Tom, Rozdzial

 1   1, II |              jednemu i drugiemu, przy czym szyja jej, biała i okrągła,
 2   1, II |          ludzie ci byli dla niej tym, czym woda dla łabędzia lub cukier
 3   1, II |           wciągnął go do pokoju, przy czym do Różyca zwrócony perorować
 4   1, III|               które są tym dla duszy, czym chleb dla ciała - żywiej
 5   1, III|             chciała zająć się jeszcze czym innym, nie pozwala mi na
 6   1, IV |               do ziemi przysiadła, po czym wnet znowu pochwyciła jego
 7   1, IV |      zapytaniem jakimś, więc zaczął o czym innym mówić i żartować z
 8   1, V  |           niej nie ma nic takiego, na czym by mogła zawiesić kotwicę
 9   1, V  |             kochała wiedziała, czuła, czym bywa i jakie przemoce wywiera
10   1, V  |       koromysło z ramienia zdjęła, po czym na ogród spojrzawszy ręką
11   1, V  |             Justyna zamyśliła się - o czym? Może przed jej pamięcią
12   2, I  |               nie widziałaś, Róziu, w czym Marynia do ogrodu poszła?~-
13   2, I  |              wydziera przemyśliwając, czym i jak za nich zapłaci. Dotąd
14   2, I  |             spostrzegła. Wiedziała, z czym przychodzą, ale w tej chwili
15   2, II |        drugiej trwało kilka minut, po czym Kirło budząc się jakby z
16   2, III|             Bo to, widzi panienka, po czym poznać głupiego? Po śmiechu
17   2, III|            krajania zielska, albo tam czym innym ręce sobie pokroiłam,
18   2, III|           widocznym roztargnieniem, o czym innym myśląc, a wzrok jego
19   2, III|                  dokończył Anzelm, po czym oba stali~Przez chwilę wzruszeni,
20   2, III|               bym dla was pragnął i o czym myślę, że być powinno...~
21   2, IV |            rąk i nóg zrobił, jakby je czym wiązał, i stał ciągle plecami
22   2, IV |                uczuła się zawsze tym, czym by być mogło piąte u wozu
23   2, V  |              cicho ją przeżuwając, po czym łyżki na stołach kładli
24   2, V  |              po włosach pogładził. Po czym łyżkę ze stołu delikatnie
25   2, V  |            Nie wróg ja jemu, aby mu w czym przeszkody stawić lub go
26   2, V  |          usłyszał, może też wiedział, czym najłatwiej starca zupełnie
27   2, V  |               ha? co ty tam robisz? o czym rozmawiasz? Alboż ty umiesz
28   3, I  |            zasłużone. Drżała na myśl, czym stać się mogło to dziecku
29   3, I  |              pocieszała ją wszystkim, czym mogła; o jej obawach i cierpieniach
30   3, II |       wymyślałam sobie to wszystko, o czym ty daleko lepiej i więcej
31   3, II |         paniczu! Daj Boże zdrowie!~Po czym lejce z ziemi podniósł i
32   3, II |           szklanki jej wody nalał, po czym o wartości i piękności Wołowszczyzny
33   3, II |       rozumiał dobrze, iż wszystko, o czym przy stole mówiono, odnosiło
34   3, II |            jak w pustą jamę patrzała, czym go zapełnić nie wiedząc,
35   3, II |           przytwierdził Fabian - ni w czym rozszerzenia i ni w czym
36   3, II |              czym rozszerzenia i ni w czym postępowania dla nas nie
37   3, II |          krygując się i dygając, przy czym o Giecołdach nie zapominała.~-
38   3, II | opowiedziawszy już Marcie wszystko, o czym ta wiedzieć chciała, i lampę
39   3, II |               się dokoła pokoju, przy czym klaskała w dłonie, wołała
40   3, II |               mógł najcierpliwiej; po czym parę minut jeszcze, jak
41   3, II |              też było, że wszystko, o czym mówił, budziło w nim kiedyś
42   3, II |            kogo mnie masz, kuzynie? O czym mówiłeś? Ależ ty chyba sam
43   3, II |            lekceważącym uśmiechem, po czym z rękami w kieszeniach i
44   3, II |         mogiłami drogich sobie istot, czym zaś jest rozpacz nad śmiercią
45   3, III|              minut ledwie zabawił, po czym znowu na ganek wpadając
46   3, III|          odpowiedzi jej wysłuchał, po czym jedną rękę kładąc na ramieniu
47   3, III|           chciałbym, byle wiedzieć, o czym pani tak zamyśliła się w
48   3, III|               nią, miarkować mogła, o czym on zamyśla. Więc szybko
49   3, III|              pokazało się, że wcale z czym popisywać się nie miał,
50   3, III|          smętkiem~Dosyć je nasyci!~Po czym zaraz tancerkę swoją jak
51   3, III|             dopiero kiedy człowiek ma czym podzielić się z przyjacielem
52   3, IV |           przestał o tym wszystkim, o czym dawniej rozmawiał z mnóstwem
53   3, IV |    majowozielony kolor pomalowaną, po czym już ustawianiem ordynku
54   3, IV |              wzrokiem spoglądając.~Po czym nagle huknęli znowu:~Siadaj,
55   3, IV |              wszystko nie było tym, o czym mówić pragnęli - a nie mogli.
56   3, IV |             jednak nie było to tym, o czym mówić chcieli.~- Panno Justyno! -
57   3, V  |          szepnęła:~- Domyślasz się, z czym przyjechałam... i wszystkie
58   3, V  |                  Moi państwo! tego, z czym przyjechałam, w bawełnę
59   3, V  |               zechce, jeżeli ją to, o czym dowiedziała się, nie zraziło...~
60   3, V  |             Boże! - zawołała. - To, o czym dowiedzieliśmy się, czyni