Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           przed twarzą... Uf ! nie mogę...~Zdyszała się, stanęła
 2   1, I  |          nim siedziałam... Uf! nie mogę... ~Znowu zabrakło jej oddechu,
 3   1, I  |      własną głupotę, że... Uf! nie mogę...~Sapała, chrząkała, kaszlała
 4   1, I  |           co przeciw temu poradzić mogę?~Zamyśliły się obie i mimo
 5   1, I  |           ale oswoić się z nim nie mogę i nigdy, nigdy z nim się
 6   1, I  |       swoją drogą idzie... Uf! nie mogę!~Zakaszlała się tak, że
 7   1, I  |           innego życia, ale jeżeli mogę zrobić co inaczej niż oni,
 8   1, II |             wiesz o tym, że ja nie mogę siedzieć przy otwartych
 9   1, II |         chodzić nie mogły? Uf! nie mogę! ~Kaszel ją porwał, ale
10   1, III|            pastwiska włażą... Czyż mogę własności swojej nie bronić?
11   1, III|           istotnie otoczyć cię nie mogę, ale i po cóż ten zbytek?
12   1, III|             A gdzież je tu znaleźć mogę? Ja pragnę wrażeń natura
13   1, III|          jak ty, poprzestawać lnie mogę... I nuda... Ja nudzę się...
14   1, IV |      nowicjatu liczę już dwa lata, mogę powiedzieć panu, że... ambaras
15   1, IV |     wszystkimi dokumentami dowieść mogę...~Zapalać się zaczął i
16   1, IV |             A jakże ja, moja pani, mogę tak w każdej chwili zostawiać
17   1, IV |               siostrą? Ależ ja nie mogę...~Osłupiała zrazu oblana
18   1, IV |           Wieczna niedola! Uf! nie mogę!~Zgryziona tak, że aż jej
19   1, V  |           zawstydzeniem - ja takoż mogę... czemu nie! Już ja w tym
20   2, I  |       których nigdy pozbyć się nie mogę...~- Niechże ci więc te
21   2, I  |            obejść się bez nich nie mogę! Więc nauczyłaś się smażyć
22   2, I  |          zawołała.~- O ile jeszcze mogę być czymkolwiek albo kimkolwiek
23   2, II |           zdrowiuteńka, mury łamać mogę i żadnych doktorów nie potrzebuję.
24   2, II |            te zapachy... Uf... nie mogę...~I nie mogła już wstrzymać
25   2, II |            nic nie trzeba! Czyż ja mogę komu ambaras jaki robić
26   2, II |    przychodził, nikt a nikt... Nie mogę teraz znieść najmniejszej
27   2, II |           sobie, że ci to przyznać mogę...~- Więc może i nadal... -
28   2, III|     przyjaciela dozgonnego żyć nie mogę. Kiedy Jerzego, ojca Janka,~
29   2, III|      trudna robota! Kiedy ja stara mogę, to dla jakiejże przyczyny
30   2, III|            widzę, to już nijak nie mogę.~Głośno z gniewu i oburzenia
31   2, V  |           Tak i ja do tej pory nie mogę już ze wszystkim do zwyczajnego
32   2, V  |             cha, cha, cha! Uf, nie mogę...~Zaśmiała się, zakaszlała
33   3, II |         jęki:~- Benedykcie! ja nie mogę... o mój Boże... ja nie
34   3, II |               o mój Boże... ja nie mogę wyrazów takich słuchać...
35   3, II |           o takim człowieku... nie mogę... ja...~Pani Emilia usiłowała
36   3, II |        splotła.~- Lękam się... nie mogę... jeszcze się zmartwi i
37   3, II | przyczepski z tego Widzia! Uf! nie mogę!...~Jak uragan, od łóżka
38   3, II |        jestem i znacznym nie będąc mogę być zacnym. Proszę panią
39   3, II |          dziwactwa zgodzić się nie mogę... Bardzo mi smutno, Widziu,
40   3, II |          dogodzić nie mogłam i nie mogę - cichutko, jak się jej
41   3, II |    zjadałem, oddziwić się temu nie mogę. Teraz, panie, tak odwykłem,
42   3, II |     żadnego bodźca do życia... Nie mogę tworzyć. Ty jedna możesz
43   3, II |            że bez niej już żyć nie mogę i że tutejsze soki tuczą
44   3, II |         mówić o tym, ja, który nie mogę zająć przynależnej mi w
45   3, III|            tej pannie postrzec nie mogę!~Więc upodobała się! Teraz
46   3, III|       kurhanie nad krynicą:~Jak ja mogę być wesołą,~Kiedy zdrój
47   3, III|      chcecie? co ja na to poradzić mogę? Puśćcie mię stąd.~Ze ściągniętymi
48   3, IV |            moje mieszkać będą, czy mogę spodziewać się, że niezbyt
49   3, V  |            żadne skarby świata nie mogę. Teofil zgodził się, a nawet
50   3, V  |        sobie znajdziesz... Uf! nie mogę!~Zakrztusiła się i zakaszlała.~
51   3, V  |            może jeszcze...~Uf, nie mogę!~Śmiała się i kaszlała.~-
52   3, V  |       przyzwolenia swego dawać nie mogę. Witoldowi nie bardzo ufam,