Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          Rigollot...~Zaśmiała się, lecz wnet spoważniała znowu.~- Wujenka
 2   1, I  |             jakby uczutego obrzydzenia; wnet jednak odpowiedziała:~-
 3   1, I  |      przeleciała w nich błyskawica. Ale wnet włożył na głowę czapkę,
 4   1, I  |             jaki koniec! - powtórzyła i wnet szerszymi jeszcze jak wprzódy
 5   1, II |                 Kirło zmieszał się, ale wnet zatarł ręce i w śmiech uderzył:~-
 6   1, II |              grubym, ochrypłym głosem i wnet jak wicher rzuciła się w
 7   1, II |            samym kierunku spojrzał; ale wnet, na kształt górskiego jelenia,
 8   1, III|    Bohatyrowiczem, zniknął ze świata, a wnet po ich zniknięciu jedno
 9   1, III|          przeraził, ale po nim przyszło wnet wiele innych. Nastała była
10   1, III|                chwilę, bo mały paluszek wnet wyciągnął się w przestrzeń
11   1, IV |                pochyleniem głowy, którą wnet znowu wysoko podniosła,
12   1, IV |               ziemi przysiadła, po czym wnet znowu pochwyciła jego ramię,
13   1, IV |             ojcu sprawiła mu przykrość, wnet jednak z odrodzoną żarliwością
14   1, IV |                 wyrazu. Zdawało się, że wnet podniesie swą rękę, po której
15   1, V  |          brzmiało ono raźnie i ochoczo. Wnet potem rozległo się gwizdanie,
16   1, V  |             nieco baraniej czapki, lecz wnet ją znowu włożył na głowę.~-
17   1, V  |              nie trzymał, pierzchnęłaby wnet i schowała się gdziekolwiek.
18   1, V  |              koszyka czerwonych jagód i wnet je do ust poniosła, ale
19   1, V  |          spojrzały kędyś daleko i plecy wnet przygarbiły się znowu. Fabian
20   1, VI |              zdjął przed grobowcem, ale wnet znowu głowę nakrył i w milczeniu,
21   1, VI |              Wedle królewskiego żądania wnet stać się musiało. Z najpiękniejszego
22   2, I  |               Mocno przywiązałam...~Ale wnet uderzyła w nią troska nowa.~-
23   2, I  |              uśmiechnęła się znowu, ale wnet do towarzyszy swych zagadała.
24   2, I  |       Zarumieniła się znowu trochę, ale wnet od siebie myśl odwracając,
25   2, I  |       przeciągnęły wilgotne bruzdy. Ale wnet potem podniosła na krewnego
26   2, II |                zadziwiła się Marta, ale wnet spostrzegłszy, że coś niepotrzebnego
27   2, II |                ręce jego trochę drżały. Wnet potem pobiegł do pokojów
28   2, II |              stała łódka mała, w której wnet z towarzyszem swoim usiądzie,
29   2, II |                 palcach nóg, jakby miał wnet oderwać się od ziemi. Justyna
30   2, II |                 zerwać się chciała, ale wnet znowu usiadła. Zamyślenie
31   2, II |                  W buduarze pani Emilii wnet po wyjściu stamtąd Teresy
32   2, III|               głowę na bok odkręcała, i wnet prawiła dalej:~- Panienka
33   2, III|                 rękach kłosiste więzie, wnet powstać miała i niecierpliwie
34   2, III|                 bo tak już dojrzała, że wnet wysypywać się zacznie.~-
35   2, III|          dziecko, język z ust wysunął i wnet poskoczył za gromadą z kilkunastu
36   2, IV |                 przemówić chciała, lecz wnet spuszczała powieki. Znać
37   2, IV |              nie mogła, tym bardziej że wnet prostując się, omglonym,
38   2, IV |                przeziębienie narazić...~Wnet jednak poskromił wzruszenie
39   2, V  |               ust był tak surowy, jakby wnet otworzyć się one miały dla
40   2, V  |            całym ramieniem zatrzęsła, i wnet zagadała.~- Panienka znowu
41   2, V  |         ułaskawione, łagodne stworzenie wnet do piersi jej przylgnęło.
42   3, I  |                  mocno go pocałowała, a wnet z uścisku uwalniając z uśmiechem
43   3, I  |           nieprzezwyciężony. Teraz, gdy wnet już, wnet życie jej rozłamać
44   3, I  | nieprzezwyciężony. Teraz, gdy wnet już, wnet życie jej rozłamać się miało
45   3, I  |             pokojem młodej synowej, ale wnet przy stole książkami i dziennikami
46   3, I  |                  a zza nich wyglądała i wnet znowu cofała się piękna
47   3, I  |                pocałunkami osypała, ale wnet zerwała się z miejsca.~-
48   3, II |                jakby do nieba miała się wnet dostać?~Oboje parsknęli
49   3, II |               oczy na chwilę spuściła i wnet potem śmiało wypowiedziała:~-
50   3, II |               złożył na ręce Justyny, a wnet potem obie już ręce na kłębach
51   3, II |                 po wielekroć i nisko, a wnet potem prostował się i dłonie
52   3, II |                 swojej ubogiej chacie i wnet dodawał, że mu o jej ubóstwo
53   3, III|              grubą nicianą pończochę, a wnet potem papierosa zapaliła
54   3, III|             mocno w swoich ścisnął. Ale wnet inni ich rozdzielili prośby
55   3, IV |         ukazywała się w nim na chwilę i wnet znowu mieszała się z ciemnością
56   3, IV |             ćwierkało coś, szeleściło i wnet milkło.~Jan patrzał na wodę,
57   3, IV |          Justyna.~Spojrzeli na siebie i wnet znowu utopili wzrok w rozwartej
58   3, V  |               do gabinetu, w którym też wnet słyszeć się dała wielce
59   3, V  |                  on rękę jej, którą ona wnet usunęła, pochwycił.~- Cóż