Tom, Rozdzial

 1   1, IV|             sąsiadki szepnęła.- Toż to Kirłowa zjawia się tutaj! A skądże
 2   1, IV|      przyjemność widywać panią czasem?~Kirłowa splotła ręce okryte zbyt
 3   1, IV|            dziś do jej domu tak późno. Kirłowa zmieszała się znowu, zgrabną
 4   1, IV|          szepnęła do drugiej:~- Jak ta Kirłowa zgrubiała i sprościała;
 5   1, IV|          wyręczam - pośpiesznie dodała Kirłowa.~Kirło szedł witać dzieci.
 6   2, I |           izbie czeladnej krzątała się Kirłowa. Dla chłodu i panujących
 7   2, I |               mamy córką? ~Przechodząc Kirłowa ręką gorącą od hładyszy,
 8   2, I |         padania matka jej nie uciekła. Kirłowa na ziemi przysiadła i spełniać
 9   2, I |               tobie - wstając stęknęła Kirłowa - godzinę temu przecież
10   2, I |                   Kiedyż ja jeść chcę!~Kirłowa z szafy wyjęła bochen razowego
11   2, I |          tętent szybko biegnących nóg. Kirłowa, a za nią malutka Bronia
12   2, I |          podarte podeszwy butów. Gdyby Kirłowa na bunt ten zrezygnowała
13   2, I |           zawstydzony, do domu wrócił. Kirłowa z rozpaczą w oczach i gestach
14   2, I |                 za głowę schwyciła się Kirłowa.- Poszłabym go szukać, ale
15   2, I |            drobnych chłopskich dzieci. Kirłowa patrząc na ten dość daleki,
16   2, I |             zimny deszcz padać zaczął. Kirłowa obejrzała się na ogród warzywny
17   2, I |              interesu czekać będą. Ale Kirłowa nie słyszała tego, co mówili.
18   2, I |                uśmiechem odpowiedziała Kirłowa, ale oczy jej miały ciągle
19   2, I |             osobliwy, i kosztowny. Ale Kirłowa pamiętała dobrze o tym,
20   2, I |       połączeniem żartu i czułości, że Kirłowa, uradowana i ujęta, znowu
21   2, I | przyzwyczajenie...~Zaśmiał się głośno.~Kirłowa brwi zmarszczyła, energicznie
22   2, I |                O co? wiesz? o ścierkę!~Kirłowa obie dłonie do głowy podniosła.~-
23   2, I |            chęci uczęstowania krewnego Kirłowa pałała żądzą zajrzenia na
24   2, I |               widziałaś pannę Justynę?~Kirłowa, spodek, na który położyła
25   2, I |                  Passons! - powtórzyła Kirłowa - cóż dalej?~- Dalej jest
26   2, I |                najsilniejszą ponętą...~Kirłowa była tak zamyśloną, że ostatnich
27   2, I |       impossible. .~- Amfibie!- zawoła Kirłowa - kobietę do żaby przyrównywać!...~-
28   2, I |          błyszczącymi od gniewu oczami Kirłowa zapytała:~- Więc po cóż
29   2, I |                pogardzenia nie jest...~Kirłowa z wielką powagą i stanowczością
30   2, I |                i ma okropną chrypkę...~Kirłowa, jak sprężyną podjęta, skoczyła
31   2, I |               zamyślonym w chwili, gdy Kirłowa do małej bawialni wracając
32   2, I |              zupełnie już niemożliwym.~Kirłowa słuchała z uwagą, potem
33   2, I |                 Boże mój! - westchnęła Kirłowa - a więcej niż sześć godzin
34   2, I |          obchodzić go przestawało, ale Kirłowa zbiegła z ganku i przy stopniu
35   2, I |                wytoczyła się za bramę, Kirłowa do domu wpadła, w kuchni
36   2, I |            skoro bawił się tak wesoło, Kirłowa kupców do bawialnego pokoju
37   2, I |             chłopów do dworu dążących. Kirłowa na ganku stojąc z daleka
38   2, I |                w jakim się znajdowała, Kirłowa słyszała tylko oderwane
39   2, I |               wsi wiodącej. Nieraz już Kirłowa widziała ich idących w tamtą
40   2, V |             spokojna, nie przyjeżdżał. Kirłowa tylko zaraz po twoim wyjściu
41   2, V |           Wieczne głupstwo! Dość, że z Kirłową godzin ze dwie przesiedziałam,
42   3, I |            cette... rien du tout! Pani Kirłowa, która ma wielki wpływ na
43   3, II|        urzeczywistnienia się ich przez Kirłową czynionych, zdziwił się
44   3, V |            Witold przez okno poznawszy Kirłową na spotkanie jej wybiegli.
45   3, V |                i gromadkę swą ukazując Kirłowa, bardzo zmieszana, mówiła:~-
46   3, V |                może i współczucia. Ale Kirłowa wymawiać się zaczęła. Wiedziała,
47   3, V |               śpiewach na Niemnie itd. Kirłowa z rozrzewnieniem na nią
48   3, V |             czoło i napełniał oczy, że Kirłowa z uwagą popatrzała na nią
49   3, V |           swojej gromadce zwróciła się Kirłowa - ruszajcie do ogrodu! Nim
50   3, V |           wydobyła się prośba żałosna.~Kirłowa ramionami wzruszyła.~- Niech
51   3, V |          zaczął.~W gabinecie Benedykta Kirłowa przy stole, na którym leżało
52   3, V |              zajęli, Zaledwie przecież Kirłowa, ze zmieszania i ze wzruszenia
53   3, V |               że aż ją cofnąć musiała.~Kirłowa tym powiększeniem się towarzystwa
54   3, V |           zamyślony uśmiech na ustach. Kirłowa po chwilowym milczeniu znowu
55   3, V |           jąkając się, z wielkim żalem Kirłowa wyszeptała to, co o tym
56   3, V |              pijakiem jest! - sarknął.~Kirłowa aż wstrzęsła się, tak ją
57   3, V |               uśmiechem szeptał Kirło.~Kirłowa zaś ze łzami w oczach zwróciła
58   3, V |                przyjazne. wejrzenie na Kirłową zwracając z lekkim ku niej
59   3, V |             piersi przycisnął.~Wtedy i Kirłowa z krzesła się podniosła
60   3, V |         wymówiła:~- Mamo, do domu!~Ale Kirłowa wcale ani na upadnięcie
61   3, V |              Martą i z Witoldem, który Kirłową i jej gromadkę do bryczki