Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       Wśród tej wesołej przyrody ludzie dziś także byli weseli;
 2   1, I  |        jej jeszcze nie było, ale ludzie lękali się, aby nie przyszła...
 3   1, II |        cukru. Widocznym było, że ludzie ci byli dla niej tym, czym
 4   1, II |    perlistych kaskadach. Zarazem ludzie ci rozmawiali z sobą długimi,
 5   1, II |       pod gęstym borem, chodzili ludzie różni, pojedynczo i gromadnie,
 6   1, II |      około rudli płytników.~- Ci ludzie nie mają także święta...~
 7   1, II |         i ciała?...~- Bywają też ludzie, którzy spełniają wszystkie
 8   1, IV |        myślałem, że właśnie tacy ludzie jak pan, młodzi i możni...
 9   1, IV |      ignorował ją zupełnie; dwaj ludzie, którzy w czasie obiadu
10   1, V  |        słyszała o tym, że kiedyś ludzie bywali weseli i szczęśliwi,
11   1, V  |     Justynko - mawiała - że tacy ludzie, jak Zygmunt, z takimi,
12   1, V  |          nie wiedziała, że "tacy ludzie, jak on, z takimi, jak ona,
13   1, V  |        smęcić. Są na świecie złe ludzie, są i dobre. Podczas smętno
14   1, V  |      niemało biedy, a w czasie i ludzie niemało mnie nakrzywdzili...~
15   1, V  |      nadwerężę, może mnie głupie ludzie i kląć będą na wypadek przegrania.
16   1, VI |          spotykający ich podczas ludzie pytali ich o nazwisko, odpowiadali,
17   1, VI |    błękitnych i łąk zielonych, a ludzie pobudowali troszkę osad,
18   1, VI |        zobaczyli, że tu najmniej ludzie doścignąć ich mogą, a najlepiej
19   1, VI |        miał. Poszli tedy do nich ludzie z różnych dalszych osad
20   1, VI |   jednego razu znaleźli się tacy ludzie, którzy samemu królowi donieśli,
21   1, VI |         którym jemu rozpowiadali ludzie, droga była nie bardzo daleka.
22   1, VI |     rzeki pozbiegali się wszyscy ludzie patrząc na nie widziane
23   1, VI |         jak szczęśliwymi byli ci ludzie, którzy takie miłości w
24   2, II | odpowiedziała Teresa - jakże tam ludzie wśród takiej natury i takich
25   2, II |         mogły; o kapitale, który ludzie nie dość postępowi znieruchomiają
26   2, II |         której stali dwaj młodzi ludzie.~- Chodźmy! - zawołał Witold.~-
27   2, III|         żona chłopka.~Wszyscy ci ludzie znajdowali się tak blisko
28   2, III|        lata za Jaśmonta wyszłam. Ludzie różnie gadali. Pusta baba,
29   2, III|         jak ja. Kiepkują ze mnie ludzie, że kochliwa jestem, ale
30   2, III|          Wszędzie znajdą się złe ludzie... tylko jedni inaczej,
31   2, III|          panna Justyna myśli, że ludzie mogą ciężko pracować i wszelakie
32   2, IV |         może osób kilka, bo inni ludzie na swoich podwórkach zgromadzali
33   2, IV |          ciemno. Ale pomimo nocy ludzie wciąż kupkami na swoich
34   2, IV |           jakby w nim co pękało. Ludzie koło niego szeptali, pytali,
35   2, IV |       już urodziła się i tak już ludzie i zwyczaje zrządzili, że
36   2, IV |      między ludźmi. Są w okolicy ludzie dobrzy i spokojni, są i
37   2, V  |      glina w ręku garncarza, tak ludzie w ręku Stwórcy." Taka to
38   2, V  |      bywało, wejdę i patrzę, jak ludzie rychło o wszystkim zapominający
39   2, V  |         dzień, drugi jak wszyscy ludzie przeżyję. Nie, do życia
40   2, V  |      gotowało się jak w garnku i ludzie z pozapalanymi na karkach
41   3, I  |          męża od dawna mieszkali ludzie obcy ale część sprzętów,
42   3, I  |      nich zamieszkał, obcy nawet ludzie ten niepokój i gryzącą,
43   3, I  |         taką wątpliwością, którą ludzie odczuwają u śmiertelnego
44   3, I  |      prawie przestrachu. Może ci ludzie nie ku niemu szli, ale może
45   3, I  |   przypatrywać się lubił, ci zaś ludzie z grubymi kształtami i rysami
46   3, I  |         sobie. Wprawdzie byli to ludzie, ale najpewniej też wcale
47   3, I  |          tę, którą składali tacy ludzie, i tę, do której on i jemu
48   3, II |       jednak godną uwagi, jak ci ludzie kochają się w kwiatach.
49   3, II |         słuszność! Są na świecie ludzie, którzy od takich myśli
50   3, II |        moich marzeń jest to, aby ludzie nie obchodzili się z ludźmi
51   3, II |         ławy powstali znowu dwaj ludzie, z których jeden co najmniej
52   3, II |       nigdy w tych ścianach obcy ludzie... obce bogi...~Nagle wybuchnęła:~-
53   3, II |        drzwi za sobą zamknął.~Są ludzie, którzy płakać umieją tylko
54   3, III|        na pogrzeb, czy na wesele ludzie przyjechali. Owszem! Kiedy
55   3, III|     zdawał się dbać o to, co tam ludzie o jego odzieniu i zasępieniu
56   3, III|     Niechże widzi, że i ją Bóg i ludzie jeszcze nie opuścili! Bardzo
57   3, III|       było. Bóg nie opuszczał, a ludzie prawie i nie słyszeli o
58   3, IV |       mój z innej gliny niż inni ludzie ulepiony, i nie spodlałem