Tom, Rozdzial

 1   1, I  |               Zapewne, wyglądam na tyle, sama to wiem, a i wtedy
 2   1, I  |        owiała je wielkim kłębem, o tyle jednak przezroczystym, że
 3   1, I  |             A skądżeś to pan wziął tyle dziewcząt? - zawołała znowu
 4   1, II |            połknęła proszek. Miała tyle powabu i gracji przy połykaniu
 5   1, II |     oburzył się Kirło. - Kiedy już tyle lat...~Ukośne wejrzenie
 6   1, II | zniechęcenia.~- Po co ja to mówię! Tyle już razy prosiłam... przedstawiałam...
 7   1, IV |            profesjonalne, jako to: tyle i tyle kopiejek za pud takiego
 8   1, IV |     profesjonalne, jako to: tyle i tyle kopiejek za pud takiego
 9   1, IV |           takiego i takiego zboża; tyle i tyle za wiadro wódki;
10   1, IV |            i takiego zboża; tyle i tyle za wiadro wódki; taki i
11   1, IV |       zaczynam!~W głosie jego było tyle goryczy i żalu, że prędko
12   1, V  |          odmieniło się na dobre, i tyle tylko mojej biedy, co jej
13   1, V  |           tylko, z łaski swojej... Tyle lat... Widziałem ja ją...
14   1, V  |        drobna schylona twarz miała tyle łagodnego wdzięku, a w oczach,
15   1, VI |     zanurzyć, ażeby z niej wyłowić tyle ryb różnych, jakich już
16   2, I  |              powinnaś wiedzieć, że tyle już widziałem i zaznałem
17   2, I  |         ale zarazem i przyjaźnie~- Tyle mi na raz pytań zadałaś,
18   2, II |            była podróż po Egipcie. Tyle naczytały się razem o wszystkich
19   2, II |            jej twarzy malowało się tyle przerażenia i żalu, że Marta
20   2, II |      więcej ulega, a która już nam tyle złego narobiła...~- Pewno,
21   2, II |       małej książki, którą dawniej tyle razy trzymali oboje, jakby
22   2, III|        ziemi leżących przyłączała, tyle razy do kogoś zagadywała,
23   2, III|            Wszystko to od niego, i tyle tylko u nas światłości jest,
24   2, III|          on zostawił. Gdzie tam! i tyle już nie ma, bo jedni pomarli,
25   2, IV |        Można by myśleć, że nigdzie tyle, ile w tym miejscu, nie
26   2, IV |          się człowiekiem i nigdzie tyle nie doznawał ludzkich, wyższych,
27   2, IV |           tchu od płaczu nie mając tyle tylko: "Stryj powiedzieć
28   2, IV |          sobie, że Pan Bóg dał jej tyle piękności i wysoko ją postawił,
29   2, IV |         tylko w okolicy gospodarzy tyle jej ma, ale za to większe
30   2, V  |         Żadna dziewczyna w okolicy tyle strojów nie ma, co Domuntówna.
31   2, V  |           dziwno tedy, że kochanie tyle prawie dla mnie znaczyło,
32   2, V  |       zdążywszy iść razem z nami w tyle ostała. Przyszli my w te
33   2, V  |            włosów dużo, aby rozumu tyle!~Jan prędko teraz ku niej
34   2, V  |   wylatywały z wody. Może było ich tyle, ile ziarn piasku na dnie
35   2, V  |            nie śmiałam spojrzeć na tyle uwielbiane oblicze wielkiego
36   2, V  |    potwierdzenie świadectwa, które tyle już razy wydawało mi moje
37   2, V  |              W gruncie rzeczy, nie tyle z powodu migreny Kirłowej
38   2, V  |      żałuje, że młodość, zdrowie i tyle majątku zmarnował, a przy
39   2, V  |        jest, rozumny, szlachetny i tyle tylko jego winy, że bogatym
40   3, I  |         istotą rządząca - duma nie tyle wysoko urodzonej i bogatej
41   3, I  |         dziękczynienia i błagania. Tyle lat w tym miejscu z zamkniętego
42   3, I  |       światem swego serca wylewała tyle łez i skarg. Teraz o szczęściu
43   3, I  |          pokojem z oknami dającymi tyle i takiego światła, ile i
44   3, II |       wesele! już mnie o nim Zofia tyle nagadała... ona krewna pana
45   3, II |         nie ścigałem, a co z tego! Tyle tylko, żem duszę w ciele
46   3, II |            pomyślę, że i ja kiedyś tyle książek czytałem i mądrości
47   3, II |          ten proces kosztował, nie tyle wprawdzie, ale zawsze kosztował.
48   3, II |      mówiła:~-Taka trwoga! Bo nie, tyle żałowałam tego, co miałam
49   3, II |   wykarmiony zostałem, z nią przez tyle lat pobytu mego za granicą
50   3, III|    weselnymi godami ich wzgardził. Tyle tylko uprosił sobie, że
51   3, III|      zaręczynach nikt nie słyszał, tyle tylko, że tam jego stryjaszek
52   3, III|           chcąc pokazać! Czyż mnie tyle nawet nie wolno, co gołębiowi?
53   3, III|          nami rzemiosła człowiek i tyle tylko, że u niego warsztat
54   3, IV |            mu się nieraz, że tylko tyle o bracie pamięta, ile o
55   3, IV |            stąd? Kiedy już z życia tyle wyssałem piołunowych soków,
56   3, IV |         jego młodości pozostało mu tyle, że podłości i zaprzaństwa
57   3, IV |      przecież odjeżdżać nie mogli. Tyle więc tylko miał czasu, aby
58   3, V  |           talentów nie mam i tylko tyle rozsądną jestem, by to znać
59   3, V  |        boku, w piersi, wszędzie, i tyle tylko miała siły, aby zawołać:~-