Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    rozciągniętej nad brzegiem wysokiej góry, u której stóp w falach
 2   1, IV |               Korczyn, myślę sobie, do góry nogami przewrócą, spalą,
 3   1, V  |            ledwie widzialny z wysokiej góry, migotał wąski pas Niemna
 4   1, V  |            zobaczyła wybiegającego zza góry kasztanka, a tuż za nim
 5   1, V  |        kaftanie i bosa ukazała się zza góry, niosąc na ramieniu koromysło
 6   1, V  |              woda - wtrącił Anzelm - z góry po nią iść trzeba i nieść
 7   1, V  |         pamięta, jak pan Korczyński do góry nos podejmuje, kiedy koło
 8   1, VI |               ku rzece staczającej się góry, czasem krańcami ogrodów
 9   1, VI |   powracających z rzeki wylatywały zza góry i z krzykiem padały na trawy.
10   1, VI |                się nad nim jak wysokie góry. Zrazu ściany te miały pozór
11   1, VI |               wyściełającym te wysokie góry. Jednak łagodne i wdzięczne
12   1, VI |          zaledwie oddalonym od szczytu góry, na łagodnym skłonie, który
13   1, VI |          cienkich sosen, z szerokimi u góry koronami, i rozłożysta grusza,
14   1, VI |               brzmiał na wysokim stoku góry, monotonnością swą podobny
15   1, VI |            dęba stających albo szklane góry przez słonko, co się w nich
16   1, VI |          wielkich łatwo ubijać było; u góry żył lud wiewiórek, a u dołu
17   1, VI |      powracający rybacy wychodzili zza góry niosąc po kilku siecie i
18   1, VI |                wystrojony, z wąsami do góry. Insze o takie rzeczy nie
19   1, VI |              dzielących ją ze szczytem góry i na tym szczycie przy uśpionym
20   2, I  |            czesać, zawsze wszystkie do góry powstawały albo na śniade
21   2, II |                samym brzegiem wysokiej góry, szybko z niej zstępować
22   2, II |                 Niemen u stóp wysokiej góry toczył się taki błękitny
23   2, II |             latach zbiegał razem z tej góry i, tak jak teraz, siadał
24   2, III|            samej ziemi. Ale widziane z góry, spod obłoków, wydawać by
25   2, III|         malutkie, przyziemne robaki. Z góry widziane - jubilerowie obracający
26   2, III|                i ją samą, to żnącą, to góry snopków uwożącą ku domowi,
27   2, III|               i stała przy nim dnem do góry przewrócona szklanka, a
28   2, IV |           południu zstąpiła z wysokiej góry ku rzece i na chwilę stanęła
29   2, IV |              zagrodą Anzelma, pośrodku góry, na małej jej wypukłości,
30   2, IV |               płaszczyzny pogięty stok góry. Upalne słońce osypywało
31   2, IV |             kiedyś taki wieczór, że od góry do dołu zdeptały go ludzkie
32   2, IV |          podobna była do ściekającej z góry do dołu i wielkimi kroplami
33   2, IV |               gałęziach drzew, które u góry rosły, tańczące z radości
34   2, IV |            strzałach. Od stóp zielonej góry wzbiły się wysoko i ciężkie,
35   2, V  |               sypiąc płoty zasypywał i góry albo, zdaje się, kościoły
36   2, V  |               Jan stryjowi zstępować z góry pomagał.~Spod topoli widać
37   2, V  |              ognie. Spod stóp wysokiej góry wysuwały się one na punktach
38   2, V  |          podobne.~Troje ludzi u połowy góry pod topolą stojących w jednym
39   2, V  |         zgliszczach znowu pokazały się góry i doliny jak dawniej, jak
40   2, V  |                dawniej, jak dawniej... góry i doliny! "A ty, Wasylku
41   2, V  |                nie waż się z doliny na góry wchodzić! A ty, królewno,
42   2, V  |               A ty, królewno, jeżeli z góry na dolinę zstąpisz, to my
43   3, I  |            Andrzeja; spłynął ku niej z góry z krwawiącą się plamą na
44   3, II |          wskakującą. Z podniesionym do góry wąsem i śpiczastą bródką,
45   3, II |               salon zupełnie pustym; z góry dochodziły dźwięki skrzypiec.
46   3, II |               każdego lata wyjeżdżać w góry lub nad morze. Kapitał osiągnięty
47   3, III| błogosławieństwie ojcowskim z nosem do góry sterczeć?~Jak na komendę
48   3, III|              zapaloną lampą świeciła z góry tym domostwom i tym ludziom,
49   3, III|              szerokim polu, z wysokiej góry, w bladym jeszcze świetle
50   3, III|                Dłoń w dłoni z wysokiej góry ku przybrzeżnym oczeretom
51   3, III|              kiedy młodzież z wysokiej góry ku rzece zbiegała, pośród
52   3, III|           zejdą... ród nasz jak woda z góry do głębokiego rowu z tego
53   3, IV |       wzbijając się spod stóp wysokiej góry zdawały się spływać z promiennego
54   3, IV |             ciasną, padał przecież i z góry jakiś promień. Jak ktoś,
55   3, IV |                samej krawędzi zielonej góry stojących ujrzało na Niemnie
56   3, IV |             domu?...~Stary ku brzegowi góry ręką rzucił.~- Zdaje się,
57   3, IV |          Zaledwie na krawędzi zielonej góry stanął, gdy niżej, w połowie
58   3, IV |              kosmatej czapce u szczytu góry pod rzędem lip nieruchomych
59   3, V  |                 Benedykt wstał Wąsa do góry podkręcał.~- Wy, młodzi,
60   3, V  |          mruczał. - Myślą; że świat do góry nogami wywrócą i cudów dokonają...
61   3, V  |           dumnie prostował, smyczek do góry wzniósł.~- Tu kompromitacji