Tom, Rozdzial

 1   1, II|        dadzą za to, ha? Chyba panna Teresa pozwoli się pocałować? co?
 2   1, II|             Pan Teofil Różyc, panna Teresa Plińska, towarzyszka moja,
 3   1, II|           czuję nadchodzący globus.~Teresa poskoczyła ku toalecie i
 4   1, II|         ciągle?... może przechodzi?~Teresa podając ocet schyliła się
 5   1, II|          żywością i gracją podlotka Teresa biegła ku drzwiom, gdy szeroko
 6   1, II|            wbiegła do jadalnej sali Teresa Plińska, w ręce klasnęła
 7   1, II|         należy.~- To nic - szeptała Teresa ale ona zawsze o wszystko
 8   1, II|             tak nie ma! - zawołała.~Teresa tymczasem liczyła na stole
 9   1, II|    szyderskich, ognistych jej oczu. Teresa, zarumieniona trochę, dobrodusznie
10   1, II|     uczuciem rozczarowania szepnęła Teresa - zapomniałam...~- Zapomniała,
11   1, II|          zwróciła żadnej uwagí, ale Teresa rzuciła się ku drzwiom í
12   1, II|            i rzekę; panie, Emilia i Teresa, śmiały się: pierwsza cichutko
13   1, II|    rękawiczki, chustkę na głowę... ~Teresa w kilku fertycznych poskokach
14   1, IV|           jaką smutną minę ma panna Teresa... ot, tam, z gardłem obwiązanym
15   1, IV|            i teraz jeszcze... panna Teresa wie o tym najlepiej...~Ktoś
16   1, IV|     wykonanych przed rumieniącą się Teresą Plińską, drobnymi swymi
17   2, II| przyświecająca. Codziennie do późna Teresa czytywała głośno powieści,
18   2, II|             O, tak! - odpowiedziała Teresa - jakże tam ludzie wśród
19   2, II|            się w dzień biały, kiedy Teresa długo i gorąco ucałowawszy
20   2, II|     cierpiała tak silnie jak teraz, Teresa utraciła zrazu przytomność;
21   2, II|           zazwyczaj na koniu. Kiedy Teresa, w luźnym i mocno przybrudzonym
22   2, II|        litość budzić musiała. Toteż Teresa, tuż przy jej łóżku siedząca,
23   2, II|              pośpiesznie zaszeptała Teresa.~Panienka na palcach do
24   2, II|                W błękitnej sypialni Teresa stłumionym głosem czytała
25   2, II|          jej policzki spływała łza. Teresa, bezsennością i krzątaniem
26   2, II|           do buduaru swego wyjdzie. Teresa z radości nad polepszeniem
27   2, II|      powstrzymywanym uśmiechem, ale Teresa rumieniła się, to bladła
28   2, II|       kręceniem głową odpowiedziała Teresa.~A gdy dwa jedwabne łachmanki
29   2, II|            potem w tym samym pokoju Teresa leżała na jednym ze znajdujących
30   2, II|             to ja, a synogarlica to Teresa...~Z tymi słowami z pokoju
31   2, V |           nie podobna! - westchnęła Teresa.~- Być gwiazdą pierwszej
32   2, V |          Być kochaną... - przerwała Teresa.~- O, tak! i przez kogóż?
33   2, V |            cukier wyciągającej, jak Teresa! Wieczny śmiech, słowo honoru!
34   2, V |             leniła się rozmawiać. A Teresa znów mówiła, że jakąś bardzo
35   3, II|             że wczoraj, kiedy panna Teresa łzawiąc się z czułości opowiadała
36   3, II|             obok niej umieściła się Teresa, z lewą ręką, w której czuła
37   3, II|          niemeńska woda w pogodę...~Teresa zachichotała.~- Ej, doprawdy!
38   3, II|        rubli...~- O Jezu! - jęknęła Teresa.~Orzelski językiem mlasnął.~-
39   3, II|          serce! - przebiła jej mowę Teresa.~- A pałacyk! ach, mamciu,
40   3, II|            drugiej podtrzymywała ją Teresa. Tak we troje przeszli całą
41   3, II|         ręką na chustce zawieszoną, Teresa piła kakawelo, bo kakao
42   3, II|            żądłem. Na nieszczęście, Teresa, z ręką obezwładnioną i
43   3, II|            do pokoju Witolda Marta, Teresa, Leonia i panna służąca
44   3, IV|           gorąca, poetyczną miłość?~Teresa nie odpowiedziała. Zamyśliła
45   3, IV|             znaczy? co to być może?~Teresa, chociaż także drgnęła nerwowo,
46   3, V |        rudym warkoczu, wysunęła się Teresa. Podlotek zaś zgrabny, ufryzowany,
47   3, V |        który mnie także obchodzi...~Teresa nie mówiąc nic w nieśmiałej
48   3, V |            postąpienie pana Różyca!~Teresa wydawała się wniebobraną;
49   3, V |            sprawił!... - zadzwoniła Teresa.~- Ja zawczasu, zawczasu
50   3, V |  Opatrzności Boskiej! - zawtórowała Teresa.~- Wszystko to - ciągle
51   3, V |           mi podnieść się! Tereniu!~Teresa pośpiesznie z fotelu wstać
52   3, V |             tylko moja żona i panna Teresa tam nie pójdą!~Wstał, do