Tom, Rozdzial

 1   1, I  |             znacznie od towarzyszki swojej niższa, ubraną była w czarną
 2   1, I  |     ramionami spotkają i do familii swojej wprowadzą... bo i tak przecie
 3   1, III|     Benedykt obudził się z tego snu swojej pierwszej młodości, spostrzegł
 4   1, III|        włażą... Czyż mogę własności swojej nie bronić? Gdybym magnatem
 5   1, III|           jak i mnie smutno było po swojej stronie i jak ja męczył
 6   1, III|     widziałem! Co tam ta... prawi o swojej pustyni!. Ot, ja to na pustyni
 7   1, IV |           wprowadzić pan zamierza w swojej Wołowszczyźnie. Słyszałem,
 8   1, IV |             przedstawił go on matce swojej. ~Hrabia podążył zwolna
 9   1, IV |        kuzynku, i podaj ramię żonie swojej, która jest ślicznym i zapewne
10   1, V  |     wszystkie zadatki tej przyszłej swojej postaci. Justyna pamiętała,
11   1, V  |           ogromnej, silnej i w sile swojej ponętnej Cerery.~- Kto to? -
12   1, V  |            o procesie gada!~- Ja po swojej koniczynie już dziś i zaorałem!-
13   1, V  |             żeby stryj sam gościa w swojej chacie nie przywitał?...
14   1, V  |             pani tak tylko, z łaski swojej... Tyle lat... Widziałem
15   1, V  |        kotwica moja, a kogo on ma w swojej obronie, ten w złej nawie
16   1, VI |              że żaden człowiek siły swojej nie zna, nim jej w potrzebie
17   1, VI |    człowieka, który w głębi pamięci swojej budzi drzemiące wspomnienia,
18   2, I  |             swoim domu, tak teraz w swojej mowie coś nieeleganckiego
19   2, I  |    powtórzył.~- Szczególniej od tej swojej historii z Zygmuntem Korczyńskim
20   2, II |     szeptała - jeżeli Bóg w dobroci swojej to sprawi, że ja kiedy szczęśliwą
21   2, III|             języki nie padałam! I w swojej chacie wszystko zrobię,
22   2, III|            ty taki, synku! Jadwiśki swojej nie porzucaj!" A on jak
23   2, IV |        pożegnaniu się z państwem do swojej izby poszedł i drzwi na
24   2, IV |           Ładyś i ćwierci beczki na swojej ziemi nie wysiewają. Co
25   2, V  |          żartem żąda panów w chacie swojej przyjmować.~Wesele to odbyć
26   2, V  |           wielkie rzeczy w młodości swojej patrzałem i w nich maleńki
27   2, V  |        zdania wspominam i z pamięci swojej umyślnie je wybieram, podobnie
28   2, V  |            dla nieśmiertelnej duszy swojej prosząc; o to zaś, co mnie
29   2, V  |           nich postaram się z całej swojej siły i możności. Nie wróg
30   2, V  |       bratali, pan chłopa w karecie swojej woził i pięknie prosił: "
31   3, I  |     najcharakterystyczniejszą cechę swojej powierzchowności: głowę
32   3, I  |       książkami Zygmunt spojrzał po swojej postaci. Tyje, stanowczo
33   3, II |       ogólności mówił o tym krewnym swojej żony tak często i z takim
34   3, II |        trochę od szybkiego biegu, w swojej odświętnej, bordowej sukni,
35   3, II |            kłębach opierał, mówił o swojej ubogiej chacie i wnet dodawał,
36   3, II |            pierwszy mówił do młodej swojej krewnej o myślach i celach,
37   3, II |         hałasować tylko w bliskości swojej nie pozwalając, a gdy dorósł,
38   3, II |           pełnej wdzięku i czuła na swojej ręce pieszczotę jego ręki
39   3, II |       nieruchomo, nie odbierając mu swojej ręki, która tylko stawała
40   3, III|             synowi swemu albo córce swojej małżeńskie gody wyprawił!~
41   3, III|           każdy w swoim grzechu i w swojej pokucie umrze!~Tak nie po
42   3, III|             A Domuntowie po stronie swojej dwóch Siemaszków mający
43   3, III|        chaty, dziaduniu, chodźmy do swojej chaty! - mówiła. - Dość
44   3, III|             go całowała, a drogą ku swojej zagrodzie wiodła.~- Chodźmy,
45   3, III|           upatrując, gdy na rękawie swojej siermiężki uczuł czyjąś
46   3, III|          którzy jedyną złotą chwilę swojej przeszłości wspominali,
47   3, III|      Niechże mnie tedy pani z łaski swojej powie: czy ta panna Justyna
48   3, III|             niech tak w przyszłości swojej doścignę, co ścigam, jak
49   3, III|    Korczyńskiemu wojnę i słuszności swojej pewność mieliśmy...~Witold,
50   3, IV |             tak szybko ku zagrodzie swojej prawie biec zaczął. Przed
51   3, V  | zaciekawioną poprosił, aby go matce swojej oznajmiła. Pani Emilia,
52   3, V  |               A teraz, dzieci! - ku swojej gromadce zwróciła się Kirłowa -
53   3, V  |       pozwolicie mi wziąść udział w swojej poufnej rozmowie. Wiem,
54   3, V  |        chwili jednak używając całej swojej odwagi i energii głośno
55   3, V  |           rozgospodarzysz się już w swojej chacie - cicho szeptała -
56   3, V  |         Witoldem do ogrodu gromadki swojej szukać. Benedykt do odchodzącego
57   3, V  |          nie miał? Toż ja nie tylko swojej, ale i twojej pracy zawdzięczam,