Tom, Rozdzial

 1   1, II |             czy ducha.~Była to pani Emilia Korczyńska, od lat dwudziestu
 2   1, II |       słabym śmiechem zawołała pani Emilia.~- I bez kapelusza - dodał
 3   1, II |            i prawie sam jeden. Pani Emilia z ożywieniem zapytywała:
 4   1, II |            wierzę - twierdziła pani Emilia.~- To być nie może! jakże
 5   1, II |          Boże! Co pan wyrabia!~Pani Emilia z niezwykłą u niej żywością
 6   1, II |         podając mu rękę wołała pani Emilia - tylko niech pan już mówi...~
 7   1, II |             kuzynką państwa...~Pani Emilia dłoń przyłożyła do czoła;
 8   1, II |             zapytał gość.~Może pani Emilia uczuła niewłaściwość odezwania
 9   1, II |             żądane przedmioty. Pani Emilia delikatnie, z wdziękiem
10   1, II |         zaczyna głowa boleć...~Pani Emilia nacierając skronie octem
11   1, II |        migrenę - odpowiedziała pani Emilia i z cicha, zwolna uwiadomiła
12   1, II |         łagodnie odpowiedziała pani Emilia - wiesz o tym, że ja nie
13   1, II | przygotowane! Jakże to dobrze! Pani Emilia była bardzo niespokojną.~-
14   1, II |            na klony i rzekę; panie, Emilia i Teresa, śmiały się: pierwsza
15   1, II |  zapomnienie... o wszystkim...~Pani Emilia jak do modlitwy ręce złożyła.~-
16   1, II |    przesadził pokój i zniknął. Pani Emilia bardzo powoli podniosła
17   1, III|             drugiej jesieni...~Pani Emilia smutnie wstrząsnęła głową.~-
18   1, III|            i w ziemię patrzał. Pani Emilia wzniesionym wzrokiem ścigając
19   1, III|                z cicha zaśmiała się Emilia.~Benedykt spojrzał na nią
20   1, III|            obojętnością rzekła pani Emilia.~- Ale na koniec - zawołał
21   1, III|          zakrył...~Od tej pory pani Emilia przestała już i do ogrodowej
22   1, IV |          jego bratową szedł z panią Emilią, W ogóle na rodzinie Darzeckich
23   1, IV |           wznosząc odszepnęła.~Pani Emilia wiodąc panie ku głównym
24   1, IV |           za nią dzieci. Kiedy pani Emilia powstawszy z kanapy i szeleszcząc
25   1, IV |   Andrzejowa jak grób umilkła; pani Emilia podniosła rękę do czoła
26   1, IV |        skrzypiec. Przed chwilą pani Emilia uczuła, że dalsze rozmawianie
27   1, IV |        jeszcze lubił niż inne.~Pani Emilia wraz z innymi paniami zbliżała
28   2, II |            tym łagodnym blasku pani Emilia wiła się na pościeli w męczarniach
29   2, II |          Około południa jednak pani Emilia uspokoiła się znacznie i
30   2, II |        łóżka matki przybiegła; pani Emilia ogarnęła ją wzrokiem, który,
31   2, II |        skrzypiec i fortepianu. Pani Emilia po całogodzinnym przebywaniu
32   2, II |       pokornie poprosił Kirło.~Pani Emilia słuchała była muzyki Orzelskiego
33   2, II |           ruch niespodziewany. Pani Emilia dość raźnie i z uśmiechem,
34   2, II |          prawie godzinę, którą pani Emilia w asystencji Teresy i panny
35   2, II |      śmiechem także powtórzyła pani Emilia.~Bawiła ją łatwowierność
36   2, II |            veut... - dopomogła pani Emilia.~- Otóż to! A jeszcze taka
37   2, IV |           często udzielała jej pani Emilia, ani czytywane wspólnie
38   2, IV |           połowy. Raz tylko z panią Emilią była w wielkim mieście,
39   2, V  |             jeszcze westchnęła pani Emilia i zapewne łza spłynąć musiała
40   2, V  |             Tego więc wieczoru pani Emilia i jej towarzyszka zamiast
41   3, II |           zdarzało nie często, pani Emilia, dość zdrowa, w ładnym,
42   3, II |          łagodnie wytłumaczyła pani Emilia.~Benedykt zamruczał:~- Doskonałe
43   3, II |           Opatrzność okazany!"~Pani Emilia myśli te nawet słowami wyraziła:~-
44   3, II |                z cicha jęknęła pani Emilia.~- A tak - nie zwracając
45   3, II |              nie mogę... ja...~Pani Emilia usiłowała podnieść się z
46   3, II |    pozwolenie wejścia zapytał. Pani Emilia nie tylko synowi wejść pozwoliła,
47   3, II |       przyszedł, wypowiedział. Pani Emilia najzupełniej zrazu nie zrozumiała,
48   3, II |     wtrąciła się i Leonia, ale pani Emilia długo żadnej ulgi uczuć
49   3, IV |       poważny, chóralny śpiew. Pani Emilia od stóp do głowy zadrżała.
50   3, V  |        matce swojej oznajmiła. Pani Emilia, zaledwie przed kwadransem
51   3, V  |            we drzwiach stanęła pani Emilia, białym, długim, koronkami
52   3, V  |           już je przewidywali. Pani Emilia jednak splotła śliczne ręce
53   3, V  |              nie zraziło...~Tu pani Emilia splecione ręce w górę wzniosła.~-
54   3, V  |        szczęście! - dokończyła pani Emilia.~- Doprawdy! Od takiego
55   3, V  |             się bardzo rzadko, pani Emilia wybuchnęła:~- Ależ naturalnie,
56   3, V  |            mówić! macie rację!~Pani Emilia uczuła kłucie w łopatkach,