Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         skabiozy polne wylewały ze swych stulistnych koron miodowe
 2   1, I  |      kosmate kwiaty babki stały na swych wysokich łodygach rumianością
 3   1, I  |           albo czepiały się wzajem swych ramion i sukien śmiejąc
 4   1, I  |             u której stóp w falach swych błękit nieba i ciemny bór
 5   1, II |            ale mającą w kształtach swych i ruchach wiele delikatnego
 6   1, II |             Z chudych, bladych rąk swych tarczę sobie czyniąc, cała
 7   1, II |        głowę i z urągliwym wyrazem swych smutnych oczu na sąsiada
 8   1, II |           Wspaniała! - zza binokli swych ścigając ją spojrzeniem
 9   1, II |            uważnie robić coś około swych pięknych paznokci.~- Biedna?
10   1, III|           Korczyńskiego, gdy synów swych wysłał on po skończeniu
11   1, III|            Korczyn najmłodszemu ze swych dzieci, Benedyktowi, najstarszego,
12   1, III|          porze rozmarzonym wyrazem swych płomiennych oczu zawsze
13   1, III|        myślała, bo w domu rodziców swych wśród tego wszystkiego wzrosła
14   1, III|            którą na chwilę do oczu swych przycisnęła. Potem odwróciwszy
15   1, III|            przyszli prosić o zwrot swych koni w jego zbożu pochwyconych.
16   1, III|            dotknął z lekka końcami swych palców. Ona też odwróciła
17   1, III|            byt własny i przyszłość swych dzieci. Nici tkaniny rwały
18   1, IV |        słowami a często zza szkieł swych binokli patrząc ku przeciw
19   1, IV |     wyprowadził starszych sąsiadów swych i krewnych częstując ich
20   1, IV |        powierzchowności, z ubiorów swych, gwałtownie na pamięć przywodzących
21   1, IV |          nie masz prawa usypiać na swych malarskich laurach. Cóż
22   1, IV |          jego odcinała się w pełni swych silnych i ciężkich zarysów
23   1, IV |        kroczkami kręcił się dokoła swych leżących na fortepianie
24   1, IV |           domu dalszy pochód gości~swych zatrzymywała. Płaszczem
25   1, V  |          niska puszcza, u szczytów swych samotna i cicha, a w dole
26   1, V  |            do przedmiotu miłosnych swych wzruszeń; im silniejsze
27   1, V  |       dniami i tygodniami czuła na swych ustach ogień i słodycz jego
28   1, V  |      ulubieńców i współpracowników swych spokojny. Pobiegł do siostry
29   1, VI | wykrzywiały we wsze strony mnóstwo swych węzłowatych i powyszczerbianych
30   1, VI |      nęciły wzrok głębokim cieniem swych bujnie rozrosłych wierzchołków
31   1, VI |     ruchome promienie słońca trawą swych podścielisk. Niżej jeszcze,
32   1, VI |      siebie, a przecież rozmiarami swych domów, gatunkami drzew i
33   1, VI |       dzięgiel z groniastych koron swych rozlewał mocną woń heliotropu.
34   1, VI |           olbrzymi i cały w mchach swych i wiankach leżący kamień,
35   1, VI |          złotne trąby wciąż do ust swych przykładali i rozgłośnym
36   1, VI |          takie miłości w piersiach swych nosili i takie na ziemi
37   2, I  |      zmuszoną była względem dzieci swych okazywać, wiele ją kosztowało.
38   2, I  |             ale wnet do towarzyszy swych zagadała. W burzliwej fali
39   2, I  |          klamki i zatrzymując ją w swych chudych, ale jak atłas białych
40   2, I  |         Rękę jej ciągle w dłoniach swych trzymając mówił to z tak
41   2, I  |           które przecież stanowisk swych nie opuszczając, z postawami
42   2, II |      gościem, który ani na sekundę swych drobnych i poskrzypujących
43   2, II |          zawieźć musi do jednej ze swych ciotek o trzy mile stąd
44   2, II |            zapewne potem i krzywdą swych bliźnich. Nie tylko ludziom
45   2, II |          dziecinnych i pacholęcych swych latach, Witold zachwycał
46   2, II |            ileż razy w dziecinnych swych i nieco nawet późniejszych
47   2, III|           sobą od najmłodszych lat swych byli zapewne przywykli,
48   2, III|      parowu dźwiękami gitary i dwu swych połączonych głosów napełniać
49   2, III|  postępował, a na widok kilkunastu swych zagonów zupełnie już ze
50   2, III|        która też istotnie mnóstwem swych drobniutkich, zaledwie widzialnych
51   2, IV |          Od dawna też nie układała swych czarnych włosów w sposób
52   2, IV |           spuszczała z twarzy jego swych szarych źrenic, które spod
53   2, IV |        proste, gładkie, u szczytów swych dopiero korony gałęzi rozpościerające,
54   2, V  |    oddychającej kobiety w dłoniach swych tuląc szeptała Justyna.
55   2, V  |      Marzyła czy śniła? Na włosach swych, na twarzy, na ustach uczuła
56   3, I  |           których przez domowników swych zgromadzała liczne i dokładne
57   3, I  |      miesiącami odprawiła jedną ze swych służących, którą Zygmunt
58   3, II |           wodę bynajmniej w żyłach swych miała, ale krew gorącą,
59   3, III|            muzykanci, instrumentów swych z przeciągłymi piskami i
60   3, IV |           z całej siły w szerokich swych dłoniach je ścisnął. Prawie
61   3, V  |           ty dzieci moje na rękach swych wynosiłaś i wyhodowałaś!