Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       prędko jak wprzódy. Stara mówiła znowu:~- Ot, jak było. Z
 2   1, I  |        iść znowu zaczęły, Marta mówiła:~- Ten Janek Bohatyrowicz
 3   1, I  |        bliska...~Zamyśliła się, mówiła ciszej trochę niż zwykle.~-
 4   1, I  |    inaczej... wieczny smutek...~Mówiła to coraz powolniej, głową
 5   1, II |   jednej z pensji warszawskich. Mówiła, że Witold okazywał zawsze
 6   1, II |       Czy żona pana dobrodzieja mówiła mu, jakie były i pewno jeszcze
 7   1, III|        to słabe moje zdrowie...~Mówiła to wszystko bez gniewu,
 8   1, III|         upieczone. Ciocia Marta mówiła, żeby tatko dziś jadł mleko
 9   1, III|    najczęściej zasypiał. Gazeta mówiła o głośnych i dalekich sprawach,
10   1, IV |  bałamuć, to i wesoło będzie...~Mówiła to zwykłym sobie tonem,
11   1, V  |     pana czasem... ciotka Marta mówiła mi o ojcu i stryju pana...~
12   1, VI |         szła, czy to stała, czy mówiła, czy milczała, wydawała
13   2, I  |     zamykając. Słychać było, że mówiła tam z gniewem i krzykiem,
14   2, I  |     delikatnie wyglądająca, ale mówiła głosem podniesionym, z co
15   2, I  |      dzieci bieda.~- Pięcioro - mówiła - pomyśl tylko, kuzynie,
16   2, I  |      częstym wahaniem się głosu mówiła:~- Byłoby to dla nas wielkim
17   2, I  |        poprawki tej nie słysząc mówiła dalej :~- Nabiera się przecież
18   2, I  |     jeszcze, ściskając mu ręce, mówiła:~- Jak tylko złapię swobodną
19   2, II |      jak bywało zwykle, ilekroć mówiła ze wzburzeniem, ale wstrzymała
20   2, II |    wysoki grzebień, wszystko to mówiła, Witold i Leonia prędko
21   2, II |  osłabioną, że aby usłyszeć, co mówiła, trzeba było ucho do ust
22   2, II |         panienki bawić...~Marta mówiła, jak tylko mogła najciszej,
23   2, II |       potem śpiesznie do Teresy mówiła:~- Moja Tereniu, niech Zofia
24   2, II |        znowu płakać i śród łkań mówiła jeszcze:~- I jakiż to zresztą
25   2, III|       dziś do nas przyjdzie, bo mówiła, że chce na naszą robotę
26   2, III|  rzeczach czułych i romansowych mówiła.~W tej chwili na brzegu
27   2, III|  sierpami żniwiarek. Starzyńska mówiła o pszenicy, której zbieranie
28   2, IV |   przeszłość...~O wszystkim tym mówiła coraz prędzej, żywiej, wzburzoną
29   2, IV |          czuła, że ten, do kogo mówiła, słuchał jej także wszystkimi
30   2, V  |   widzieć.~Uśmiech, z którym to mówiła, przyjacielskim był i wesołym,
31   2, V  |       ku niemu wznosząc z cicha mówiła:~- Wiem, stryjku, wszystko,
32   2, V  |       takie rzeczy niejeden raz mówiła, które o wzajemności upewniają.
33   2, V  |    Zdawać się mogło, iż szeptem mówiła dlatego, że trudno jej było
34   2, V  |        sama lękała się tego, co mówiła.~- Aaaa! - nie spuszczając
35   2, V  |  usiłując ku drzwiom go zwrócić mówiła:~- Chodźmy stąd, dziaduniu,
36   2, V  |   drzwiom uprowadzając, jeszcze mówiła:~- Jedno wschodzi, drugie
37   2, V  |    włosy splatać zaczęła. Marta mówiła ciągle:~- Skądże to bogi
38   2, V  |        rozmawiać. A Teresa znów mówiła, że jakąś bardzo ciekawą
39   2, V  |         mogłam. O tym już tylko mówiła, że pragnęłaby bardzo, aby
40   3, I  |       Milczał; ale ona do niego mówiła. Co i jak mówiła, nigdy
41   3, I  |       do niego mówiła. Co i jak mówiła, nigdy tego przypomnieć
42   3, I  |        nie słyszał tego, co ona mówiła i opowiadała jemu - nie
43   3, I  |   słyszeć tego, co ona do niego mówiła, wprawdzie obojętność ta,
44   3, I  |       ostrym, ironicznym głosem mówiła, w nieskończoność mówiła
45   3, I  |        mówiła, w nieskończoność mówiła o nadzwyczajnym, cudownym
46   3, II |       niezwykłym sobie wylaniem mówiła. - Wszystko, co mi powiedziałeś,
47   3, II |   Bohatyrowiczowa, née Giecołd, mówiła, że już nauczyłaś się żąć
48   3, II |    baranek...~Sposób, w jaki to mówiła, zdradzał wyraźnie, że była
49   3, II |        wzrokiem wszystkiemu, co mówiła, głową potakiwał.~Wtem u
50   3, II |           Ja - cicho i łagodnie mówiła - na takie dziwactwa zgodzić
51   3, II |    usunęła go od siebie i dalej mówiła:~-Taka trwoga! Bo nie, tyle
52   3, II |     tobą stanęło moje sumienie!~Mówiła to profilem do niego zwrócona
53   3, III|         przyjdzie! Nie chciała, mówiła, że dziadunia pilnować musi,
54   3, III|      dwadzieścia trzy lata... - mówiła.~A on, w skupionej jakby
55   3, III|      chodźmy do swojej chaty! - mówiła. - Dość już my tu pobyli
56   3, IV | grzeczną, łagodną, cichą, nawet mówiła półgłosem. Jaśmont na bryczkę
57   3, IV |        dziś przyszłam - z cicha mówiła dalej - żeby z panem Janem
58   3, V  |      Kirłowa, bardzo zmieszana, mówiła:~- Przepraszam, bardzo przepraszam,
59   3, V  |         na odwagę się zebrawszy mówiła dalej:~- Teofil szczerze
60   3, V  |  splecionymi na kolanach rękami mówiła dalej. - Chleba darmo im
61   3, V  |     skupieniem, z rozwagą długo mówiła, opowiadała i nie skończyła