Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      złośliwość pewno... Co tam! Jakże to było z tą cholerą?~Zaczęły
 2   1, I  |           zażartowała Marta.~- A jakże! - potwierdziła dziewczyna
 3   1, II |          Kirło.~- Bez kapelusza! jakże to można chodzić bez kapelusza! -
 4   1, II |       Emilia.~- To być nie może! jakże to być może! - wstydliwie
 5   1, II |     Kirło... co pan wygaduje?... jakże można? pan zawsze żartuje...~
 6   1, II |          do obiadu przygotowane! Jakże to dobrze! Pani Emilia była
 7   1, II |   szeptał i wykrzykiwał głośno - jakże można? przy damach... w
 8   1, IV |      propos! - zaczął Darzecki - jakże tam jest z tym twoim procesem,
 9   1, IV |          który ci ta szlachta... jakże się nazywa?... wytoczyła? ~-
10   1, IV |        głośno odpowiedziała:~- A jakże ja, moja pani, mogę tak
11   1, IV |    Przyjedziesz do Olszynki?~- A jakże! przyjadę, przyjadę! nie
12   1, V  |   wyprostowała się i szła dalej. Jakże skończył się ten poemat?
13   1, V  |         krew nie wytrysnęła.~- A jakże! - odpowiedział i palcami
14   1, V  |   zapytała:~- Po koniczynie?~- A jakże - odpowiedział.~- Pod pszenicę?~
15   1, V  |        Znowu uchylił czapki.~- A jakże miewa się panna Marta Korczyńska?-
16   1, VI |    potwierdzająco powtarzał:~- A jakże! a pewno! Żeby nie! A ma
17   1, VI |    dalszych osad dowiedzieć się, jakże tam czyniły się takie cuda.
18   2, I  |         w twarz zapytała:~- Cóż? jakże? czy nie chorowałeś bardzo
19   2, I  |        na niego ze zdumieniem.~- Jakże?... - zaczęła. -- Poszłam
20   2, II |           odpowiedziała Teresa - jakże tam ludzie wśród takiej
21   2, II |    śmiechem zaszeptał znowu:~- A jakże! czy ja wiem? tak jak prawie
22   2, II |          waszej nie byłem...~- A jakże! już my mówili, że Witold
23   2, II |          dziękczynną modlitwę. I jakże mogło być inaczej? Wczoraj
24   2, III|       kanarkowy lew okolicy.~- A jakże - odkrzyknął wiozący snopy.~-
25   2, IV |     wszystko dobrze pamięta?~- A jakże! Pani i wiary dać nie może,
26   2, IV |           A tak! - wymawiał. - A jakże!... Naturalnie! To wszystko
27   2, V  |      patrząc zapytał Anzelm.~- A jakże! - odzyskując mowę zawołała. -
28   2, V  |        ku sufitowi spojrzał.~- A jakże - zaczął - a jakże! Pamiętam...
29   2, V  |             A jakże - zaczął - a jakże! Pamiętam... ho, ho! jakby
30   2, V  |     łapią? - zapytał Anzelm.~- A jakże! tylko co z ogniami wypływać
31   2, V  |          Prawda, Tereniu?~- O!~- Jakże nierówno pomiędzy ludźmi
32   2, V  | rozmawiały.~- Dom nowy zbudował? Jakże tam we środku? świetlica
33   3, II |     jakby wstydliwe zagadnęła:~- Jakże to było? Skąd się to wzięło?
34   3, II |      przez sąd zwrotu kosztów. A jakże! Naturalnie! Natychmiast
35   3, II |    oryginalnym, niespodzianym... Jakże można porównać taki choćby
36   3, II |         mamie najwięcej idzie. I jakże nie rozumieć? Soki ziemi,
37   3, III|      posażnej, sobie upatruje. A jakże! On by może na to wesele
38   3, III|         jest laur być panienką i jakże go nie żałować! Trzeba go
39   3, III| sąsiadami zostanie...~- Pewno! a jakże! To już i ja sam sobie myślałem! -
40   3, III|          wołając:~- Przyjdzie! a jakże! ma się rozumieć, że przyjdzie!
41   3, III|        zażartował:~- Słusznie! A jakże! Starość grubianka, nikogo
42   3, III|      spod ściany.~- To prawda! a jakże! Przed dobrym i upokorzyć
43   3, III|     wiarę w siebie.~- A pewno! a jakże! a tak jest! ze wszech stron
44   3, III|  zechcieli. Pewno! naturalnie! a jakże! Cudzemu, a do tego i gardzicielowi,
45   3, III|         Andrzej to był swój!~- A jakże! - ozwały się westchnienia
46   3, IV |     podkręcając zaśmiał się:~- A jakże! gdyby ją aniołowie do nieba
47   3, IV |       wspominanie proszę... ~- A jakże! całe życie przyjacielem
48   3, V  |          szczęście dla Justynki! Jakże pięknym, szlachetnym, wzniosłym
49   3, V  |       jest mor... morfi... Boże, jakże się to nazywa? zawsze zapominam!...
50   3, V  |     dawna trucizną i wstydem! O, jakże wdzięczną jestem temu, który
51   3, V  |         niestosownością umysłową jakże będzie?~- Nie ma jej, mój
52   3, V  |       winszuję! cieszę się, ach, jakże się cieszę!~I porwawszy
53   3, V  |        lubisz?... Oj, królu mój, jakże ty mnie pocieszyłeś, jak