Tom, Rozdzial

 1   1, II |         Bolesławie!~- Doprawdy! - z uśmiechem pełnym rozkoszy powtórzyła
 2   1, II |   wpółdobrodusznym, a wpółzłośliwym uśmiechem ku twarzy jej pochylał.
 3   1, II |     mieszkałeś...~Różyc z niedbałym uśmiechem, choć z silnym drganiem
 4   1, II |          rumieniła się i najmilszym uśmiechem rozjaśniała jej okrągła,
 5   1, II |               Morfina - z niedbałym uśmiechem szepnął gość. Ze zniechęceniem
 6   1, II |    jednostajnym wciąż, dobrodusznym uśmiechem na ustach.~- Widzisz, moja
 7   1, III|         dzieci... a nawet - dodał z uśmiechem - pan Ignacy mógł cię muzyką
 8   1, IV |              jak o tym z ironicznym uśmiechem nadmienił - najpiękniejsze
 9   1, IV |          najgorzej... - z niedbałym uśmiechem odparł Zygmunt.~- I ty o
10   1, IV |          piękną...~- I szanowną - z uśmiechem dorzucił hrabia. ~- Ale
11   1, IV |             Drugi! - z dobrodusznym uśmiechem i rozkosznie ustami cmokając
12   1, IV |            niepewnym i przymuszonym uśmiechem na bladej twarzy półgłosem
13   1, IV |       jowialnym, a trochę złośliwym uśmiechem na twarzy siedział Kirło.
14   1, V  |            żądania? - z żartobliwym uśmiechem zapytała Justyna.~On zmieszał
15   1, V  |   powiódłszy po Justynie z szerokim uśmiechem pąsowych warg zawołała:~-
16   1, V  |              nawet Anzelm ze słabym uśmiechem zwrócił się do Justyny:~-
17   1, VI |             opuszczając, z szerokim uśmiechem przed Anzelmem dygnęła.~-
18   1, VI |       bardzo pogodne; z żartobliwym uśmiechem wymówił zwolna: ~Luby wietrzyk
19   1, VI |             końca idzie - wymówił z uśmiechem. - Ale - dodał - w tym końcu
20   2, I  |          kuzynie - ze swym ponętnym uśmiechem odpowiedziała Kirłowa, ale
21   2, I  |         białych i gładkich rękach z uśmiechem zaczął:~-Widzę, kuzynko,
22   2, I  |     Siadając obok niej na kanapie z uśmiechem odpowiedział:~- Jestem,
23   2, I  |         powiekami i tym zachwyconym uśmiechem nä różowych ustach, który
24   2, II |      bocznego stolika poskoczył i z uśmiechem prawie zalotnym wzięte stamtąd
25   2, II |            Kto wie? - ze sfinksowym uśmiechem i melancholijnym spojrzeniem
26   2, II |       córkami patrząc z pobłażliwym uśmiechem mówił:~- Wesoła, swobodna,
27   2, II |        wprzódy, lecz również błogim uśmiechem zamruczał:~- Sniadanie!
28   2, II |         Pani Emilia dość raźnie i z uśmiechem, który od razu zmęczoną
29   2, II |       Emilii drżały powstrzymywanym uśmiechem, ale Teresa rumieniła się,
30   2, II |              Z zamyślonym na ustach uśmiechem Justyna wyjęła z wielkiego
31   2, III|    pochylona, z blaskiem w oczach i uśmiechem na wpółotwartych ustach
32   2, III|         rękę i z poważnym na ustach uśmiechem połyskujące narzędzie z
33   2, III|             jest luby?~- Nie ma - z uśmiechem odpowiedziała Justyna.~-
34   2, III|              blade wargi ironicznym uśmiechem drgnęły pod płowym, siwiejącym
35   2, III|             ona lepka.~Ostrożnie, z uśmiechem, na ręku jej położył zieloną
36   2, III|            ukrył i ze spokojnym już uśmiechem odpowiedział:~- A tak. Ja
37   2, IV |           taśmami przyozdobionej, z uśmiechem towarzyszkę swą zapytał:~-
38   2, IV |             z pogodnym, zadowolonym uśmiechem w oczach i na ustach zwolna
39   2, IV |        dziwnie, z trochę ironicznym uśmiechem w oczach.~- Państwo myślą -
40   2, IV |             zresztą, że takim samym uśmiechem, szerokim, dziecinnym, rząd
41   2, V  |          ręce na kolana opuścił i z uśmiechem głębokiego zadowolenia patrzał
42   3, I  |         wnet z uścisku uwalniając z uśmiechem wymówiła: "Jedź, jedź!"
43   3, I  |             czasu.~Z krzywym trochę uśmiechem Zygmunt powtórzył:~- Impossible!
44   3, II |         trochę ważnych...~Z wesołym uśmiechem dodała:~- Nudziłam się okropnie
45   3, II |             rękaw surduta Witolda z uśmiechem i głośno przemówił:~- Dziękuję,
46   3, II |      przodem koszuli, z przymilonym uśmiechem na kościstej twarzy, z rąk
47   3, II |           twarzyczka rozjaśniła się uśmiechem prawdziwie dziecinnej radości.~-
48   3, II |             zdenerwowaniu powoli, z uśmiechem cierpliwym i smutnym opowiadać
49   3, II |      gorzkim, a trochę lekceważącym uśmiechem, po czym z rękami w kieszeniach
50   3, III|      zmąconym wzrokiem i cierpiącym uśmiechem szedł tam, dokąd go Elżusia
51   3, III|             swoich rąk wypuścił i z uśmiechem zażartował:~- Słusznie!
52   3, III|         uśmiech drżeć zaczął. Z tym uśmiechem, powolnym sposobem swoim
53   3, III|       zasłuchany z bladym na ustach uśmiechem sam nucić zaczął:~Ty rozkwitniesz
54   3, IV |          poczynającym się na ustach uśmiechem pod wąsami mruczał:~- No,
55   3, IV |       rumieńcem w zmroku płonąca, z uśmiechem zmieszania próbowała jeszcze
56   3, V  |            podany, postawą, oczami, uśmiechem cieszył się i tryumfował.
57   3, V  |           co to i mówić! - z błogim uśmiechem szeptał Kirło.~Kirłowa zaś
58   3, V  | Bohatyrowicz się przeniesie! No - z uśmiechem dodał - już chyba tylko