Tom, Rozdzial

 1   1, I  |   modliłam się, modliłam się, aby Bóg panu rozum przywrócić raczył!~
 2   1, I  |        się z takim losem, jaki mu Bóg czy diabeł nasyła. Bo aby
 3   1, III|    zszyjesz, tam się rozporze - i Bóg jeszcze wie, co z nami będzie
 4   1, IV |          odparł ojciec Justyny.~- Bóg trójcę lubi! - zawołał częstujący
 5   1, V  |          nie cudzy, tylko nasz? a Bóg mię ubij na duszy i ciele,
 6   1, V  |           defekt, o tym jeden Pan Bóg wiedzieć może; dość, że
 7   1, V  |   nadzieję, że tak nie będzie, bo Bóg kotwica moja, a kogo on
 8   1, VI |        tam było wykrzyki jego :~- Bóg mnie ubij na duszy i ciele!~
 9   1, VI | nieprzebyta puszcza, w której Pan Bóg nasiał co niemiara jezior
10   1, VI |         zgubę tylko małym mrówkom Bóg skrzydła daje!~Odwrócił
11   2, II |    myślisz, że jednym ludziom Pan Bóg daje serca, a drugim kamienie?...
12   2, II |       miotły, tymczasem, póki Pan Bóg znowu jakiego panicza nie
13   2, II |    najmilsza! - szeptała - jeżeli Bóg w dobroci swojej to sprawi,
14   2, III|       temu nie winna, że mnie Pan Bóg towarzyszów życia odbierał,
15   2, III|       życie ubiega? Niech tamtemu Bóg najwyższy królestwo niebieskie
16   2, III|          po ślubie odebrał mi Pan Bóg najwyższy. Tak samo jak
17   2, III|        pokroiłam, toby już tego i Bóg Przenajświętszy nie zliczył.
18   2, III|            a obok rosnące skubie! Bóg mnie ubij na ciele i duszy,
19   2, III|           z wami ani z nikim, jak Bóg jest na niebie, nie będę,
20   2, III|          złość swoją okazują... A Bóg najwyższy na jednym polu
21   2, III|       głowy przychodziło, że pani Bóg wie za kogo nas poczyta,
22   2, IV |           czy w myślach utopiony? Bóg to wie!~W górę rzeki powoli
23   2, IV |       Nieraz myślał sobie, że Pan Bóg dał jej tyle piękności i
24   2, IV |      praca około gospodarstwa nie Bóg wie jaka; człowiek się nią
25   2, IV |         gęstwiny.~- Ze też to Pan Bóg takie cudności stwarza!~
26   2, IV |          znowu, przelecą i polecą Bóg wie dokąd!~Z zadumą za śnieżnymi
27   2, V  |          wszystko, co ludziom Pan Bóg dał dobrego, poruszyło się
28   2, V  |       jeżeli nie powie, to jak mi Bóg miły, chatę zrewiduję i
29   3, I  |         wybuchem zawołała - niech Bóg broni, abym wnosiła niezgodę
30   3, II |            później już, kiedy Pan Bóg nie pobłogosławił, pożary
31   3, II |        taki skąpiec, że niech Pan Bóg broni... od gęby sobie i
32   3, II |     Drugiego już znacznego gościa Bóg nam prowadzi!...~Drugim
33   3, II |      gniewliwy. Drugiego mnie Pan Bóg bałwana dał, co tylko po
34   3, II |           ubezpieczenie. Może Pan Bóg dlatego nas grzesznych ludzi
35   3, II |             wtrącił Starzyński.~- Bóg mnie ubij na ciele i duszy,
36   3, II |         się w gębie...~- Kogo Pan Bóg stworzył, tego nie umorzył,
37   3, II |         wykonała.~- Widać już Pan Bóg mojej Alżusi takie szczęście
38   3, II |     świecie tak! Przeciw komu Pan Bóg, przeciw temu i wszyscy
39   3, II |        wymówił wyraz:~- Bydło!~O, Bóg niech będzie jej świadkiem,
40   3, II |     choćby bierne współczucie. O, Bóg tylko jeden widział burzę
41   3, III|       zaświeci? Ale widać już Pan Bóg tak chce, żeby jednym były
42   3, III|           nad stan małżeński i że Bóg, który utworzył niebo, ziemię
43   3, III|        młody, to weź na uwagę, że Bóg słońcem, a mąż dobrą żoną
44   3, III|            Nie bójcie się! Więcej Bóg ma, niż rozdał! - krzyczał
45   3, III|      przyjaźni też szukający...~- Bóg mię ubij na ciele i duszy -
46   3, III|            Niechże widzi, że i ją Bóg i ludzie jeszcze nie opuścili!
47   3, III|            Pomagaj Boże", takie: "Bóg zapłać!" Wytoczyliśmy panu
48   3, III|          za ramię go pochwycił.~- Bóg mię ubij na duszy i ciele,
49   3, III|            Było jednak, jak było. Bóg nie opuszczał, a ludzie
50   3, III|       dogodziłby taki kompromis i Bóg to wie! Może też obydwie
51   3, III|      swoim rodzie trzymają. Jeden Bóg naszym ojcem i jedna ziemia
52   3, IV |     tajnym sowietnikiem, a jeżeli Bóg życia przedłużyć raczy,
53   3, IV |           z tego zasiewku, da Pan Bóg, pięknego plonu doczekamy... -
54   3, IV |         spodziewam się, że i mnie Bóg nie opuści...~- A wprędce
55   3, IV |          z Domuntówną rozmawia, i Bóg wie, co sobie myśli! Zdyszany