Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          myśli! - porywczo prawie zawołała Justyna. - Ja ani kłamać,
 2   1, I  |           wziął tyle dziewcząt? - zawołała znowu stara panna.~- Po
 3   1, I  |          i najgłębszym swym basem zawołała Marta - i my kiedyś z Anzelmem
 4   1, II |  rękawiczek!...ze słabym śmiechem zawołała pani Emilia.~- I bez kapelusza -
 5   1, II |        nie! - z żywym przeczeniem zawołała cierpiąca kobieta. - Ja
 6   1, II |     klasnęła i z wybuchem radości zawołała:~- A! pani już tu, panno
 7   1, II |         jak nie ma, tak nie ma! - zawołała.~Teresa tymczasem liczyła
 8   1, II |         osób nakryto! - piskliwie zawołała. - Czy więcej gości dziś
 9   1, II |         otwartym drzwiom salonu i zawołała głośno:~- Mars! Mars!~Na
10   1, II |      złożyła.~- O, cóż to jest? - zawołała.~- Morfina - z niedbałym
11   1, II |            cóż to szkodzi!~- O! - zawołała - właśnie pragnęłabym, aby
12   1, III|    oddalając z przejmującym żalem zawołała:~- O! gdybyś się ty był
13   1, IV |    rękawiczkami.~- O, mój Boże! - zawołała - a jakżebym ja sobie z
14   1, IV |          Czego chcesz ode mnie? - zawołała. - Jakim prawem, za co robisz
15   1, V  |           uśmiechem pąsowych warg zawołała:~- Pan Jan widać czasu ma
16   1, V  |   świeżości.~- Śliczna zagroda! - zawołała - kto tu mieszka?~- Stryj
17   1, V  |     piskliwie i bardzo przeciągle zawołała.~Z daleka już ozwał się
18   1, V  |      będzie!~- Adaś! schodzisz? - zawołała, a raczej zaśpiewała znowu
19   2, I  |          marchwi.~- A ja, mamo? - zawołała - przecież ja tu jestem!
20   2, I  |      razowy...~- O! - śmiejąc się zawołała - bardzo trafne nazwanie
21   2, I  |          o dłoń drugiej uderzając zawołała:~- Śmiej się, ile chcesz,
22   2, I  |          się podoba?~- Otóż to! - zawołała - dla ciebie i tobie podobnych
23   2, I  |         zajęty jesteś Justyną ! - zawołała.~- O ile jeszcze mogę być
24   2, I  |        trwogi i prośby.~- Tylko - zawołała - nie myśl o nim nic złego...
25   2, I  |        powierzył...~- Nie! - żywo zawołała - nie chcę, stanowczo nie
26   2, I  |   ściśniętą ręką o dłoń uderzając zawołała i z wesołym znowu spojrzeniem
27   2, II |       różnobarwnej miotły podobny zawołała.~- Niech ciotka zgadnie -
28   2, II |    skosztowała.~- Czemużby nie! - zawołała - to prześliczne.., ja to
29   2, III|        Nagle przysadzista Elżusia zawołała:~- Bardzo słusznie! Panienka
30   2, III|       Wszyściutko dziś zeżniem! - zawołała Elżusia.~- Taki koniec,
31   2, III|  kształtne, suche ręce klasnęła i zawołała:~- Bo to panienka prawdę
32   2, III|     szeroko ramionami rozmachując zawołała:~- A teraz, owszem, do roboty,
33   2, III|           i żwawą.~- O, ciężko! - zawołała Justyna, gdy kamienne koło
34   2, III|           kuku! kuku!~- O Jezu! - zawołała i usta nieco wzgardliwie
35   2, IV |         przeleciał.~- Jaskółka! - zawołała Justyna.~- To są jaskółcze
36   2, V  |          przyniosła.~- Poczekaj - zawołała Justyna i z lekka ją usunąwszy
37   2, V  |       Anzelm tak się rozruszał! - zawołała. - Takim alegantem ukazuje
38   2, V  |        jak ja jajecznicę zrobię - zawołała wesoła dziewczyna - to,
39   2, V  |          jakże! - odzyskując mowę zawołała. - Taki był dziś spokojny,
40   3, I  |  pogniewani? - z wybuchem radości zawołała.~- Ach, nie tylko... przeszkadzasz
41   3, I  |    kanapki.~- Jedziesz! - z żalem zawołała.~Ironia i złośliwość, które
42   3, I  |            nie, nie! - z wybuchem zawołała - niech Bóg broni, abym
43   3, I  | pochwyciła.~- Do niej pojechał! - zawołała.~Z szybkością strzały przebiegła
44   3, II |           Naturalnie - z żywością zawołała.~- Drużką Elżusi?~- Naturalnie.~-
45   3, II |         to naprzód z kurczęciem – zawołała - a wtedy uwierzę, że mógłbyś
46   3, II |    radości.~- Śliczne pantofle! - zawołała. - Jutro je cioci oddam!
47   3, II |              Oj, Boże mój, Boże - zawołała - toż Jankowi zgryzota będzie,
48   3, II |       Antolka rezonem nadrabiając zawołała:~- Pan Michał nie wiadomo
49   3, II |        otwartemu oknu cofając się zawołała:~- Proszę cię, o! proszę
50   3, II |          wybuchającym uniesieniem zawołała:~- Za kogo mnie masz, kuzynie?
51   3, II |              Czyż dusza artysty - zawołała - musi koniecznie być tylko
52   3, II |       szaleńcem...~- Zygmuncie! - zawołała, a głos jej dźwięczał zupełnie
53   3, II |         głos z piersi wydobywając zawołała. - Co najprędzej, o! co
54   3, III|        pięty do tańca poruszył! - zawołała w tłumie Starzyńska.~On
55   3, IV |         że drżał.~- La! la! la! - zawołała.~Śpiewnie, figlarnie echo
56   3, IV |       echem rozmawiać:~- Janku! - zawołała jeszcze.~Ale echo nie odpowiedziało,
57   3, V  |      śliczne ręce i słabym głosem zawołała:~- Co za szczęście dla Justynki!
58   3, V  |     wzniosła.~- Zrażać! o Boże! - zawołała. - To, o czym dowiedzieliśmy
59   3, V  |          z oczami już łez pełnymi zawołała jednak:~- Justynko! jak
60   3, V  |           radości.~- Królu mój! - zawołała - i ty doprawdy tak myślisz,
61   3, V  |                Bożeż mój, Boże! - zawołała i w zwykły już sobie sposób