Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     ciocia na to nie zważa! Jaż wiem dobrze o wszystkim i z przeszłością
 2   1, I  |      ludzkiej złości. Już ja to wiem, bo był czas, że i sama
 3   1, I  |       wyglądam na tyle, sama to wiem, a i wtedy już niewiele
 4   1, I  |       Ha? czy wiesz dlaczego?~- Wiem - z powagą odpowiedziała
 5   1, I  |     mazgajowi temu... Cha! cha! wiem ja to wszystko, wiem! Wieczna
 6   1, I  |       cha! wiem ja to wszystko, wiem! Wieczna głupota ludzka!~
 7   1, II |       to tak oryginalną, że nie wiem już, doprawdy, skąd jej
 8   1, II |         Marta nie wraca?... Nie wiem, czy gotują już dla mnie
 9   1, II |         odparł Korczyński - nie wiem jak gdzie, bom od kilku
10   1, II |       są dla mnie stracone...~- Wiem o tym, ale to co innego! -
11   1, II |       co na obiad będzie?~- Nie wiem - odpowiedziała i ułożyła
12   1, III|       szepnęła:~- O! i ja także wiem, co to płakać bez łez...~
13   1, III|       się od ciebie i dawno już wiem, żem się zawiodła. Cierpiałam
14   1, III|        trzeba umieć robić i nie wiem, czy ty potrafisz, bo mnie
15   1, III|  Korczyna został, niż teraz. Ja wiem, że tobie to wbić w głowę
16   1, IV |     serce to te... nie sługa... wiem ja to sam... pamiętam...~
17   1, IV |      wychowywać bez ojca, to ja wiem, bo i mnie w tym samym czasie,
18   1, IV |        Nie chcesz mnie widywać, wiem o tym! Masz do mnie urazę
19   1, IV |    niedbałym śmiechem dodała: - Wiem, wiem dobrze o tej pierwszej
20   1, IV |        śmiechem dodała: - Wiem, wiem dobrze o tej pierwszej miłości...
21   1, V  |       na przechadzkę i sama nie wiem, jakim sposobem aż tutaj
22   1, V  |       na nią.~- Ja to już dawno wiem - ciszej znowu odpowiedział -
23   2, I  |  spowiedniczko - rzekł - że nie wiem, na co wpierw odpowiadać.
24   2, I  |    lubisz i pijasz jej wiele... wiem o tym od męża. Ale raz już
25   2, I  |          Podjąłby się może, ale wiem, że nic by dobrego z tego
26   2, I  |   szkoda dla twoich majątków... wiem o tym!~Różyc wstał. Niejaka
27   2, II |        znowu:~- A jakże! czy ja wiem? tak jak prawie sześć lat
28   2, II | chłopiec odpowiedział:~- Czy ja wiem? we dworze? Może kto będzie
29   2, III|   szeptać zaczęła:~- Owszem. Ja wiem, skąd ten zasęp na niego
30   2, III|         arystokrat? Ja tylko to wiem, że nijaki porządny gospodarz
31   2, III|      jest takie niestałe?~- Nie wiem - odpowiedziała kobieta -
32   2, IV |      żywiej wiosłować zaczął.~- Wiem i wierzę - z powagą rzekła
33   2, IV |      nie mogłem, ale potem, nie wiem czemu, zrozumiałem, że on
34   2, V  |        uzwyczajenia zależy. Nie wiem ja tylko i wątpliwość mam
35   2, V  |      wznosząc z cicha mówiła:~- Wiem, stryjku, wszystko, wszystko
36   2, V  |     stryjku, wszystko, wszystko wiem...~- A skąd? Kto mówił?
37   2, V  |      Szymona?" zapytuję, bo już wiem, że gdyby powiedzieć: pana
38   2, V  |     kamrat... dobry... ja o tym wiem... bo prawie we trzydzieści
39   3, I  |        z powagą odpowiedziała - wiem o tym dobrze, ale jestem
40   3, II |    wyjątkową... sama jednak nie wiem dlaczego, dostrzegłam już
41   3, II |        żywością szepnęła:~- Nie wiem... nie wiem... może to tylko
42   3, II |     szepnęła:~- Nie wiem... nie wiem... może to tylko złudzenie...
43   3, II |    przykłady...~- Nie znam, nie wiem i nic wiedzieć nie chcę...
44   3, II |       pstro ma w głowie, czy ja wiem? Na Buszmanki was wychowują,
45   3, II |       ganek do sieni, aż tu nie wiem, gdzie iść... na prawo czy
46   3, II |     nikim nie powie, ale już ja wiem, że jemu to smętliwie...
47   3, II |         czynionym dodała: - Nie wiem, słowo honoru, po co żyję
48   3, II |         obrażać cię nie może... Wiem dobrze, co powiedzieć mi
49   3, II |         kobieca czy ludzka, nie wiem, odtrącała mnie wtedy od
50   3, III|     Jadwigi wszystkie skrytości wiem i w serduszku pani jak w
51   3, III|        jestem, tak mało jeszcze wiem i umiem...~- Prawda, że
52   3, III|         ukazujesz i czuję sama, wiem, że na nie zapracować, zasłużyć
53   3, III|         wszystko poszło. Ja nie wiem, kto wymyślił, że panna
54   3, IV |         a raczej wołał dalej: - Wiem, gdzie byłeś! domyślam się,
55   3, IV |    ogarnięty. Pochylił głowę.~- Wiem, ojcze, że bardzo byłem
56   3, IV |       może nie wiesz! ale ja to wiem... widziałem... wszak ty
57   3, V  |        swojej poufnej rozmowie. Wiem, że idzie tu o los Justynki,
58   3, V  |      względem mnie postąpienie. Wiem jednak, że niemało namów
59   3, V  |            Co tam takiego? aha! wiem... pan Różyc... ale poczekaj!
60   3, V  |      mam do ciebie... tylko nie wiem... słowo honoru, jak to
61   3, V  |         na nosie mu siedzą, ale wiem dobrze, że ty interesowałaś