Tom, Rozdzial

 1   1, II |    potrzeb istoty naszej, potrzeb serca... wyobraźni... szlachetnych
 2   1, IV |           mogłaby prawie podbijać serca ludzkie, ale jak ogólnie
 3   1, IV |        przyczyną wzmożonego bicia serca i paru bezsennych nocy.
 4   1, IV |    zaśmiał się szczerze, z całego serca.~Ale na ustach Klotyldy
 5   1, V  |      przemoce wywiera szał krwi i serca... Przerażenie dreszczem
 6   1, V  |         zdaje się, i wygnasz je z serca, i zapomnisz, a smętek i
 7   1, V  |          on to sobie tak wziął do serca, że od tego czasu troszkę
 8   2, I  |          doskonałej dobroci twego serca i zupełnej zarazem nieznajomości
 9   2, I  |           przewidzenia są kaprysy serca czy tam wyobraźni...~- Więc
10   2, II |       jednym ludziom Pan Bóg daje serca, a drugim kamienie?... Pewno
11   2, II |    szwagrze, człowiekiem honoru i serca i za prawdziwe szczęście
12   2, II |           prawdziwą potrzebą mego serca, której odmówić sobie nie
13   2, II |            jako człowieka honoru, serca i rozumu, więc nie wątpię,
14   2, II |   przemówił:~- Winszuję, z całego serca winszuję i proszę, abyś
15   2, II |        drodze swego życia takiego serca, takiej namiętności, takiego
16   2, II |            Kochać to ufać i w dwa serca na raz spoglądać jak w czyste
17   2, III|      zdaje się, łój roztopiony do serca kapie, kiedy ją gdzie obaczę!"
18   2, IV |         strzelistych chwil, które serca, nawet maluczkich, obejmują
19   2, IV |  przypuszczał w niej tej potrzeby serca, ciała i duszy, nikomu na
20   2, IV |           jakby roztopiony łój do serca mu kapał, taką boleść w
21   2, IV | wdzięczność nieskończona dla tego serca, które tak prosto i szczerze
22   2, V  |        była i żadnych aprensji do serca nie dopuszczała. Ale nie
23   2, V  |        poznał zmienność ludzkiego serca. Wszystko wydało mu się
24   2, V  |        chęci i żadnego zamiaru do serca nie dopuszczała. Kiedy jeszcze
25   2, V  |     dawniej... zły chłopak... bez serca... egoista!~Koniec wąsa
26   3, I  |       gorącej żądzy. Wobec skarbu serca, który utraciła i o którym
27   3, I  |       wznoszącego się na dnie jej serca. Przyszła na koniec chwila,
28   3, I  |         minutę słabości zmysłów i serca wstydziła się tak srodze,
29   3, I  |   zamkniętego przed światem swego serca wylewała tyle łez i skarg.
30   3, I  |       wszystkimi, zda się, siłami serca i wdzięków usiłując niby
31   3, I  |         pani przyszłaś i z całego serca pogodzić się już pragniesz...
32   3, I  |      wyładniałaś jeszcze, a co do serca, tego nie odebrałaś mu dotąd
33   3, II |     Dziękuję ci, Widziu, z całego serca dziękuję - z niezwykłym
34   3, II |    położyła się do łóżka z biciem serca i duszeniem w gardle. W
35   3, II |           stóp twoich i u twojego serca dziecinne i trochę późniejsze
36   3, II |        możesz znaleźć w uciechach serca?... Ja kiedyś je posiadałam,
37   3, II |           jej życia i na dnie jej serca wznosi się druga mogiła,
38   3, II |       dłonie mocno przyciskała do serca, chcąc może zatrzymać to,
39   3, III|       ojcowskim słowem i z gruntu serca powiedziawszy Boga Wszechmogącego
40   3, III|    prawdziwe kochanie choć raz do serca mojego zajrzało! A czy to
41   3, III|          a tylko to pani z gruntu serca mojego żadnym ciężkim grzechem
42   3, III|   wszystką krew zbiegającą jej do serca. Z cicha odpowiedziała:~-
43   3, III|         przystojnie, ale z gruntu serca ją poprosić, aby mojego
44   3, III|    obaczywszy wszystkie skrytości serca otworzyć muszę. Srogi na
45   3, IV |           temu, że natura zamiast serca nie włożyła mi w piersi
46   3, IV | powstrzymywane czy ściśnięcie się serca oddech tamujące. Po zbladłym
47   3, IV |      całopalenie własnego ciała i serca? Co sprawiło, że nie możemy,
48   3, IV |     cierpień, które zalewając nam serca i gardła budzi w nas jasną
49   3, IV |    rozmowa z synem zerwała z jego serca kamienną pokrywę i otworzyła
50   3, IV |  wpatrzonym w przeszłość, która z serca, z mózgu, ze słów jego syna
51   3, IV |        łzami oszklone.~- Z gruntu serca ja panu Janowi wszystkiego
52   3, IV |                Tedy i ja z gruntu serca pannie Jadwidze wszystkiego
53   3, V  |           nic nie znaczy, - wobec serca i przychylności! Bronkę
54   3, V  |       głowę.~- Kocham go z całego serca i jak w to, że żyję, wierzę,
55   3, V  |        daje nie tylko zadowolenie serca, ale zajęcie dla rąk i myśli,
56   3, V  |         to jest życie przebyć bez serca kochającego przy sobie,