Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         wracali inni, ale zboczyły znać z prostej drogi i chwilę
 2   1, I  |          zamaszystym, do pośpiechu znać przyzwyczajonym krokiem,
 3   1, I  |          zbliżenie się jego dałoby znać o sobie przez unoszący się
 4   1, I  |           z dziewczyn, najśmielsza znać, przechylając się przez
 5   1, II |            gęsta zieloność starego znać, bo w aleje z grubych drzew
 6   1, II |             a stare drzewa i dawno znać zasadzone, bo potężnie rozrosłe,
 7   1, II |           wdzięku, z twarzą kiedyś znać zupełnie piękną, a i dziś
 8   1, II |    objawiający; pani domu oswojona znać z żartobliwym usposobieniem
 9   1, II |           gospodarstwie wiejskim - znać odziedziczył to po ojcu -
10   1, II |      odpoczywała ani minuty, a nie znać było na niej strudzenia.
11   1, II |     niesmaku. Korczyński, oswojony znać z dobrym humorem Kirły i
12   1, III|        niewzględność. Ubodło go to znać do żywego, bo odpowiadając
13   1, IV |       ogóle na rodzinie Darzeckich znać było niepospolite w tych
14   1, IV |         Zygmunt Korczyński, którzy znać cygar palić nie chcieli,
15   1, IV |          Ale w tej chwili nie mógł znać długo ani zamyślać się,
16   1, IV |          wielkie, szklane, z całej znać siły wstrzymywane łzy. Zarazem,
17   1, IV |          innych śmieszyć przestał. Znać było, że tę rozrywkę namiętniej
18   1, IV |         Powodzenie to ośmieliło ją znać i ucieszyło, bo pośród kilku
19   1, V  |    chrząknął, na koniec, bojąc się znać zbyt głośno przemówić, prawie
20   1, V  | wstydliwość i męska dojrzała siła. Znać w nim też było wielką żywość
21   1, V  |          się, na koniec, nie mogąc znać powstrzymać się zupełnie,
22   1, V  |           czego lepiej nie zrobił! Znać dudka z czubka! - sarknął
23   1, V  |            niewidzialnym, za domem znać i płotem dziedzińca stojącym.~-
24   1, V  |            ukłonu, jaki jej oddał, znać było, że dworne obyczaje
25   1, V  |          wesołe iskry. Po Justynie znać też było, że w tej zagrodzie,
26   1, V  |          głowie związanej. Ciekawą znać była także zobaczyć, co
27   1, V  |         przetarł czoło i oczy. Coś znać w tej chwili wezbrało w
28   1, V  |            Anzelm.~Justyna wstała. Znać pierwszą jej myślą było
29   1, VI |            ścian wypleniać nikt tu znać nie miał czasu albo chęci,
30   1, VI |    zapalczywy głos Fabiana. Prędko znać przebiegł okolicę f naprędce
31   1, VI |         się rozumieć!~Inny, bardzo znać ubogi, bosy i w siermiędze,
32   1, VI |            pomiędzy zamożniejszymi znać było różnice dostatku i
33   1, VI |            dostatku i pomyślności. Znać było, że ziemia, ta jedyna
34   1, VI |         zatarł rysy ich twarzy, po znać można było smak i robotę
35   2, I  |           na drugiej stał naprędce znać tu umieszczony kosz z sałatą
36   2, I  |         małego ciężaru sprawiło mu znać zmęczenie, bo ręką powiódł
37   2, I  |       takiego wielkiego świata nie znać!~- I masz słuszność - krótko
38   2, I  |           trochę cerze jego twarzy znać było długą już i wytężoną
39   2, I  |          wytężoną pracę książkową. Znać było w tym młodzieńcu dziecię
40   2, II |       buciki brzydkie.~Oczami dała znać córce, aby pochyliła się
41   2, III|          lecz tłumu i gwaru, które znać sprawiały mu dolegliwą przykrość,
42   2, III|         jedni tylko przyczynę tego znać mogli, jeżeli sobie o niej
43   2, IV |        ruchem powstała i nie chcąc znać deptać Mogiły obchodziła
44   2, IV |           wnet spuszczała powieki. Znać w niej było nieśmiałość,
45   2, IV |       przyrody. Jednak wywierał on znać na nią wrażenie mimowolnej
46   2, V  |            plastrem miodu tylko co znać razem z drewnianą ramką
47   3, I  |           pomimo tej czci pamiątek znać tu było także żywe zajmowanie
48   3, II |        dłoni sporą wiązkę tylko co znać zerwanych floksów, pośród
49   3, II |    wszystko widzieć i słyszeć, aby znać ten świat, ten kraj, których
50   3, III|         nagłe przerwanie ulubionej znać, lecz z uroczystością momentu
51   3, III|     delikatności kształtów i rysów znać było ubóstwo i pracę. Zresztą,
52   3, IV |            i na powrót, w głębokim znać zamyśleniu. Zamyślenie to
53   3, V  |             Inny na jego miejscu i znać by nie chciał ubogich krewnych,
54   3, V  |        tyle rozsądną jestem, by to znać i wiedzieć. Z tego, co umiem,