Tom, Rozdzial

 1   1, II |                Rączkę sobie podaną, istotnie śliczną, położył na swej
 2   1, III|           Przez dwa lata potem były istotnie w Korczynie cudne trawniki
 3   1, III|     wyjeżdżała za granicę i wracała istotnie wzmocniona, odrodzona. Ale
 4   1, III|             środków. Takim było jej istotnie nędzne życie...~Kiedy ładna,
 5   1, III|         potwierdził - zmieniłem się istotnie... ~- I tak nadzwyczajnie -
 6   1, III|         czegóż ci brakuje? Zbytkiem istotnie otoczyć cię nie mogę, ale
 7   1, III|            to psie życie do niczego istotnie nie prowadzi? Człowiek rdzewieje
 8   1, IV |        przypominać musiało artystę.~Istotnie, opowiadał on w tej chwili
 9   1, IV |           okrągły żołądek, zmierzał istotnie ku gronu panien, które wielkim
10   1, IV |            daleko starszą, niż była istotnie. Znużenie i zesztywnięcie
11   1, IV |         drogę jej zastąpił. Pięknej istotnie muzyki słuchał on był stojąc
12   1, V  |              Zmieszała się z kolei. Istotnie, bardzo mało posiadała wiadomości
13   1, V  |           różowym kaftanie, podobna istotnie do pulchnej i zarumienionej
14   1, V  |           daleko starszej, niż była istotnie. Tak z nią stawało się zawsze,
15   1, VI |     powtórzył - między nami bywa...~Istotnie, każdy mógł łatwo poznać,
16   1, VI |         pięknie poprosić... opowie.~Istotnie, po Anzelmie widać było,
17   2, I  |        szukać, ale czasu nie mam...~Istotnie, nie miała ani chwili czasu,
18   2, I  |         Widać było, że cieszyła się istotnie, ale zaledwie przestąpiła
19   2, I  |            mówić zaczął:~- Wyborne, istotnie wyborne! Przepadam za słodyczami
20   2, I  |     pięciorga dzieci!~Rumieniła się istotnie, po swojemu, dziewiczo płomiennym
21   2, II |          obie te osoby prowadzonym. Istotnie, zaciekawiającą była zmiana,
22   2, II |           Benedykt; a głos jego był istotnie bardzo pokornym. - Dobroć,
23   2, II |     pokornym...~Boleć go to musiało istotnie, bo i teraz ręką powiódł
24   2, II |          szanuje; był wdzięcznym mu istotnie za wieloletnie nieupominanie
25   2, II |        trzyma... Zresztą szanuję go istotnie...~- Za co? - bystro w same
26   2, II |     fantazją osadzona miała w sobie istotnie jakąś szlachetną, dzielną,
27   2, II |       jakimś wzruszeniem rozgrzeje.~Istotnie też, na samym już wstępie
28   2, II |          wypowiedział, że jednak ma istotnie do oznajmienia jej ciekawą
29   2, III|              Wielki chłopiec, który istotnie jak długi rozciągnął się
30   2, III|         chwilę została, Myślała, że istotnie ta para ludzi młodych, silnych,
31   2, III|       romansowy...~Ciemną. mnóstwem istotnie śladów skaleczeń okrytą
32   2, III|            niezgody i którego brzeg istotnie przez sierp Ładysiowej żony
33   2, III|          roześmiała się Starzyńska,~Istotnie, widać było z dala ogromnego
34   2, III|           chciała... cha, cha, cha!~Istotnie, hałaśliwy spór w polu wybuchający
35   2, III|          zieloną gałązkę, która też istotnie mnóstwem swych drobniutkich,
36   2, III| napełniających całe lat dziesiątki, Istotnie, był on w nich skąpany,
37   2, IV |         wonne posłanie z liści było istotnie wygodnym; przykrywała je
38   2, IV |           ją o dumę. Słusznie. Była istotnie tak dumną, że głęboko upokarzały
39   2, V  |         Kawał brzozowej kory płonął istotnie w piecu i językami ognia
40   2, V  |       jakimś rybakiem Witold płynął istotnie, cały śnieżną mgłą jacicy
41   2, V  |    obojętnym, a zapewne takim był i istotnie. Jednak gdy odeszła, podniósł
42   3, I  |   ufryzowanych włosów. Dziecko było istotnie bardzo ładnym, delikatnym
43   3, I  |            być nie miało, rwało się istotnie do ołówka, potem do pędzla,
44   3, I  |       zdradzała intencje rysowania. Istotnie, przed kilku dniami spostrzegł
45   3, II |   nieoświeconą i niezgrabną rękę... Istotnie, jest to byt mogący wzniecać
46   3, II |          partia i niespodziewana... istotnie niespodziewana!...~Ale później
47   3, II |             Łagodnego wyżła gładził istotnie, a Fabianowa z ławy powstawszy
48   3, II |           prośbę? Rozkazuj tylko...~Istotnie, widać było po nim, że gotów
49   3, II |           znaleźć tam może Justynę.~Istotnie, na widok wchodzącego młoda
50   3, II |      scenami natury...~Tu z wielkim istotnie wdziękiem słowa, wytwornie
51   3, III|          Oto już grzmi muzyka...~Tu istotnie dwoje skrzypiec i basetla
52   3, III|    Kazimierz Jaśmont ładnie tańczy. Istotnie, tancerz był z niego ochotny
53   3, IV |              których młodość gotowa istotnie w każdej jaśniejszej chwili
54   3, IV |            się w syna. Tak; było to istotnie dziecię dnia burzliwego
55   3, IV |     wspomnienie bierze!~Zaśmiał się istotnie z oczami pełnymi łez. Drżącym
56   3, IV |            to przekonywać mogło, że istotnie w tym młodzieńcu pewne uczucia
57   3, IV |           żądam już... nie żądam... Istotnie, za wielką jest, a w tym,
58   3, V  |              mamo, ja chcę do domu!~Istotnie, Kirłowej pora było wracać
59   3, V  |            Czy mnie słuch myli, czy istotnie ty, kuzynie, ty... o zgodę