Tom, Rozdzial

 1   1, II |            drgającym czole.~- Mnie się zdaje - rzekł - że oni zawsze
 2   1, II |              rzekła z cicha - mnie się zdaje, że jedynym lekarstwem pewnym
 3   1, IV |              stronach jest... Mnie się zdaje, że jest bardzo źle pod
 4   1, IV |              się do Różyca. - Mnie się zdaje, że pan chyba inaczej myślisz
 5   1, IV |             niewola, przyjmuję... Tak; zdaje się, zwijam się, tak częstuję,
 6   1, IV |             całości zostawiając... Już zdaje się i odjeżdżać sobie mają...
 7   1, IV |               mnie będzie... Wychodzę, zdaje się, na ganek, z wielkim
 8   1, IV |          twarzy półgłosem przemówił:~- Zdaje mi się, kuzynko, że nie
 9   1, IV |          bardzo osłabioną, jak się jej zdaje...~- At! - rozdając karty
10   1, V  |                lat miałem i do nikogo, zdaje się, tak jak do niego, przywiązany
11   1, V  |             spełnić się nie mogą. Już, zdaje się, i wygnasz je z serca,
12   1, V  |        niełaskaw nigdy nas nawiedzieć? Zdaje się, że nie na końcu świata
13   1, V  | niezadowoleniem odpowiedział - owszem, zdaje się, że nadmiar wielka i
14   1, V  |         zasadził i teraz dopatruje?... Zdaje się, taki słaby, a wielką
15   1, VI |               twarzy.~- A... a... a... zdaje się... pan Szymon?~- Ja,
16   2, I  |              co, kuzynie? -- zaczęła - zdaje mi się, że byłbyś daleko
17   2, I  |           Broni, żywo odpowiedziała:~- Zdaje się, że nikt jej tak niedawno,
18   2, II |             spojrzę i przypomnę sobie, zdaje mi się, że to kościół...~
19   2, II |           gospodarstwa to już, jak się zdaje, najmniejszego talentu nie
20   2, II |                tym i nie biedna... ale zdaje się... że Zygmusia już znudziła...
21   2, III|              po nim tęskliwa, że mnie, zdaje się, łój roztopiony do serca
22   2, III|              moim zaciszku siedzącemu, zdaje się podczas, że jakieś wielkie
23   2, III|               to przekwitły brodawnik; zdaje się tylko taka kulka puchu,
24   2, III|          przeciwności doświadczam, to, zdaje się, do grobu poszedłbym
25   2, IV |              Toteż przyrósł do Niemna; zdaje się, jakby duszę swoją w
26   2, IV |                też lecąc jak najdalej, zdaje się na oślep... Nad piaskami
27   2, IV |               i siła aż biją od pani i zdaje się, choć wiadra z wodą
28   2, IV |           siebie ją odpychał, powraca. Zdaje mu się jednak, że pierwszą
29   2, IV |           dokoła.~- Co mnie stało się? zdaje się, że dobrze ten bór znam;
30   2, V  |                zauważył. - Bo mnie się zdaje, że gdyby dziś owdowiała,
31   2, V  |             wtedy, gdy je powtórzył.~- Zdaje się - powoli zauważył Jan -
32   2, V  |       rozlegały się mowy i postępki... Zdaje się, że wszystko, co ludziom
33   2, V  |              wyglądając. Czemużby jej, zdaje się, własnego domu, choć
34   2, V  |              się i marnie nie, ginąć". Zdaje się, że już i wyperswaduję
35   2, V  |                   niezupełnie, bo mnie zdaje się, że u ludzi wiele czujących
36   2, V  |           płoty zasypywał i góry albo, zdaje się, kościoły na polu wystawiał.
37   2, V  |                 Już postanowił, a ona, zdaje się, dlatego tylko dziś
38   3, I  |          martwy przedmiot poruszać się zdaje przez oczami tego, kto się
39   3, I  |         człowieka na sobie skupiający, zdaje się ku niemu zstępować i
40   3, II |              Dziecko jesteś... Każdemu zdaje się za młodu, że jeżeli
41   3, II |               tylko że z drogi patrząc zdaje się, że zaraz to... runie!~-
42   3, II |        kobietami pewnym być nie można! Zdaje się, że rozsądna, a może
43   3, II |             bardzo, a taki pokorny, że zdaje się jak baranek...~Sposób,
44   3, II |              ucha Justynie szepnęła:~- Zdaje się, że dobry, a taki skąpiec,
45   3, II |                bardzo nieszczęśliwy... zdaje mi się, że wszystko we mnie
46   3, III|               zaszeptał:~- Szyk panna! Zdaje się, spojrzawszy, miód do
47   3, III|                tej jarzębiny dostać... zdaje się, że już i przez to szczęśliwy
48   3, III|           strachu drwinkować. Mnie się zdaje, że takiego żartu, choć
49   3, III|               Fabianowi o to ostatnie, zdaje się, więcej jeszcze chodziło
50   3, IV |            znajdował:~"Kochany bracie,~Zdaje się, że już ze trzy lata
51   3, IV |                zaczął - jeżeli wam się zdaje, że wy to pierwsi wymyśliliście
52   3, IV |               w wodę. Dawne to dzieje. Zdaje mu się, że nie dwa dziesiątki,
53   3, IV |              nie wspomina rok i dwa... zdaje się, że dał spokój... aż
54   3, IV |           brzegowi góry ręką rzucił.~- Zdaje się, że nad Niemen poszła...~
55   3, V  |           szczerze upodobał Justynkę i zdaje mi się, że krok, który czyni,
56   3, V  |              ani mnie, ani, jak mi się zdaje, nikomu pożytku by żadnego