Tom, Rozdzial

 1   1, II |           wąsa usiadł przy oknie i patrząc na żonę rzekł:~- Dzieci
 2   1, II |      oczami na przeciwległą ścianę patrząc odpowiedział Korczyński -
 3   1, III|     przygryzał, a gdy umilkła, nie patrząc na nią przytłumionym głosem
 4   1, III|     Korczyński w twarz małego syna patrząc tak, jak może dotąd nigdy
 5   1, III|      godzinami miłośnie w oczy jej patrząc - kto wie, jakie zmiany
 6   1, IV |           zza szkieł swych binokli patrząc ku przeciw ległemu punktowi
 7   1, IV |    wydawały się dziś doskonałymi i patrząc na jej z lekka zarumienione
 8   1, IV |        kogo? o co? - zapytała, ale patrząc we wskazanym jej kierunku
 9   1, V  | zachmurzoną nagłe twarz towarzysza patrząc. Po chwili wskazując rolę
10   1, V  |       oczami robił i w głąb ogrodu patrząc usiłował rozpoznać rysy
11   1, V  |            pozostał i daleko kędyś patrząc milczał. Pomimo usiłowań,
12   1, V  |        daleko kędyś bladymi oczami patrząc monotonnym swym głosem wymówił:~-
13   1, V  |      zamyślając się i kędyś daleko patrząc dokończył:~- Różne na świecie
14   1, V  |        dziedzińcowi, to na Justynę patrząc. Widocznym było, że pragnął
15   1, V  |        zakręcił się wirem. Justyna patrząc na wiotką i zaledwie dorosłą
16   1, V  |         podnosząc głowę i na brata patrząc potwierdziła siostra. -
17   1, V  |          dobry wieczór!~- Czego? - patrząc na nią zwięźle zapytał Anzelm.~
18   1, V  |      zatrzymał się jeszcze na Jana patrząc, W rozgniewanej i rozognionej
19   1, VI |      pozbiegali się wszyscy ludzie patrząc na nie widziane rzeczy i
20   2, I  |       zielni, wystraszonymi oczami patrząc, czy przez czas jej padania
21   2, I  |         chłopskich dzieci. Kirłowa patrząc na ten dość daleki, ale
22   2, I  |          wstając podniosły głowy i patrząc na dziecinny drobiazg, który
23   2, I  |             Wzięła rękę krewnego i patrząc mu w twarz zapytała:~- Cóż?
24   2, I  |            trzymając i w twarz jej patrząc z widoczną nieśmiałością
25   2, II |        prawie ze łzami ojcu w oczy patrząc wołała Leonia. ~Benedykt
26   2, II |           za odbiegającymi córkami patrząc z pobłażliwym uśmiechem
27   2, II |            bystro w same oczy ojca patrząc zapytał Witold.~Było to
28   2, II |          mu spadały, i na syna nie patrząc Benedykt krótko ofuknął:~-
29   2, III|          toczącego się po zagonach patrząc rozpoczęła rozmowę taką,
30   2, III|           objawiającym.~- Z daleka patrząc - z mimowolnym na Korczyn
31   2, III|          gościa, lecz kędyś daleko patrząc przemówił:~- Nie spodziewałem
32   2, III|        śmiało i razem czule na nią patrząc dalej rozmowę ciągnął:~-
33   2, III|  draśnięcia sierpu pochodząca. Jan patrząc na tę różową szramę, tak
34   2, IV |        gniazda - na okrągłe otwory patrząc potwierdził Jan. - Taką
35   2, IV |           dokąd? - na płynącą parę patrząc, lecz najlżejszego poruszenia
36   2, IV |         nic. Jan ciągle na wzgórza patrząc sam mówił dalej:~- Dla mojej
37   2, IV |          albo siedzieli ku piaskom patrząc, a na miejsce tych ptasich
38   2, IV |        poszedł i w nocne ciemności patrząc kilka razy takim głosem,
39   2, IV |       człowieka, jak wilk w ziemię patrząc... ~Rzucił ręką i usta trochę
40   2, V  |           teraz na gospodarza domu patrząc parsknęła.~- Już chyba skończenie
41   2, V  |        sapieżanki przebłyskujących patrząc.~- Senne widowiska... czasowe
42   2, V  |            jaskrawo szafirowej, że patrząc na nią oczy aż mrużyć się
43   2, V  |          nastraszyli? - Na Jadwigę patrząc zapytał Anzelm.~- A jakże! -
44   2, V  |         stanął i w nocne ciemności patrząc takim głosem, jaki u konających
45   3, II |        Wcale nie wytworny bukiet - patrząc na kwiaty uśmiechnął się
46   3, II |      wykrętasy... tylko że z drogi patrząc zdaje się, że zaraz to...
47   3, II |       oknie na wieczór gwiaździsty patrząc, a uchem ciekawym, może
48   3, II |          niego, ale w otwarte okno patrząc. Wyznania, które czyniła,
49   3, II |    bezwzględny, krańcowy idealizm!~Patrząc mu prosto w oczy zapytała:~-
50   3, III|        oczy mrużąc i na nikogo nie patrząc, wyższość swą w pełni uczuwająca,
51   3, III|          sobie wyślepiały na drogę patrząc, a zajmującego kawalera
52   3, III|         latarnie, to na tańczących patrząc, białe zęby w nieustającym
53   3, III|             i tylko bacznie na nią patrząc odkryć było można, że wrzała
54   3, III|          dokoła stojący i siedzący patrząc na nią głowami kiwali i
55   3, V  |     wygładzała, na uniesienie syna patrząc uśmiechał się.~- Facecja!
56   3, V  |       zaczął z miłością w oczy jej patrząc.~Potem spostrzegł ich wysoki,