Tom, Rozdzial

 1   1, II |           i rozdzierał czas, ktoś ciągle oczyszczał, zszywał i naprawiał.
 2   1, II |            Prawda, że Kirło mówił ciągle i prawie sam jeden. Pani
 3   1, II |        czy lepiej trochę?... dusi ciągle?... może przechodzi?~Teresa
 4   1, II |           w nich iskrami; patrzał ciągle w twarz gościa i koniec
 5   1, III|           Jakaż to pustynia?~- Ja ciągle żyję na pustyni - szepnęła
 6   1, III|  okoliczności takich, z jakimi ja ciągle ubijać się muszę. Ile mnie
 7   1, III|           kosztuje na przykład to ciągłe prawowanie się z chłopami!
 8   1, III|         chudy, schorowany i dotąd ciągle prawie milczący postąpił
 9   1, III|            Nici tkaniny rwały się ciągle i uciekały w głąb pasma;
10   1, IV |          się należy, trwożyła się ciągle, aby czegoś niewłaściwego
11   1, IV |           Jedna z tych pań, które ciągle ciche uwagi nad wszystkim
12   1, IV |          już muzyki wcale...~Stał ciągle tak, aby odejść i rozpoczętej
13   1, V  |           tylko, kiedy grał. Grał ciągle, z przerwami przez nieuchronne
14   1, V  |       wisien w ręku i z pochyloną ciągle głową przed Justyną stanęła.
15   1, VI |      opierał i spod czarnego wąsa ciągle, monotonnie, potwierdzająco
16   2, I  |           oczy patrzały na matkę, ciągle na matkę. I teraz oto tuż
17   2, I  |       Kirłowa, ale oczy jej miały ciągle wyraz roztargniony i postawa
18   2, I  |       będzie. Dobrze?...~Rękę jej ciągle w dłoniach swych trzymając
19   2, I  |        zła jestem na ciebie za to ciągłe podjeżdżanie do Korczyna...~-
20   2, I  |         Korczyna...~- Naprzód nie ciągłe, bo byłem dotąd zaledwie
21   2, I  |      zapytał wpatrujący się w nią ciągle Różyc.~- Trzydzieści cztery -
22   2, I  |        ciemnej przestrzeni, którą ciągle widzę przed sobą, będę miał
23   2, I  |           Wracasz do swego...~- I ciągle powracać będę! - zwykłym
24   2, I  |     kołpaki łozy, dochodziły prze ciągłe i coraz bliższe ryczenia
25   2, III|         jak do niego przyszłam, i ciągle patrzę, jaki to zasęp na
26   2, III|   wyrzutem zapytał. - Do Fabianów ciągle chodzi i do Walentych, nawet
27   2, IV |           nie zapytała o nic. Jan ciągle na wzgórza patrząc sam mówił
28   2, IV |         oślep... Nad piaskami zaś ciągle grzmiało a grzmiało, i dopiero
29   2, IV |            a potem już ciche, ale ciągle jednostajne, jednostajne
30   2, IV |      jakby je czym wiązał, i stał ciągle plecami do ściany przyparty,
31   2, IV |         dłuższą. Teraz trzeba nam ciągle na prawo iść, to za kwadrans
32   2, IV | Korczyńskim też z racji tego lasu ciągłe wojny idą i żeby on dobry
33   2, V  |           i palcem nie kiwnął, bo ciągle mnie na myśli stało: "Na
34   2, V  |    ukochanej kobiecie dręczyły go ciągle.~- Nie zaskórną, ale głęboko
35   2, V  |         widziała u niego nigdy, a ciągle patrzał na jej rozpuszczone
36   2, V  |     splatać zaczęła. Marta mówiła ciągle:~- Skądże to bogi prowadzą?
37   3, I  |      więcej niż od roku; tak było ciągle. Dlaczego? Nieskończoną
38   3, I  | spostrzega jej obecności, patrzał ciągle w książkę. Szafirowe jej
39   3, I  |           który przechadzając się ciągle zdawał się nie widzieć jej
40   3, II |             mnie tak nudno, nudno ciągle u mamy w pokoju siedzieć
41   3, II |      mówić zaczęła:~- Skrzypię... ciągle skrzypię, ale to nic: skrzypiącego
42   3, II |      odszepnęła.~Z powstrzymywaną ciągle czułością, której Głucha
43   3, III|          i powyżej drzew dzwoniła ciągle niewidzialna struna nadwodnych
44   3, III|   dziewczynki, w zatrwożeniu swym ciągle trzymające się razem i po
45   3, III|      brzęczenie przenosząc, wołał ciągle:~- Jazda, państwo! Jaz-da!
46   3, III|           lub pośród niej stawał, ciągle jakby kogoś oczekując i
47   3, III|         kogo to czyniła, stał tam ciągle przy tej... w jarzębinach!
48   3, III|          jak oczarowana, patrzała ciągle w jedną stronę, w tę mianowicie,
49   3, IV |      gorącej młodości...~Ciężkim, ciągle miarowym, choć przyśpieszonym
50   3, V  |           Teresa.~- Wszystko to - ciągle do Kirłowej zwrócona kończyła
51   3, V  |          I perswadowałam sobie, a ciągle gryzło żądanie, aby dusza