Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        pasami roślinności dzikiej cicho w cichej pogodzie stało
 2   1, III|           to wszystko bez gniewu, cicho i tylko z wielkim żalem.
 3   1, III|         Korczyńskiego popatrzał i cicho odpowiedział:~- Anzelm Bohatyrowicz...~
 4   1, III|    pomówienia z nią o interesach. Cicho, płynnie, łagodnie wypowiedziała
 5   1, IV |         Wszyscy odchodzą - bardzo cicho nalegała samemu tak przy
 6   1, IV |         przypasują... już zaraz i cicho u mnie będzie... Wychodzę,
 7   1, IV |    podniosła. ~- W imię Ojca... - cicho do sąsiadki szepnęła.- Toż
 8   1, IV |       własnego głosu przelękniona cicho dokończyła:~- Czy nie myślisz
 9   1, IV |       spotkasz...~Różyc śmiał się cicho.~- Parafiaństwo, kuzynko -
10   1, V  |   nieruchome, po których przecież cicho płynął kojący szmer. Przed
11   1, V  |       domu, ale dokoła nich mniej cicho i samotnie stawać się zaczynało,
12   1, V  |        wstręt się zmieniło! A tu? cicho, bezpiecznie i tak świeżo,
13   2, I  |           w pokojach mieszkalnych cicho było zupełnie i tylko czasem
14   2, II |      także i z ożywionymi gestami cicho porozumieli się ze &127;
15   2, II |         ruchem wzięła rękę Marty, cicho ją pocałowała i długo w
16   2, II |          regularnie - nieśmiało i cicho przerwał Benedykt.~Mała,
17   2, II |     rumieniec, powieki spuściła i cicho wymówiła słów kilka o swoim
18   2, II |           były. Od czasu do czasu cicho i jękliwie wymawiała:~-
19   2, III|          przez kasztanka i gniadą cicho wtoczył się na ściernisko.~-
20   2, III|        jestem? - dokończył bardzo cicho.~Podniosła na niego oczy
21   2, III|     napełnione blaskiem i łzami i cicho odpowiedziała:~- Po co ja
22   2, III|     migotliwych światłach zachodu cicho stały rozłożyste wieczorniki
23   2, III|      policzek na dłoń spuszczając cicho szeptać zaczął:~- Ale jaki
24   2, III|      wpatrzony w twarz młodzieńca cicho do samego siebie przemówił:~-
25   2, III|      Antolką na palcach chodzim i cicho gadamy, tak jakby umarły
26   2, IV |        łez, które jedna za drugą, cicho i powoli, spod rzęs spuszczonych
27   2, IV |         tym grobem, wiecznie było cicho i samotnie. Świat o nim
28   2, IV |   makolągwy. Wiatr słabł, opadał, cicho jeszcze i z lekka dmąc w
29   2, V  |       usta wkładali, powoli też i cicho ją przeżuwając, po czym
30   2, V  |     Jadwigę pięknie o to proszę - cicho; ale z czołem poprzeczną
31   2, V  |           z żywymi ruchami ramion cicho, szybko zgarniali do worów
32   2, V  |        okrywała białością śniegu.~Cicho, bardzo powoli, bez najlżejszego
33   2, V  |         widzialną długość zajęły. Cicho było wszędzie: pod niebem,
34   2, V  |        takich o... o... glądać! - cicho i mocno jąkając się dodał.~
35   2, V  |       przestrzeń i ze zdumieniem, cicho, kilka razy wymówił:~- Co
36   2, V  |          blisko ku niej schylona, cicho zapytała:~- Ciotko, dlaczego
37   2, V  |         zupełnie.~Nie usnęła, ale cicho i nieruchomo leżała, tylko
38   2, V  |         aż pochyliła się i długo, cicho pocałowała ją w usta. Potem
39   3, I  |         się, aż na koniec, równie cicho jak przedtem drzwi otwierając,
40   3, II |       znowu jak wryty stanął...~- Cicho! - stłumionym szeptem zawołał.~
41   3, II |          swego wypowiadać.~- Ja - cicho i łagodnie mówiła - na takie
42   3, II |           sztywniejszą. Na koniec cicho, ale stanowczo przemówiła:~-
43   3, II |         Nie bardzo - sarknął.~Tak cicho, że zaledwie mógł ją dosłyszeć,
44   3, III|        mało znając. Jaśmont wtedy cicho szepnął:~- Co kto miłuje,
45   3, III|          obok Justyny siedząc Jan cicho, ale z zapałem mówił:~-
46   3, III|          łodzi i czółen sznurem a cicho sunęło po szlaku rzeki,
47   3, IV | wpółotwarte okno W domu i w sercu cicho, ciemno, ponuro. Kiedy to
48   3, IV |    otchłaniom popycha...~Mówił to cicho i z tym cichym żarem źrenic,
49   3, V  |           uroczyście podniesionym cicho zapytał:~- A panna Justyna
50   3, V  |           korczyński ogród. Tylko cicho, grzecznie, nie hałasować,
51   3, V  |            Nigdy nie słyszałem...~Cicho, jąkając się, z wielkim
52   3, V  |         się już w swojej chacie - cicho szeptała - oddam ci moją
53   3, V  |           ale wsunęła się dziwnie cicho, zmieszana, ciemną chustką
54   3, V  |          jej i w rozsądek wierzy. Cicho też na krześle usiadła i