Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        prostego woza. Kurzawa też podniosła się znacznie mniejsza, opadła
 2   1, II |         Pani Emilia bardzo powoli podniosła się z szezlonga. ~- Tereniu,
 3   1, IV |           miejsca powolnym ruchem podniosła się wdowa po Andrzeju Korczyńskim,
 4   1, IV |           którą wnet znowu wysoko podniosła, podziękowała szwagrowi.
 5   1, IV |         był spod pędzla jej syna, podniosła powieki i w twarzy stojącego
 6   1, IV |     poruszeń i znowu oczy na syna podniosła, tym razem przecież badawcze
 7   1, IV |     bardzo zajętych rękę do czoła podniosła. ~- W imię Ojca... - cicho
 8   1, IV |         grób umilkła; pani Emilia podniosła rękę do czoła i gardła,
 9   1, IV |       oczy i ani razu już ich nie podniosła. Był to wzrok taki, jakim
10   1, IV |        zmienionej twarzy Klotyldy podniosła głowę i zimno spojrzała
11   1, IV |      przez panią Emilię zażądane. Podniosła ramiona dla zdjęcia płaszcza
12   1, V  |     makami brzęczały. Z tej ławki podniosła się wysoka i kształtna kobieta,
13   1, V  |     zupełnie innym świecie.~Kiedy podniosła oczy, u końca dziedzińca
14   1, VI |    gęstwiną kasztanowatych włosów podniosła, a z szafirowych jej oczu
15   2, I  |      Kirłowa obie dłonie do głowy podniosła.~- A niechże diabli wezmą
16   2, I  |       zupełnie jednocześnie z nią podniosła się z ziemi siedząca dotąd
17   2, I  |    zdawała się nie słyszeć. Nagle podniosła głowę i tonem takim, jakby
18   2, I  |      Nagle pochwyciła jego ręce i podniosła ku niemu wzrok pełen trwogi
19   2, I  |   wilgotne bruzdy. Ale wnet potem podniosła na krewnego spojrzenie pełne
20   2, I  |          przykuła. Marynia zwolna podniosła się ze swego niskiego siedzenia
21   2, II |          do wysokości swej twarzy podniosła i poruszyła nim w powietrzu
22   2, II |            że dość prędkim ruchem podniosła się i na łóżku usiadła.~-
23   2, II |          z pokoju wybiegła. Marta podniosła się wtedy znad stosu bielizny,
24   2, II |     wspomnienie. Oczy jej oschły, podniosła głowę, myślała. Nie, nie!
25   2, III|           w drobne kwiaty Justyna podniosła twarz, zbladłą nieco, zesztywniałą,
26   2, III|           dokończył bardzo cicho.~Podniosła na niego oczy napełnione
27   2, III|         sierp trzymał w ręku. Ona podniosła się z niskiego siedzenia
28   2, III|       kłosistych łodyg w dłoniach podniosła, aby je za sobą na zagonie
29   2, IV |      nakrapiane gęstwie roślinne. Podniosła się trochę na swym siedzeniu
30   2, IV |           niskie trawy...~Justyna podniosła głowę, bo usłyszała szmer
31   2, IV |         wysokości spadająca woda. Podniosła wzrok i zobaczyła przed
32   2, IV |         Gdy wyprostował się i ona podniosła powieki, oczy ich po raz
33   2, IV |           na plecy zarzucić, toby podniosła pewno...~Zaśmiała się i
34   2, IV |         tej chwili ku niemu wzrok podniosła i już go przez kilka sekund
35   2, V  | niepospolitą siłą dziadka z ziemi podniosła popędliwym gestem usuwając
36   2, V  |   Dlaczego leczyć się nie chcesz?~Podniosła powieki i znowu ze zwykłą
37   3, I  |       odjeździe w młodej kobiecie podniosła się burza gwałtownych i
38   3, I  |     wydawał się jej trupem.~Wzrok podniosła na jedną ze ścian w połowie
39   3, II |   podnosiła oczy, ale ile razy je podniosła, przebiegał w nich błysk
40   3, II |         starszą towarzyszkę swoją podniosła.~- Bo też ciocia pójdzie
41   3, II |       wyprostowała, zadarty nosek podniosła i zagadała:~- Czy tu przyjmują,
42   3, II |    zagrody gościa bardzo poważnie podniosła się para ludzi i bardzo
43   3, II |        Justynę do głowy obie ręce podniosła:~- Oj, Boże mój, Boże -
44   3, II |           wchodzącego młoda panna podniosła się u otwartego okna i robota,
45   3, II |  zmieniając postawy oczy na niego podniosła:~- Gdy tu wchodziłeś, zapytywałam
46   3, II |           kolana opuściła i głowę podniosła.~- Jeżeli zechcesz powiedzieć
47   3, II |   książkami i dziennikami siedząc podniosła głowę, spuściła powieki
48   3, II |   hamowana jeszcze burza uczuć, i podniosła się znowu wtedy dopiero,
49   3, II |       Wtedy pani Andrzejowa głowę podniosła znowu i głosem, w którym
50   3, II |         przy ziemi leżała, aż gdy podniosła ją i spojrzała w górę, wyraz
51   3, III|     odpięła i podając mu je głowę podniosła. Kilka sekund patrzali na
52   3, III|        rękach prawie ze stołka go podniosła.~- Chodźmy do chaty, dziaduniu,
53   3, III|         Anzelm mówił, Marta głowę podniosła i potwierdzająco nią kiwała.
54   3, IV |         szeregiem bryczek i wozów podniosła się wrzawa pożegnań, pocałunków,
55   3, IV |        towarzysza lat dziecinnych podniosła oczy łzami oszklone.~- Z
56   3, V  |     nowych widocznie bucików. Gdy podniosła się z ziemi, Benedykt z
57   3, V  |          Justynko? mówże!~Justyna podniosła powieki; była zupełnie spokojną
58   3, V  |           wilgoć w oczy rzucając. Podniosła głowę.~- Kocham go z całego
59   3, V  |           i Kirłowa z krzesła się podniosła i mówić chciała, ale tym
60   3, V  |      ramionami rozmachiwał. Marta podniosła na niego swoje czarne, bystre,