Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    przycinki, czasem męski śmiech swój łączył z chórem cienkich,
 2   1, II |        lecz nieubłaganie proceder swój wiodącą przemianę bogactwa
 3   1, II |   nieszczęśliwe zdarzenia utracił swój majątek, a wkrótce potem
 4   1, II |    poduszki; Korczyński długi wąs swój na gruby palec nawijał;
 5   1, III|           rękę, lecz wciąż wyjazd swój odkładał i cichszy, więcej
 6   1, III|      ożenienie i osobisty majątek swój bogatym; Jerzy posiadał
 7   1, III|         urządzić i cały stary dom swój rodzinny otoczyć zbytkiem
 8   1, III|      kawał ziemi, a na koniec i o swój honor? bo przecież od interesów
 9   1, IV |      Korczyńskim, kobieta na wiek swój jeszcze zadziwiająco piękna.
10   1, IV |     trochę zbyt bladego i na wiek swój chmurnego bruneta. Obaj
11   1, IV |  przenikająca namiętność.~Justyna swój trudny i zawikłany wtór
12   1, IV |     widocznie spełniała obowiązek swój starannie, umiejętnie, ale
13   1, IV |       stoły.~- Zapomniałem wziąść swój kapelusz... kapelusza szukam -
14   1, V  |      odkrzyknął:~- Ciągnij się za swój nos, a o cudzy nie dbaj!~
15   1, VI |           przyczyny porzucili oni swój kraj rodzony i aż tu przywędrowali,
16   1, VI |      podonczas i tylko co na tron swój wstąpił. Koń był pod nim
17   1, VI |      zdumieli się, bo król kołpak swój zdjąwszy z głowy powiał
18   2, I  | szesnastoletnia dziewczyna różowy swój policzek na dłoni wspierała
19   2, II |       musi upomnieniem się o dług swój, czyli o nie wypłacony mu
20   2, II |     ukazywała kuzynkom pantofelek swój na ażurową pończoszkę włożony.~
21   2, II |           weźmiesz zamiast czapki swój kapelusz z szerokimi brzegami,
22   2, II |   szczęścia i wplotła ją w czarny swój warkocz. Potem stanęła przed
23   2, III|          dziś może dziesiąty, wóz swój na ściernisko zawrócił i
24   2, III|          ścierniska sunącą, męski swój głos połączył ze śpiewem
25   2, III|       panienka i sama na paluszek swój nie dmucha, kiedy znowu
26   2, III|           my biedne mrówki, które swój gniew mają, gdy krzywdy
27   2, III|           chyba ty na morzu rozum swój zostawiłeś, kiedy takie
28   2, III|     blasków świetle, Anzelm ogród swój gościowi ukazywał. Witold
29   2, III|          ale wszystkie czasy mają swój czas i każda rzecz przed
30   2, V  |      głębiach zrodzone opuszczały swój żywioł rodzinny z żądzą
31   3, I  |         fizycznie za mało na wiek swój rozwiniętym, w gustach wybrednym,
32   3, I  |          pogłębiać się mający.~Na swój sposób i niezupełnie prawowiernie
33   3, I  |      wymalowany portret. Posiadać swój portret ręką męża wykonany
34   3, I  |      wzywając, a po części za los swój odpowiedzialną czyniąc.
35   3, II |         wyrazem męczennicy na las swój zrezygnowanej wszystkiego,
36   3, III|      wyraźnie przypominała ów sen swój czy owo marzenie, w którym
37   3, III|         jako wszystkie czasy mają swój czas, a w dekretach boskich
38   3, III|     przetrwał inne.~- I mrówka ma swój gniew! - pot z czoła i policzków
39   3, III|           bo i między zwierzętami swój swego zna. Wilk wilka nie
40   3, III|        przerwał:~- Kto komu teraz swój?~Walenty Bohatyrowicz powoli
41   3, III|    Nieboszczyk pan Andrzej to był swój!~- A jakże! - ozwały się
42   3, IV |         tak nie było. Swoja krew, swój ból, swoja hańba! Nic nie
43   3, IV |    odepchnąwszy wziął znowu krzyż swój na barki i - jeden z trzech -
44   3, IV |        sędzio! słucham! chcę cały swój wyrok usłyszeć... Czy na
45   3, V  |            Benedykt wskazywał jej swój gabinet, ale w tejże chwili
46   3, V  |        pod niski, ale własny dach swój biorąc daje nie tylko zadowolenie
47   3, V  |           przerażony, temperament swój i zwykły układ zmieniać
48   3, V  | największą przyjemnością panu dom swój nadal ofiaruję. Zresztą,
49   3, V  |       Pomyślał chwilę, na smyczek swój spojrzał.~- Kiedy tak -
50   3, V  | pogładziła go Justyna i pies lisi swój pyszczek do sukni jej tulić