Tom, Rozdzial

 1   1, II |           niej i nawet na nią nie patrzał. Tylko co przybyli, zabawiali
 2   1, II |    przelatującymi w nich iskrami; patrzał ciągle w twarz gościa i
 3   1, II |         choć, doprawdy, tak jakoś patrzał... ej! oni wszyscy tacy...
 4   1, II |         ze zdumieniem na tę scenę patrzał i nie tylko nie śmiał się,
 5   1, II |       wiosła z podniesioną twarzą patrzał chwilę na dom, u którego
 6   1, III|         kolana opierał i w ziemię patrzał. Pani Emilia wzniesionym
 7   1, III|          jak może dotąd nigdy nie patrzał.- Widziu, słuchaj, Widziu!~-
 8   1, III|    Korczyński na to dziecko swoje patrzał teraz długo i z zamyśleniem
 9   1, III|     zamyśleniem głębokim. Myślał, patrzał i uśmiechać się zaczął.~-
10   1, IV |          dół binokle i na grającą patrzał z takim wyrazem, że prędko
11   1, IV |     rozżalone oczy. On na nią nie patrzał. Oczekując na zejście z
12   1, V  |   przygryzał, ponuro przed siebie patrzał, aż na koniec chylące się
13   1, V  |          spomiędzy gęstego zboża, patrzał ze zmieszaniem na twarzy
14   1, V  |           się postawie na Justynę patrzał.~- Może bym ja - zaczął
15   1, V  |          ją pragnąc. Z niepokojem patrzał na tę, tak mu z pozoru obcą
16   1, V  |     Potrząsł głową t kędyś daleko patrzał.~Powolnym ruchem podniósł
17   1, VI |        dala i biernie na tę scenę patrzał.~- Poszedłbyś i dopomógł
18   1, VI |           drzewo i długo, uparcie patrzał, nie w przestrzeń lecz na
19   2, I  | zażartował i z ciekawością na nią patrzał.~Przez chwilę myślała.~-
20   2, I  |         się na to...~Widziała, że patrzał na nią ze zdziwieniem, więc
21   2, II |           te trzy śliczne istotki patrzał, aż krzyknął prawie:~- No,
22   2, II |        ojca mijając, kędyś daleko patrzał; Ale u Benedykta zdziwienie
23   2, III|        której stronę przecież nie patrzał. Jechał powoli i twarz obracał
24   2, III|          wzrokiem w stronę Niemna patrzał, teraz z podniesionymi ramionami,
25   2, III|     brzegu ścierniska pracujących patrzał.~- Hej Ładyś! - na całe
26   2, III|          wysoko, ku samym obłokom patrzał oczami napełnionymi srebrzystym
27   2, III|      oczami robiąc w głąb ogrodu, patrzał. Żółty Mucyk, z lisim pyskiem
28   2, IV |       wprawionej siedział, w wodę patrzał i z pochyloną nieco głową
29   2, IV |           i okolicy uleciała. Jan patrzał za nią.~- Ot, i uratowane
30   2, IV |         pochyloną głową, w ziemię patrzał i o towarzyszce swej całkiem
31   2, IV |           Spostrzegła, że gdy tak patrzał w górę, błękitne oczy jego
32   2, IV |        nie złapał...~Pilnie teraz patrzał na niebo, które nad drzewami
33   2, V  |            prawie badawczo na nią patrzał.~- Żęła podobno wczoraj
34   2, V  |  uśmiechem głębokiego zadowolenia patrzał na Justynę, która w porcji
35   2, V  |           u niego nigdy, a ciągle patrzał na jej rozpuszczone włosy;
36   2, V  |      stanął i ciekawie na Justynę patrzał.~Antolka z dzbanka do szklanki
37   3, I  |          życiu. Benedykt w ziemię patrzał, wąsa w dół pociągał i chmurny,
38   3, I  |        tam, dokąd dążył. Stanął i patrzał. Było to zupełnie to samo,
39   3, I  |         spostrzega jej obecności, patrzał ciągle w książkę. Szafirowe
40   3, II |        Gdybym wtedy na ciebie nie patrzał, myślałbym, że to stara
41   3, II |        Śmiał się głośno, wesoło i patrzał na Justynę bardzo przyjaźnie.
42   3, II |     rzetelną admiracją na Justynę patrzał. Filuternie i uniżenie przymilone
43   3, II |        prawie przerażonymi oczami patrzał, że Witold zrazu parsknął
44   3, II |      tęsknotę. Mówiąc nieustannie patrzał na pochyloną nad robotą
45   3, II |          zarazem i z urazą na nią patrzał.~- Myślałem, że miłość wszystko
46   3, II |      zdumieniem i niedowierzaniem patrzał na nią.~- Ależ to być nie
47   3, III|      wyjmując, niby która godzina patrzał, i na koniec nogę w błyszczącym
48   3, III|        głowy nie wyskakiwały, tak patrzał w nią. Widział ją już raz
49   3, III|          kobietę śmiałym wzrokiem patrzał.~- Zakleństw i przysięgań
50   3, IV |        słuchać i czekać. W ziemię patrzał.~- Cóż - odezwał się - cóż
51   3, IV |          spoczywał. Długo jeszcze patrzał na syna, aż ręce jego z
52   3, IV |            postawa dumną. Na syna patrzał.~- Słuchaj - zaczął - jeżeli
53   3, IV |        Zamyślił się, w przeszłość patrzał.~- Niegdyś postanowiliśmy
54   3, IV |     szeleściło i wnet milkło.~Jan patrzał na wodę, bór, niebo.~- Cudności! -
55   3, V  |   Benedykt wielkimi oczami na nią patrzał.~- A cóż to za diabeł? -
56   3, V  |   ściskając serdecznie w oczy jej patrzał:~- Pamiętaj - rzekł - że
57   3, V  |        się i zakaszlała.~Benedykt patrzał, słuchał, aż wybuchnął:~-
58   3, V  |      Benedykt nie na niego jednak patrzał, ale na Anzelma, który pod