Tom, Rozdzial

 1   1, II |             twarz w stronę, w której stała gotowalnia jego żony. Od
 2   1, II |            na dom, u którego szczytu stała ona w otwartym oknie. Potem,
 3   1, III|          postać jego cięższą jeszcze stała się niż wprzódy. ~- Prawdę
 4   1, IV |            oścież szklanymi drzwiami stała wysoka ściana zieloności,
 5   1, IV |         położył znaczący nacisk. Ona stała przed nim ze spuszczonymi
 6   1, V  |         rozwiniętego kwiatu podobna, stała w nieśmiałej trochę postawie,
 7   1, V  |         płotkiem, od kilku minut już stała, nie postrzeżona dotąd przez
 8   1, V  |             ogrodzie sąsiada, jednak stała nieruchomo, w postawie zamyślonej,
 9   1, V  |          płotek w tym miejscu, gdzie stała podstarzała, mizerna kobieta,
10   1, VI |          nieco zginająca się okolica stała cała w złotawej mgle utworzonej
11   1, VI |          otwartemu oknu w którym ona stała. Ale to przypomnienie błyskawicą
12   1, VI |             ona, czy to szła, czy to stała, czy mówiła, czy milczała,
13   1, VI |        zmężniała w sobie, że podobną stała się do płowej łani, której
14   2, I  |         dokończył ciszej - proszę...~Stała chwilę ze spuszczonymi oczami,
15   2, II |        wielka i trochę przygarbiona, stała Marta, a przed nią młody
16   2, II |               Justyna!~- Co, ciotko?~Stała teraz przed młodą panną
17   2, II |         błękitny i złoty, a u brzegu stała łódka mała, w której wnet
18   2, II |           naczyniu z polewanej gliny stała na stole, zapachem swym
19   2, III|       kaftanie, z rozognioną twarzą, stała dziewczyna wysoka, prosta,
20   2, III|            upałem i blaskiem słońca, stała wielka cisza. Gromadki żniwiarzy,
21   2, III|       zemdlał i na zatrzymanym wozie stała nieruchoma, na ten sam punkt
22   2, III|          ogromnym kapturem osłoniętą stała Antolka cała w świetle rozpalonego
23   2, III|             niewielki dzban z wodą i stała przy nim dnem do góry przewrócona
24   2, IV |             żoną i ze swoim synkiem; stała też tam panna Marta, która
25   2, IV |          rzucają w górę. Kolebka jej stała już w katakumbie napełnionej
26   2, IV |            spokojna, nieśmiałą tylko stała się wobec człowieka tego,
27   2, IV |             i zwyczaje zrządzili, że stała się jak nietoperz, ni to
28   2, IV |          serce. Upojona i szczęśliwa stała pod topolą upewniając go,
29   2, IV |           głowę odgięła i nieruchoma stała, z twarzą różową a wzrokiem
30   2, V  |      książkach w zniszczonej oprawie stała lampka z wysokim kominkiem;
31   2, V  |         ogromna, sto lat może mająca stała kanapa z olchowego drzewa,
32   3, I  |          jakąś wysokością, na której stała nad pospolitymi duszami
33   3, I  |             promiennością cichą, ale stałą. Częściej niż wprzódy ukazywała
34   3, I  |          Pośród książek i dzienników stała tam pięknie oprawiona, dość
35   3, I  |           zgrabnej kibici opuściła i stała chwilę pośród pracowni,
36   3, I  |            już koła powozu. Klotylda stała chwilę pośrodku pracowni
37   3, I  |           służącego długo sama jedna stała pośrodku pokoju z rękami
38   3, II |             zboża jeszcze nie zdjęta stała na korczyńskich polach,
39   3, II |               Naprzeciw tej sylwetki stała druga, również na tle czerwonych
40   3, II |            stojącą na niedużym zydlu stała spora misa z pięknym, złotawym,
41   3, II |          zgasiwszy, samotna i cicha, stała w otwartym oknie na wieczór
42   3, II |             twarzą jak opłatek białą stała śród zmroku niby w kamienną
43   3, II | przypomnieniem. Z miejsca, na którym stała, widziała tylko wąski, daleki
44   3, III|     wszystkich była zupełną, a cisza stała się tak wielką, że śród
45   3, III|            dla Jaśmonta uprzejmą się stała. Kiedy tak, to tak! Niechże
46   3, III|              U brzegu śliwowego gaju stała Jadwiga Domuntówna w gronie
47   3, III|             w wodzie jakby zanurzoną stała kolumna światła podstawą
48   3, IV |            przez wyobraźnię wywołana stała przed nim postać ojca, której
49   3, IV |             się w tym miejscu, gdzie stała jego majowa bryczka, z czarnym,
50   3, IV |            spotkał się z Domuntówną. Stała u samej krawędzi zagonów
51   3, IV |            jej czoło listkami topoli stała prosta i tak wzruszona,