Tom, Rozdzial

 1   1, II |       ustająca wesołość. Z wesołym śmiechem, błyskając małymi oczami
 2   1, II |          nacisk kładąc z rubasznym śmiechem wołał:~- Gracje, jak Boga
 3   1, II |            rękawiczek!...ze słabym śmiechem zawołała pani Emilia.~-
 4   1, II |               Jak Boga kocham - ze śmiechem zawołał - żona moja jest
 5   1, II |            ani na chwilę i z nowym śmiechem szeptał do ucha Teresy coś,
 6   1, II |          Orzelska?~Kirło wybuchnął śmiechem.~- Oho! wpadła panu w oczko,
 7   1, III|            zrazu krótkim, nerwowym śmiechem, potem dłuższym, a potem
 8   1, IV |            czoła i trochę przykrym śmiechem zawołał Różyc.~- Quand on
 9   1, IV |          mógł? - spytało na raz ze śmiechem kilka głosów.~- Grać - odpowiedział.~-
10   1, IV |     zawołał Darzecki z tak głośnym śmiechem, jakby w tej chwili zwykła
11   1, IV |            chusteczki w parskające śmiechem usta; pani Andrzejowa jak
12   1, IV |        żona Zygmunta i z niedbałym śmiechem dodała: - Wiem, wiem dobrze
13   1, IV |        koniec, z krótkim, nerwowym śmiechem, nie zeszła, ale zbiegła
14   1, V  |           jej ojcu domowi z cichym śmiechem wiele pomiędzy sobą szeptali.
15   1, V  |       Jadwiga i zgadła! - z cichym śmiechem odpowiedział.~Teraz ogromna
16   1, V  |           teraz cichym, piersiowym śmiechem, przygarbione plecy prostował;
17   1, V  |     spódnicy wisiały, i wybuchnęła śmiechem.~- Bardzo słusznie! - przestając
18   1, VI |       krzyk zmieszany z lamentem i śmiechem. Na drodze ściśniętej pomiędzy
19   2, I  |           o co?~Z ostrym, nerwowym śmiechem odrzucił plecy na tylną
20   2, I  |     wzrokiem na krewną popatrzył i śmiechem wybuchnął.~- Wyborny pomysł,
21   2, I  |         się lęka, z zanoszącym się śmiechem w różne kąty pokoju uciekała.
22   2, II |    rozumiesz? - z trochę zjadliwym śmiechem zadziwiła się Marta, ale
23   2, II |           w ramiona i z gapiowatym śmiechem zaszeptał znowu:~- A jakże!
24   2, II |            napełniły się łzami. Ze śmiechem i razem z płaczem rzuciła
25   2, II |           Kirło.~- Uwierzyła! - ze śmiechem także powtórzyła pani Emilia.~
26   2, III|      ściągnęła i pogardliwym nieco śmiechem wybuchnęła:~- O Jezu! Wszak
27   2, III|    zagadywała, z żartem zawsze, ze śmiechem, z filuternymi spojrzeniami
28   2, III|            baba wybuchnęła głośnym śmiechem.~- Bo to wstydliwy zrobił
29   2, III|         parsknął szczerym, głośnym śmiechem.~- Oj, Adaś, Adaś! - wśród
30   2, III|           cha!~Głośnym, filuternym śmiechem, na wsze strony oczami błyskając,
31   2, III|             dźwięczny i wesoły, ze śmiechem i klaskaniem rąk wołający:~-
32   2, III|            głębi piersi szemrzącym śmiechem.~- Rączki już nadmiar zmęczone,
33   2, III|       dziewczyny. Wybuchnęła takim śmiechem, że aż na ziemi pod piecem
34   2, III|             Wpół poważnie, wpół ze śmiechem odpowiedziała pytaniem:~-
35   2, V  |       pulchna kluska przeskoczyła, śmiechem teraz na gospodarza domu
36   2, V  |     odpoczywanie!" Co głośniejszym śmiechem kto wybuchnie, w mojej głowie
37   2, V  |           mówili nic. Jan pierwszy śmiechem parsknął.~- Ot, języczna! -
38   2, V  |            Ale Jan po wybuchnięciu śmiechem trochę zmieszany do ciemnej
39   2, V  |            nim w kółko i z głośnym śmiechem w oba policzki go pocałował.~-
40   3, II |            Oboje parsknęli głośnym śmiechem, który przez kilka sekund
41   3, II |         skręcał!~Justyna parsknęła śmiechem.~- Zrób to naprzód z kurczęciem –
42   3, II |            nieskończonym, zda się, śmiechem przerywając.~Elżusia tymczasem,
43   3, II |        padła.~Starzyński z basowym śmiechem zauważył, że Fabian Panu
44   3, II |         jest? - zadźwięczał głosik śmiechem nabrzmiały.~- Jestem, kotko,
45   3, II |      Witold zrazu parsknął wesołym śmiechem, a potem zaraz coś jakby
46   3, III|           Osowiec, który z rotowym śmiechem o młodym swoim panu dziwne
47   3, III|     zatętniało, wybuchnęło muzyką, śmiechem, krzykami, parskaniem koni
48   3, III|         słów kilka, niby grzmotem, śmiechem przerywaną, a u końca Apostoł
49   3, III|            wpół z płaczem, wpół ze śmiechem swego pierwszego nieboszczyka
50   3, III|           najgorsze - z grzmotowym śmiechem wtrącił się Starzyński -
51   3, IV |         chwili wytrysnąć swawolą i śmiechem, nie rozglądają się przecież
52   3, V  | niepodobnym, jak srebro dźwięcznym śmiechem. Był to śmiech młodej piersi
53   3, V  |   dziecinną prawie wesołość. Z tym śmiechem jak z perlistą, nieposkromioną