Tom, Rozdzial

 1   1, II |           Tereniu, ta Marta nie wraca dotąd z kościoła... jestem niespokojna
 2   1, III|               sąsiadów jego należące. Dotąd z powodu porastających je
 3   1, III|             na hipotece Korczyna, ten dotąd czysty jak kryształ majątek
 4   1, III|             ten zbytek? a niedostatku dotąd, chwała Bogu, w domu naszym
 5   1, III|             nowym odkryciem, tylko że dotąd łudziłem się jeszcze...
 6   1, III|           wyższy, chudy, schorowany i dotąd ciągle prawie milczący postąpił
 7   1, III|             czy ty potrafisz, bo mnie dotąd tylko na służbie doskonale
 8   1, III|            syna patrząc tak, jak może dotąd nigdy nie patrzał.- Widziu,
 9   1, III|             tej drobnostki... Wszak i dotąd zawsze kupowałeś wszystko,
10   1, IV |            hrabia, granic nie ma i że dotąd jeszcze nie doszedłem do
11   1, IV |             ulepszeń w Wołowszczyźnie dotąd nie pomyślałem... ~Szczere,
12   1, IV |              co kółka cygarowego dymu dotąd triumfująco sobie w górę
13   1, V  |              obrażona i z nie wyschłą dotąd kroplą goryczy w sercu?
14   1, V  |             dawna, silna i jedyna jej dotąd miłość uderzyła falą wzburzonej
15   1, V  |              wiele rzeczy umykających dotąd wzrokowi jej i rozwadze.
16   1, V  |             zlękła się przyszłości... Dotąd miłość, uciechy jej, cierpienia
17   1, V  |          twarzy. Dłużej i śmielej niż dotąd popatrzył na nią.~- Ja to
18   1, V  |             jak u lisa pyskiem, który dotąd spokojnie leżał na rozrzuconej
19   1, V  |            już stała, nie postrzeżona dotąd przez nikogo, podstarzała
20   1, V  |           niskim płotkiem.~Nieruchomo dotąd stojąca mizerna kobiecina
21   1, VI |          zniknęły od dawna, ale które dotąd jeszcze wilgocią przejęte
22   1, VI |            słucha samej siebie. Myśl, dotąd jej obca, błysk domysłu
23   2, I  |        podniosła się z ziemi siedząca dotąd u jej kolan mała Bronia.~-
24   2, I  |          Naprzód nie ciągłe, bo byłem dotąd zaledwie kilka razy, a potem,
25   2, I  |          porównania, uwagi, myśli tak dotąd nie znane, jak nie znanym
26   2, I  |           czym i jak za nich zapłaci. Dotąd znajdowała źródła i środki,
27   2, II |              czyli o nie wypłacony mu dotąd posag żony. Korczyński przy
28   2, II |               uczynić ci i nadal, jak dotąd czyniłem, folgę, ustępstwo,
29   2, II |             ten, jaki Benedykt płacił dotąd siostrze, co jest smutną,
30   2, II |           postępujesz z wujem?~Smutne dotąd oczy Witolda błysnęły; zwyczajnym .
31   2, II |            siostrę i mnie wyświadczał dotąd ważną przysługę?~- Nie uprzejmym,
32   2, III|               czuła, i ludzi, których dotąd nie znała, budziła jej ciekawość
33   2, III|        zaprzeczył. Podniósł pochyloną dotąd głowę, czapkę na niej poprawił,
34   2, IV |             dla niej nowych, to nigdy dotąd silnie nie zaznanych i wyraźnie
35   2, IV |               ust zwierzenia, których dotąd nie czyniła nigdy przed
36   2, V  |            może i zbyt proste, zdrowe dotąd życie prowadził, aby w tym
37   3, I  |         błagająca, wyrastała z grobu, dotąd samotnie i niewzruszenie
38   3, I  |               jej istotę i samo jedno dotąd ją wypełniało. Kiedy pomyślała,
39   3, I  |               malować go zaczął, lecz dotąd nie skończył, robotę około
40   3, I  |          serca, tego nie odebrałaś mu dotąd ani cząsteczki... ani kropelki...
41   3, I  |              i za duszę tej niewinnej dotąd i kochającej istoty ludzkiej.
42   3, II |             ze spuszczonymi powiekami dotąd siedzący i nie dotykający
43   3, II | zarekomendował Fabian.~Elżusia, która dotąd w cichości szła za towarzystwem,
44   3, II |          spędziła na Mogile. Oderwane dotąd jej spostrzeżenia i wrażenia
45   3, III|       ludzkich praw i dostojeństw, aż dotąd w dusze i na drogi życia
46   3, III|             względem nie znającej się dotąd pary dokonał uroczystego
47   3, III|                Nie przepadł, tylko aż dotąd przechadzając się po drodze
48   3, III|              Bohatyrowicz nie tańczył dotąd wcale. Do pocztu drużbantów
49   3, III|               się kiedykolwiek, skoro dotąd tak wesoło kawalerskiego
50   3, III|             mając...~Tu Fabian, który dotąd więcej żałosnym niż rozgniewanym
51   3, IV |     przewyższyło przepychem wszystkie dotąd widziane...~Nie dokończywszy
52   3, IV |            spójnego łańcucha z ogniw, dotąd przez pychę, zawiść, chciwość,
53   3, IV |            chłopak, ten mały - jak go dotąd jeszcze w myśli swej nazywał -
54   3, IV |              aż ręce jego z żelaznego dotąd uścisku uwalniając obie
55   3, IV |              przodzie orszaku smyczki dotąd w powietrzu sterczące na
56   3, V  |              życia młodego żal... ale dotąd nie mógł. Chyba go kobieta,