Tom, Rozdzial

 1   1, II |           pana domu w świetle okna stanął, dokładnie obejrzeć było
 2   1, II |      systemem nerwowym chorym. Gdy stanął obok silnego, barczystego,
 3   1, II |           na przeciwległe wybrzeże stanął i znowu w tym samym kierunku
 4   1, III|          ku drzwiom domu. Na progu stanął, zawahał się i przez ramię
 5   1, IV |        ganku paru innych sąsiadów; stanął też przy niej z opróżnionym
 6   1, IV |          na welinowych policzkach. Stanął w drzwiach, pociągnął w
 7   1, V  |          panienka widziała...~Wtem stanął, zatrzymał konie i smutnie
 8   1, V  |      wzrokiem, nie wiedzieć czemu, stanął w tej chwili młody człowiek
 9   1, V  |            postawie wśród obecnych stanął. Średniego wzrostu był,
10   2, I  |  wysiadłszy z karetki w progu domu stanął. Za nim, na ganku, widać
11   2, II |     napełniły się także marzeniem. Stanął przed nimi wysmukły fellah
12   2, II |            rozpostarłszy jak wryty stanął. Ale zaraz musiał naprzód
13   2, II |       ganku, tuż prawie przy koniu stanął:~- Mój ojcze! może weźmiesz
14   2, III|        wyprostował się i przed nią stanął. Nie wydawał się wcale zdziwionym,
15   2, III|    pleczysty Julek, który przedtem stanął był na zagonie jak słup
16   2, III|   gospodarowała jego rodzina. Wtem stanął, rękę z kieszeni wyjął i
17   2, III|             W połowie drogi Fabian stanął, ku synom się zwrócił i
18   2, III|            stajni Anzelm jak wryty stanął przed wrotami i z ręki daszek
19   2, IV |           postawę człowieka, który stanął na progu kościoła i wpatruje
20   2, IV |         zwrócił się ku pagórkowi i stanął.~- Stąd Niemna nie widać -
21   2, IV |        skoczył i wprost przed nami stanął. Matka przeżegnała się,
22   2, V  | nieporuszony u wrót rodzicielskich stanął... Tak już jego, w drzewnianą
23   2, V  |        kłębie złożoną w kącie izby stanął i ciekawie na Justynę patrzał.~
24   2, V  |        zapłakał, tylko przed oknem stanął i w nocne ciemności patrząc
25   3, I  |            będąc w mniemaniu swoim stanął, wydawało mu się brzydkim,
26   3, I  |      znalazł się tam, dokąd dążył. Stanął i patrzał. Było to zupełnie
27   3, I  |        żółtością piasku czy gliny. Stanął przed tym otworem i myślał,
28   3, I  |     napełnioną, Zygmunt Korczyński stanął po krótkiej przechadzce
29   3, II |            tej samej prawie chwili stanął jak wryty i z nagle ściągniętymi
30   3, II |        odstąpię za nic...~Benedykt stanął jak wryty i popatrzał na
31   3, II |           Benedykt znowu jak wryty stanął...~- Cicho! - stłumionym
32   3, II |            przeszłości, a potem...~Stanął i twarzą zwracając się ku
33   3, II |           drzwi matczynego buduaru stanął i na ich klamce rękę położył.
34   3, II |         stąd!~Ale on tuż przed nią stanął.~- Nie lękaj się, Justyno,
35   3, II |          przechadzkę swą przerwał, stanął.~- Owszem... owszem... mam
36   3, II |         Plecami do pokoju zwrócony stanął przed oknem, za którym słońce,
37   3, II |          gdy o parę kroków od niej stanął, szeptem prawie mówić zaczęła:~-
38   3, III|         kampanii nieco wyosobniło, stanął naprzeciw państwa młodych,
39   3, III|            rozpostartymi ramionami stanął, piersią własną jej nawał
40   3, III|          Łozowiccy, a z nimi razem stanął Staniewski o wysokim czole,
41   3, III|            obowiązkiem jego było - stanął i do tańca ją zaprosił,
42   3, III|        braćmi, którzy ją otoczyli, stanął przy niej Kazimierz Jaśmont,
43   3, III|         gdzie muzykanci siedzieli, stanął, przez co też wszystkie
44   3, III|            tańca z kolei jak wryty stanął i bardzo cienkim dyszkantem,
45   3, IV |         dźwiękach chóralnej pieśni stanął jak wryty. Stanął w zupełnie
46   3, IV |           pieśni stanął jak wryty. Stanął w zupełnie ciemnym punkcie
47   3, IV |            świeże, gorące serce...~Stanął znowu.~Nie było, nie było,~
48   3, IV |           na jasny dzień wysunięty stanął przed nim wyraźny, doskonale
49   3, IV |           przed ojcowskim biurkiem stanął.~- Mój ojcze...~Zawahał
50   3, IV |          biurku lampie przed oknem stanął, błękitny świt ukazał go
51   3, IV |          na krawędzi zielonej góry stanął, gdy niżej, w połowie jej
52   3, IV |          mgnieniu oka obok Justyny stanął.~- Strasznie zląkłem się! -
53   3, V  |        godzinie przed gankiem domu stanął zgrabny koczyk, z którego