Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        rozpoczęte opowiadanie. ~- Ot, tu, powiadam ci, w tym
 2   1, I  |    wprzódy. Stara mówiła znowu:~- Ot, jak było. Z kościoła wracałam,
 3   1, I  |         nosiłam... Kapelusz taki, ot, słomkowy zdjęłam i dla
 4   1, I  |              Cholera! - krzyczą - ot i już bieży, nam na zgubienie!" "
 5   1, I  |  dzisiejszego dnia nie wierzą... "Ot - mówią - czy to taka kobieta
 6   1, I  |             Marta zaśmiała się.~- Ot, lubię takie gadanie! Ciekawam,
 7   1, I  |          W białym klasztorze...~- Ot - sarknęła Marta - w pieśni
 8   1, I  |         para~Leży w tym grobie!~- Ot, jaki koniec! - powtórzyła
 9   1, III|         masz mi co do wyrzucenia? Ot, i dziś biegłem do ciebie,
10   1, III|        narzekasz albo milczysz... ot, po prostu, jak wroga mnie
11   1, III|            uczyli się, a potem... Ot, biedny Andrzej! Dwóch nas
12   1, III|          prawi o swojej pustyni!. Ot, ja to na pustyni żyję!
13   1, IV |           minę ma panna Teresa... ot, tam, z gardłem obwiązanym
14   1, IV |          dębem na głowie stanęły. Ot, jak było. Przed dwoma jakoś
15   1, IV |           i sam kontent jestem... Ot, myślę, zaraz i pójdą sobie
16   1, IV |  przynieść... cokolwiek zrobić?~- Ot, jeszcze czego! Wiesz dobrze,
17   1, V  |        konie i smutnie wymówił:~- Ot już i okolica, i droga do
18   1, V  |      rzekł:~- A lękała się pracy! Ot, wszystko jedno, pracować
19   2, I  |        tak często nie chorował... Ot, jaka bieda! jeden zdrów,
20   2, III|       nieprawda, że on tak mówił? Ot, jaki on! Bo to drugi odepchnąłby,
21   2, III|           i dobrze sobie rośnie!" Ot, jaki on! Antolka, może
22   2, III|           kiedy ją gdzie obaczę!" Ot, jaki on! do mnie przyrodził
23   2, III|      bystrych oczu połyskująca.~- Ot, i poruszyła baba rozumem
24   2, III|          twojej głowie nie pękły! Ot, z dopustu bożego pośrzednik
25   2, III|       okrągłym kamieniem żaren.~- Ot, tak, panieneczko, ot, tak,
26   2, III|             Ot, tak, panieneczko, ot, tak, robaczku, okręcać -
27   2, III|           silne drzewa wyrastały. Ot, i pan teraz taką prawie
28   2, III|         radach, które pan dajesz. Ot, wczoraj Walenty przyszedł
29   2, III|       Cecylia?~Chwilę milczeli.~- Ot, ta gałązka z tymi ładnymi
30   2, IV |      pokoje i korytarze budują... Ot, i druga leci, i trzecia,
31   2, IV |   uleciała. Jan patrzał za nią.~- Ot, i uratowane pracowite,
32   2, IV |           w familii panuje.~- Ale ot! - przerwał sobie opowiadanie
33   2, IV |          pomimo woli wybuchnął:~- Ot! nie przyrodził się do ojca
34   2, IV |       gdyby ten las sprzedał, Ale ot, nie sprzedaje jakoś...~
35   2, V  |          nie do tego stworzona!~- Ot, widzicie, że już się pali...~
36   2, V  |        nigdy tetrykiem nie był!~- Ot, i z głupia odezwała się! -
37   2, V  |    uroczyście przemówił Anzelm. - Ot, niechaj pan Jakub spokojnie
38   2, V  |         idąca, nie wiadomo na co, ot tak, przez to chyba, że
39   2, V  |     pierwszy śmiechem parsknął.~- Ot, języczna! - zawołał. -
40   2, V  |     Pierwszy spostrzegł go Jan:~- Ot i pan Witold z Kaziukiem,
41   2, V  |       wizyty bogatego konkurenta. Ot, biały kruk znalazł się,
42   2, V  |     dlaczego taki nieszczęśliwy? "Ot, mówi, żałuje, że młodość,
43   2, V  |        zlękła się ciężkiej pracy. Ot, i wszystko. Zabraniać nie
44   2, V  |        kolki nas w bokach zeprą!" Ot, jak było! Nie przeszkadzali,
45   2, V  | prześladowali, tylko wyśmiewali. "Ot, ślicznego konkurenta Marteczka
46   3, II |           ale nie nadmiar, chyba, ot, że podłogi błyszczą jak
47   3, II |       całe życie przehorowałam, i ot... czego dobiłam się!..~-
48   3, II |     znaczy... szczególniej teraz. Ot, lament podniosą! Ale nie
49   3, III|           najpierwszy arystokrat. Ot jak! Czemu to inszym takie
50   3, III|            że wesele, i to córki, ot, tak samo jednej, jak ta
51   3, III|           dobrego zwierzęcia zna! Ot, gdybym tego konia z bliskości
52   3, III|        gospodarstwo jego płynęło. Ot, te same kawalery i panny,
53   3, IV |          bracie masz dobre plecy. Ot tak, powiodło się mnie na
54   3, IV |         szwagrem rozpoczął, i tu, ot, w tej samej sali jadalnej,
55   3, IV |          swoją wskakując wołał:~- Ot tak! nikt ze mną jechać
56   3, V  |           mogiłki sami poniosą... ot, czego mnie chce się...