Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          kuzynka pana Benedykta Korczyńskiego...Nie uwierzyli i do dzisiejszego
 2   1, II |  dwudziestu paru żona Benedykta Korczyńskiego, właściciela odziedziczonego
 3   1, II |     siostrzenica pana Benedykta Korczyńskiego, panna Justyna Orzelska.~
 4   1, II | gospodarza domu, pana Benedykta Korczyńskiego, dwaj goście szybko powstali.
 5   1, II |         powiek duże, piwne oczy Korczyńskiego podniosły się na twarz gościa
 6   1, II |   przedmiotem zaczepionym przez Korczyńskiego myślał zapewne niewiele;
 7   1, II |          Pamiętasz pan Zygmunta Korczyńskiego, tego malarza, którego spotkaliśmy
 8   1, III|          Dość, że trzej synowie Korczyńskiego dzieciństwo swe spędzili
 9   1, III|       powiecie wywołał postępek Korczyńskiego, gdy synów swych wysłał
10   1, III|          Nie wszyscy postępkowi Korczyńskiego nadawali nazwę dziwactwa:
11   1, III|       wyraz miały cierpiący, na Korczyńskiego popatrzał i cicho odpowiedział:~-
12   1, III|       siebie Anzelmem, znowu na Korczyńskiego popatrzał i z cicha wymówił:~-
13   1, III|         z nami!~Słowa te ukłuły Korczyńskiego. Zmiękł, ochłonął, ale zachmurzył
14   1, III|        poskoczyło, rękami szyję Korczyńskiego objęło i bardzo cienko i
15   1, III|     policzkach i długich wąsach Korczyńskiego nie było takiego miejsca,
16   1, III|    gniewu i ponurości wzrosło u Korczyńskiego od dnia, w którym znowu
17   1, IV |       laty męża swego, Zygmunta Korczyńskiego, na wodach poznała; comme
18   1, IV |   drugiej jego stronie Zygmunta Korczyńskiego, przystojnego, choć trochę
19   1, IV |      Byli to sąsiedzi Benedykta Korczyńskiego, mniej więcej w takim, jak
20   1, IV |      zupełnie do oczu Benedykta Korczyńskiego podobnych, zdawały się sypać
21   1, V  |     pokazać lub robotnikom pana Korczyńskiego coś powiedzieć? oni tam
22   1, V  |        z dziadem pana Benedykta Korczyńskiego na wojnę chodził. Po wojnie
23   1, V  |     naje się tym, co my od pana Korczyńskiego wygramy - powoli i monotonnym
24   1, V  |     Anzelm żadnego żalu do pana Korczyńskiego w sercu swoim nie chowa
25   1, VI |    nigdy nasz i święcie do pana Korczyńskiego przynależy - zaczął z cicha -
26   2, I  |         swoją i młodego Witolda Korczyńskiego. Nie miała jednak czasu
27   2, I  |    swego towaru, zsyłała się na Korczyńskiego i innych sąsiadów, którzy
28   2, I  |        sąsiadek, szczególniej u Korczyńskiego i Marty; z każdym rokiem
29   2, II |      przyciemnionej nieco sieni Korczyńskiego domu. W rękach, więcej niż
30   2, II |  fizjonomii i sposobie mówienia Korczyńskiego. Mogło się zdawać, że zmalał
31   2, II |        wpół spuszczonych oczach Korczyńskiego przeleciał przy tych słowach
32   2, II |       już zmęczone rysy Witolda Korczyńskiego grubą, czerwoną, rudawymi
33   2, II |    obarczonych pszczół...~Salon korczyńskiego domu rozbrzmiewał teraz
34   2, III|       się u syna pana Benedykta Korczyńskiego, który dla nas wszystkich
35   2, IV |        że on mnie każe do dworu korczyńskiego lecieć, do pana Benedykta,
36   2, V  |    promocję zrobi, Młodego pana Korczyńskiego sam Fabian zaprosi, choć
37   2, V  |        jednej strony, naprzeciw Korczyńskiego dworu, za wysoki brzeg skręcający,
38   2, V  |   twarzy towarzysza.~- Syn pana Korczyńskiego tutaj i siestrzenica jego
39   2, V  |    Justyna bocznymi drzwiami do Korczyńskiego domu weszła i zaraz w garderobie,
40   3, I  |      wymyślnych gustach młodego Korczyńskiego, zarówno jak o szerokich
41   3, II |     który dachy i szczyty drzew korczyńskiego dworu oblewał do pożogi
42   3, II |        o posągi i nowe meble do korczyńskiego salonu.~Justyna przez cały
43   3, II | słusznie. A gdyby i samego pana Korczyńskiego spotkała, nie zlękłaby się
44   3, II | Starzyński, który także młodego Korczyńskiego znał od dzieciństwa, wmieszał
45   3, II |         patrzył w twarz młodego Korćzyńskiego, a przy wzmiance o procesie
46   3, III|       Orzelska z Korczyna, pana Korczyńskiego krewna, i mówiąc o tym uśmiechały
47   3, III|         innej już strony, bo od korczyńskiego dworu, nadchodziły dwie
48   3, III|    Dziadunio uporczywie Witolda Korczyńskiego za ojca jego, Benedykta,
49   3, III| młodzieńczych zapałów Benedykta Korczyńskiego, a złożona z mnóstwa drobnych
50   3, III|        I myśmy się już dla pana Korczyńskiego wszelakiej życzliwości pozbyli.
51   3, III|   granicami objęty, nie do pana Korczyńskiego, ale do bohatyrowickiej
52   3, III|       dziękując. I choć od pana Korczyńskiego, tak samo jak inni, niejeden
53   3, III|        bliskim sąsiedztwie pana Korczyńskiego mieszkając niejeden raz
54   3, III|         Bo ja tak mówię: u pana Korczyńskiego dużo ziemni, a u nas dużo
55   3, III|        a u nas dużo rąk; u pana Korczyńskiego większy rozum, a u nas większa
56   3, III|        każdej okazji my od pana Korczyńskiego słyszeli, że nadmiar głupi