcami palców
25   2, III|            wianem wniesie, razem tę ziemię złotymi plony okrywać i
26   2, III| siedemnaście liczyć mógł, sierpy na ziemię rzucili i wszyscy trzej
27   2, III|          Starzyńska, a potem nogą o ziemię uderzając i szeroko ramionami
28   2, III|       młodych, silnych, kochających ziemię i ludzi! ~- Amen! - dokończył
29   2, IV |             przestrzenie opadały na ziemię pyłem cichym i tak miałkim,
30   2, IV |             szedł, twarzą wprost na ziemię upadł i z godzinę od płaczu
31   2, IV |         całować przestał i z rąk na ziemię wypuścił, tego momentu już
32   2, IV |            nisko pochyloną głową, w ziemię patrzał i o towarzyszce
33   2, IV |         wprost przed jego nogami na ziemię padłszy głośno zawyłem.
34   2, IV |             kanapy czy z krzesła na ziemię. Zwaliła się i leżała z
35   2, IV |       zgniecione, podarte padały na ziemię. Ani razu w swym życiu nie
36   2, IV |            na człowieka, jak wilk w ziemię patrząc... ~Rzucił ręką
37   2, IV |         garnek, co na stole stał, o ziemię cisnąłem i roztłukłem, siostrę,
38   2, IV |        zlęknione oczy w pociemniałą ziemię utkwiła. Nad kołyszącymi
39   2, V  |               Z ziemiśmy poszli i w ziemię przemienić się mamy", i
40   2, V  |             cały, i żeby nie ja, na ziemię padłby... i już teraz nijak
41   2, V  |            i tylko co ze strachu na ziemię nie popadli. "Toż to człowiek!" -
42   3, I  |        nowinę bezprzytomna padła na ziemię, ale dźwignąwszy się z parodniowej
43   3, I  |          wyższemu życiu. Benedykt w ziemię patrzał, wąsa w dół pociągał
44   3, I  |         było na ziemi, opierał je o ziemię. Pani Andrzejowa splecione
45   3, I  |            za turystę zwiedzającego ziemię obcą i ukazującą się mu
46   3, II |      pozwalam... A gdybyś zresztą i ziemię miał gryźć, wytrącę... jak
47   3, II |           ogrodzenia zsunęła się na ziemię wywdzięczając się tym sposobem
48   3, II |            stał długo na miejscu, w ziemię wpatrzony, do krwi prawie
49   3, II |            na miejscu i z jękiem na ziemię upadła. Kolana jej i ręce
50   3, III|        wszystkim, nad zaściełającym ziemię kobiercem przygasłym i spłowiałym,
51   3, III|           przez długie wylewanie na ziemię zapładniających ogni wywabiło
52   3, III|     wszystkich patrząca, rzuciła na ziemię niedopalony papieros i zdeptała
53   3, III|          Bóg, który utworzył niebo, ziemię i złotne gwiazdy, dla szczęśliwości
54   3, III|             usłyszawszy papieros na ziemię rzucił, nogą go zadeptał
55   3, III|              z głośnym hołupcem nad ziemię się porwał i z ramieniem
56   3, III|        ekspensy; oni głód wielki na ziemię cierpią, bo małe grunciki,
57   3, III|          lat, z ojca na syna, my tę ziemię rękoma naszymi drapiem i
58   3, IV |         jeszcze słuchać i czekać. W ziemię patrzał.~- Cóż - odezwał
59   3, IV |        pierwsi poczęliście kochać i ziemię, i lud, i sprawiedliwość,
60   3, IV |          Ziemia! ziemia!" Trzymałem ziemię...~Trzymał ją i dla siebie,
61   3, IV |            pięknym, zgrabną nóżką o ziemię bijącym konikiem. W bogatej