Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          czasem płacze niemowląt u piersi w chustach niesionych, czasem
 2   1, I  |    oddechem swej silnej, szerokiej piersi. Rozkosz, którą uczuwała
 3   1, I  |            męski z całej szerokiej piersi śpiewający strofę starej
 4   1, I  |            chrypliwie oddychającej piersi, aż krzyknęła prawie: ~-
 5   1, II |            naprawdę; ręką dotykała piersi i gardła, w których czuła
 6   1, II |           powieki, dotknęła dłonią piersi i gardła, umilkła. ~I wszyscy
 7   1, II |      łagodny starzec przyciskał do piersi skrzypce. Przy tym broniąc
 8   1, II |   przygarbionego i skrzypce swe do piersi przyciskającego starca,
 9   1, IV |         skrzypiec lejąc się w jego piersi co chwilę zmieniały grę
10   1, V  |           w tej szerokiej i silnej piersi, a przed oczami iskry sypiącymi
11   1, VI |          krwią, ale pracą i potem, piersi jej dla mnogiego ludu otworzył,
12   2, I  |    odetchnął. Binokle opadły mu na piersi. Uśmiechał się do dziecka,
13   2, I  |        białym czołem i wiszącymi u piersi binoklami w złotej oprawie
14   2, II |           zachorowała na nerwy, na piersi, na serce, na wszystko...
15   2, II |           jeszcze i czuła kłucie w piersi. Może to nie był tylko atak
16   2, II |          już siedział z serweta na piersi rozpostartą i nad talerzem
17   2, II |   przesunęła po tulącej się do jej piersi, rozpalonej, wyrazem szczęścia
18   2, II |          chore dziecko tuli się do piersi matki lub piastunki. Skoczne
19   2, III|    osłoniętej nieco skrzyżowaną na piersi chustką, w krótkiej spódnicy
20   2, III|          nie w ręku jednak, lecz w piersi. Tak jak tamte wszystkie
21   2, III|          rękami machnąwszy z całej piersi jeden tylko wyraz im rzucił:~-
22   2, III|          niekiedy wydzierały się z piersi Justyny. Justyna zaśmiała
23   2, III|          śmiał się cichym, w głębi piersi szemrzącym śmiechem.~- Rączki
24   2, III|           nisko zwiesił, ramiona u piersi skrzyżował, nogi daleko
25   2, III|        wcześnie z wielkim ogniem w piersi niźli z kamieniem lub mętną
26   2, IV |           a twój ociec tu..." i na piersi sobie pokazał. A potem jeszcze
27   2, IV |        wspomnienie rwało mu głos w piersi, która kiedy indziej tak
28   2, IV |            a mój ociec tu..." i na piersi sobie pokazałem. I dołożyłem
29   2, IV |        oparty Jan stał z rękami na piersi skrzyżowanymi, roztargnionym
30   2, IV |        który szczelnie w szerokiej piersi wzruszenia swe zamykając
31   2, IV |          wyprostował się i z głębi piersi głośno odetchnął. Zarazem,
32   2, V  |         łagodne stworzenie wnet do piersi jej przylgnęło. Za tym pierwszym
33   2, V  |           Jedną ręką poły kapoty u piersi przytrzymując, drugą na
34   2, V  |       drzwi oparty, z ramionami na piersi skrzyżowanymi. W cieniu
35   2, V  |        wydobyć głosu ze wzburzonej piersi lub też że sama lękała się
36   2, V  |     przygryzłszy wargę i ramiona u piersi krzyżując, milcząc plecami
37   2, V  |     nieruchomo leżała, tylko w jej piersi wzruszeniem i długim mówieniem
38   3, I  |            powiodła, westchnęła, z piersi wydała dźwięk do cichego
39   3, I  |      oblicza i westchnieniu każdej piersi ludzkiej tkwi cząstka duszy
40   3, I  |    obejmowała synową, głowę jej do piersi tuliła i z łagodnym spokojem
41   3, II |        długie wąsy szamotały się u piersi. Naprzeciw tej sylwetki
42   3, II |         powoli ze skrzyżowanymi na piersi lub opuszczonymi na kolana
43   3, II | dziewczynkę nad ziemią unosząc, do piersi ją przyciskając i w nieskończoność
44   3, II |           nie mógł, wzbierał w jej piersi i łzami napełniał ciemne,
45   3, II |            swe cofnęła i ramiona u piersi skrzyżowała.~- Jest to najświętsze
46   3, II |       dusza?~Potem znowu ramiona u piersi krzyżując z podniesioną,
47   3, II |         trudnością wychodził z jej piersi, zauważyła:~- Czy zachęty
48   3, II |         wyjdź stąd! - nagle głos z piersi wydobywając zawołała. -
49   3, II |             zalega dno jej własnej piersi, którą zdjęło śmiertelne
50   3, II |       cichy, jak gdyby z konającej piersi wychodził:~- Widziałeś?
51   3, III|       chustki i krawaty, a tylko u piersi śnieżne przody koszul i
52   3, III|     muzykantach stał z ramionami u piersi skrzyżowanymi i poprzeczną
53   3, III|           kaszel dobywał się z jej piersi... Za rękę ją wziął.~- Nie
54   3, III|    grunciku wszystko to wydmuchać! Piersi sobie pracą nadwerężył,
55   3, IV |     zamiast serca nie włożyła mi w piersi busoli z igłą zwróconą ku
56   3, IV |    przycisnąć się do tej szerokiej piersi, która przyjęła w siebie
57   3, IV |         oddech zatrzymał się jej w piersi. Aż nad coraz więcej ciemniejącą
58   3, V  |      kłucie w łopatkach, w boku, w piersi, wszędzie, i tyle tylko
59   3, V  |           całując. On głowę jej do piersi przycisnął.~Wtedy i Kirłowa
60   3, V  |     śmiechem. Był to śmiech młodej piersi i szczęśliwej duszy, tak
61   3, V  |          śmiechu, który tylko co w piersi jej umilkł, gorąco zarumieniona,