Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          miłości... Żyję tak, jak oni wszyscy, bo skądże sobie
 2   1, I  |        mogę zrobić co inaczej niż oni, po swojemu robię i nikogo
 3   1, I  |       krewną im przychodzisz... A oni tymczasem... gdzie! ani
 4   1, II |       Mnie się zdaje - rzekł - że oni zawsze mają święto. Są zdrowi,
 5   1, II |          tak jakoś patrzał... ej! oni wszyscy tacy... ci mężczyźni...
 6   1, III|          co? dlaczego? Nie mieliż oni odziedziczyć po nim znacznego
 7   1, III|          też i rachuba. Nie mieli oni być tak boga tymi, jak się
 8   1, III|         za stratę, którą poniósł. Oni prosili zrazu, potem jeden
 9   1, III|    huczały po całym dworze. Mieli oni z sobą oprócz innych i to
10   1, IV |    licznego zebrania, czuli się i oni czy usiłowali okazać się
11   1, IV |           sobie znani, zeszli się oni z sobą pociągnięci niby
12   1, IV |     wydelikacenia cery i rąk byli oni bardzo do siebie podobni,
13   1, IV |         patrzę, czy kontenci... A oni piją, jedzą, hałasują, hulają...
14   1, V  |     Korczyńskiego coś powiedzieć? oni tam za górką...~Odjął ręce
15   1, V  |       taki gniewliwy jak i ociec. Oni mnie streczno-streczni przychodzą,
16   1, VI | przynależy - zaczął z cicha - ale oni na każdą garść ziemi aż
17   1, VI |          Cecylia! Czy kochali się oni? Czy świat ich rozłączał,
18   1, VI |          para ludzi. Niewiadomego oni byli nazwiska, niewiadomej
19   1, VI |        jakiej przyczyny porzucili oni swój kraj rodzony i aż tu
20   1, VI |           dla tej przyczyny mieli oni nazwanie bojarów, czyli
21   1, VI |  przeglądało, tęczami nalane. Jak oni to wszystko znieśli i przemogli,
22   1, VI |         pewne, że nacierpieli się oni nadmiar, głodu, chłodu,
23   2, I  |           synów, dopóki.., dopóki oni nauk nie skończą albo ja
24   2, II |        sięgnąć mogli, przepędzili oni w tym miejscu z tą wielką,
25   2, II |         wiosłami zgodnie uderzyli oni o wodę, łódka zakołysała
26   2, III|            Nie - zawołał Witold - oni sami śpią na wieki, ale
27   2, III|          cicha. Dlaczego z cicha? Oni jedni tylko przyczynę tego
28   2, IV |        piękności jechali. Jechali oni ani bardzo prędko, ani bardzo
29   2, V  |          weselą się; tańczą. "Czy oni powariowali?" - myślę sobie,
30   2, V  |         kącie stojąc, a im więcej oni weselą się, tym widoczniej
31   2, V  |          umiesz z nimi rozmawiać? Oni tam nic o francuskich romansach
32   2, V  |           się, więcej jeszcze niż oni. Czasem łzy gradem leją
33   2, V  |           się mnie po twarzy, ale oni myślą, że to od śmiechu...
34   3, I  |     właściwie dlatego, że byli mu oni tak doskonale obojętnym,
35   3, II |           i miodem smarował, będą oni zawsze leniwi, niedbali
36   3, II |        moje doświadczają. Bo choć oni troszkę i bogatsi ode mnie,
37   3, III|          coś do nich poszeptał, a oni zaraz biegiem puścili się
38   3, III|       pierzchnęła w strony różne; oni przez całą minutę na siebie
39   3, III|           wszystko się skończy, a oni znowu we dwóch na Niemen
40   3, III|         od stryja i brata zależę. Oni mnie wyhodowali, nijakiej
41   3, III|     przyjaźni doświadczałam... Co oni zechcą, tego i ja zechcę;
42   3, III|    wtenczas w Korczynie? jakie to oni plany układali sobie, jakie
43   3, III|           powinien. Ho, ho! Gdyby oni ten wygon kiedyś im widać
44   3, III|         potrzeba zasiać niesilny! Oni by je chciwie w długoletnie
45   3, III|         długi i wielkie ekspensy; oni głód wielki na ziemię cierpią,
46   3, IV |           kawał ziemi, o który mi oni proces wytoczyli, do Korczyna
47   3, IV |             wybuchnął Benedykt. - Oni, jak tabaka w rogu ciemni,
48   3, IV |        dojnych krów chce uczynić; oni na każdym kroku wyrządzają
49   3, IV |        przerwał Witold - dlaczego oni ciemni jak w rogu? dlaczego
50   3, IV |         tylko niewiadomość... Jak oni stryja Andrzeja wspominają...
51   3, V  |           że tylko wypadkiem my i oni poznawać się z sobą możemy!~-
52   3, V  |       trochę więcej niż on... niż oni go posiadają... ~Wzruszenie
53   3, V  |        potem, pewno już niedługo, oni dla mnie sami cztery deski