Tom, Rozdzial

 1   1, II |         patrząc na żonę rzekł:~- Dzieci nie ma! Od godziny już by
 2   1, II |          do okna poskoczyła.~- A dzieci jak nie ma, tak nie ma! -
 3   1, II |     wyrwała się z jej objęć.~- A dzieci! - krzyknęła. -Toż Widzio
 4   1, II |            Wieczna głupota!... A dzieci jak nie ma, tak nie ma!...
 5   1, II |          do innych, przemówił:~- Dzieci nie ma! dziwna rzecz! dzieci
 6   1, II |     Dzieci nie ma! dziwna rzecz! dzieci nie ma!~Różyc gospodynię
 7   1, II |  mgnienie wielka postać Marty.~- Dzieci jadą! dzieci... jadą! -
 8   1, II |     postać Marty.~- Dzieci jadą! dzieci... jadą! - krzyknęła swym
 9   1, III|    Korczyn najmłodszemu ze swych dzieci, Benedyktowi, najstarszego,
10   1, III|         w dodatku bajek, którymi dzieci straszą, ażeby były grzeczne.
11   1, III|          Teresę, Martę Justynkę, dzieci... a nawet - dodał z uśmiechem -
12   1, III|        obowiązków, jakie mam dla dzieci i dla ciebie samej? abym
13   1, III|    robisz to tylko, co chcesz... Dzieci masz, przywiązanie moje...
14   1, III|     stronie, co ja, i żeby nasze dzieci zapoznały się z sobą. Zastanów
15   1, III|         folwark do parobkowskich dzieci czy w pole do żeńców albo
16   1, III|        własny i przyszłość swych dzieci. Nici tkaniny rwały się
17   1, IV |         przebywała. Już przyjazd dzieci na wakacje, mieszając w
18   1, IV |        się na postępujące za nią dzieci. Kiedy pani Emilia powstawszy
19   1, IV |          chwili zostawiać w domu dzieci? Troje starszych odważyłam
20   1, IV |          że ją od gospodarstwa i dzieci ani wyciągnąć...~Ona, z
21   1, IV |       Kirłowa.~Kirło szedł witać dzieci. Dwaj chłopcy, w gimnazjalnych
22   1, V  |         jego posłuszne były jako dzieci, przed stajnią zatrzymał.
23   1, V  |          tego wszystkiego Janek, dzieci jego i wnuki słodko i mile
24   1, VI |      których imiona głośno przez dzieci wykrzykiwane rozlegały się
25   1, VI |         chłopką ożeniony, czworo dzieci ma i pewno nie więcej jak
26   2, I  |          stworzenie. Żadne z jej dzieci, gdy było małym, tak stale
27   2, I  |     które zmuszoną była względem dzieci swych okazywać, wiele ją
28   2, I  |      kilkoro drobnych chłopskich dzieci. Kirłowa patrząc na ten
29   2, I  |       młodą parę wraz z gromadką dzieci i czarnym wyżłem szybko
30   2, I  |      sprzedawali, przysięgała na dzieci, że taniej nie odda. Tak
31   2, I  |        na twarzy matki pięciorga dzieci!~Rumieniła się istotnie,
32   2, I  |       idzie, tylko z wychowaniem dzieci bieda.~- Pięcioro - mówiła -
33   2, I  |        się szczęśliwie. Zresztą, dzieci!... Mój kuzynie, jeżeli
34   2, I  |          od ciebie! Zresztą, dla dzieci... wszystko...~Pocałował
35   2, I  |    powracających do wsi kobiet i dzieci rozminęło się kilku chłopów
36   2, I  |   deszczem uprowadzała chłopskie dzieci.~Z warkoczem lnianych włosów
37   2, II |       się trzeba... Ja w nogi, a dzieci za mną! "Lecz się, ciotko,
38   2, II |         ponieważ nie chciał, aby dzieci słyszały wszystko, co mówił,
39   2, III|       pani Starzyńska masz dwoje dzieci i żadnego sama nie wyhodowałaś...~
40   2, III|     wielką gromadę mieć. Żonka i dzieci wszystko zrobią, a ociec
41   2, III|       Słychać było cienkie głosy dzieci wybiegających na spotkanie
42   2, IV | Roześmieli się oboje głośno, jak dzieci.~- Chodźmy do chaty! - zawołał
43   2, V  |      romansach niepowściągniona, dzieci swoje często nawiedzała
44   2, V  |        powiedział? Wymyśliłaś! i dzieci wymyślają, że ja chora.
45   3, I  |           było uczenie wiejskich dzieci. W obszernym dworze i wsiach
46   3, I  |     obowiązkiem nie było. Ale te dzieci czysto, na tę przynajmniej
47   3, II |   dwunastu morgów może nie ma, a dzieci pięcioro. Co ja z synami
48   3, III|         Bohatyrowicz, siedmiorga dzieci ojciec, a właściciel dziesięciomorgowego
49   3, III|         co dobrego. To wam, moje dzieci, ostatnim ojcowskim słowem
50   3, III|  teraźniejsze czasach, troje jej dzieci czytania i pisania nauczyła;
51   3, III|    spokojnie mówił, że siedmioro dzieci wyhodował, córki wyposażał,
52   3, III|    gardzicielowi, ciał naszych i dzieci naszych ani na jeden dzień
53   3, III|        bo małe grunciki, a wiele dzieci mają. Obydwom tedy stronom
54   3, III|   nachodzą, że wnuki albo może i dzieci nasze, jak jeszcze troszkę
55   3, III|         i przepadać nam wypadło? Dzieci nasze pod tymi grudkami
56   3, V  |          w źrenicach.~- A teraz, dzieci! - ku swojej gromadce zwróciła
57   3, V  |             A niepotrzebna! Cóż? dzieci podorastały... twojej żonie
58   3, V  |  bagatela! Niepotrzebna! Ależ ty dzieci moje na rękach swych wynosiłaś
59   3, V  |       jeszcze i na weselu twoich dzieci potańcować! Wieczny śmiech!