Tom, Rozdzial

 1   1, II |  doprawdy, skąd jej się to wziąć mogło... Zawsze inaczej robi niż
 2   1, II |  wszelkie zupełnie zabraknąć nie mogło. Począł więc opowiadać o
 3   1, II |        Ależ i mowy o tym być nie mogło... Familia... i on sam...~
 4   1, III|         się to ze strony wydawać mogło. Z obszaru posiadanej ziemi
 5   1, III|        pewnego czasu wydawać się mogło snem napełnionymi widzeniami
 6   1, III|      nigdy oswoić się z nimi nie mogło.~Dlaczego człowiek ten stał
 7   1, III|         chwili wstał. Zdawać się mogło, że wysoka i silna postać
 8   1, III|     dalszych pokojach domu dziać mogło. O tych dwóch swoich ulubionych,
 9   1, III|        rzeczy. Czasem zdawać się mogło, że zapominał mówić, tak
10   1, V  |         rzędem na niej usiąść by mogło. Tuż przed nią wyrastał
11   1, V  |      twarzy spotniał. Zdawać się mogło, że nigdy mówić nie przestanie;
12   1, VI | najbystrzejsze oko dosięgnąć nie mogło, a tak głęboki, że dwie
13   1, VI |        tego wysokiego punktu oko mogło sięgnąć daleko i rozeznać
14   2, I  |          ubranie uczynić jej nie mogło grubą i niezgrabną. Ze swą
15   2, I  |         młodej pary uspokoić się mogło. On miał pozór nauczyciela,
16   2, II |          mówienia Korczyńskiego. Mogło się zdawać, że zmalał trochę
17   2, II |       uczucie krótko w nim trwać mogło, Dzień był taki pogodny,
18   2, II |    dziękczynną modlitwę. I jakże mogło być inaczej? Wczoraj jeszcze
19   2, II |    nadzwyczajnego kroku skłaniać mogło.~- O, Boże! cóż to za szczęście
20   2, III|      brwi ściągnęła i zdawać się mogło, że wzgardliwie na ten kłócący
21   2, III|      głową podnosząc. Zdawać się mogło, że pomimo cierpienia, jakie
22   2, III|    przecież trwać to u niego nie mogło i po chwili ciekawie znowu
23   2, IV |     dodała Justyna, i zdawać się mogło, że pogodne zadowolenie
24   2, IV |         przed ludźmi. Zdawać się mogło, że zdjęła z siebie jakiś
25   2, IV |         na cokolwiek przydać się mogło, byle rozgrzać stygnące
26   2, IV |          zawsze tym, czym by być mogło piąte u wozu koło. Nikt
27   2, V  |         długo zatrzymywać by się mogło na tym ociężałym schorowanym,
28   2, V  |         Jana Justynę, zdawać się mogło, że nagle oniemiała.~Stary
29   2, V  |     Cecylii. Zdawać by się nawet mogło, że nogi jego nabrały nagle
30   2, V  |   rozpuszczone włosy; zdawać się mogło, że po prostu oczu od nich
31   2, V  |         jego wnuczki. Zdawać się mogło, iż szeptem mówiła dlatego,
32   2, V  |           metaliczne; zdawać się mogło, że wydawała je z siebie
33   3, I  |    historię jej syna opowiedzieć mogło. Takież samo zamiłowanie
34   3, I  |  przypuszczenie, że tak stać się mogło, za minutę słabości zmysłów
35   3, I  |    mniemaniu jej inaczej być nie mogło: syn jej i Andrzeja człowiekiem
36   3, I  |        wcale znaleźć na niej nie mogło takiego, co by dogadzało
37   3, I  |    Drżała na myśl, czym stać się mogło to dziecku zbytku i pieszczot,
38   3, I  |       jedyna, na jaką zdobyć się mogło, nieodwzajemniona, zdeptana,
39   3, II |          więcej uszczęśliwić nie mogło nad to, jak gdy Witold o
40   3, II | uspokoiła się nieco i zdawać się mogło, że zadrzemała. Ujrzawszy
41   3, III|    bladozłote słońce. Zdawać się mogło, że przez długie wylewanie
42   3, III|        już przy nim wzrastać nie mogło oprócz upartych mięt i piołunów
43   3, III|          gromada, tam zdawać się mogło, że z ziemi wyrastał las
44   3, III|   zmartwychpowstawać. Zdawać się mogło, że kędyś na oścież roztworzyła
45   3, III|     jeszcze zapłonąć i wybuchnąć mogło. Zapłonęło też i wybuchnęło
46   3, IV |       twarz odsłonił, zdawać się mogło, że było ono także miejscem
47   3, IV |         zapytanie to przekonywać mogło, że istotnie w tym młodzieńcu
48   3, IV |        się w połowie. Zdawać się mogło, że o czymkolwiek mówić
49   3, V  |    Benedyktowej przykrość zrobić mogło!~Chłopcy ruszyli się zaraz,
50   3, V  |        że byle co wywołać z niej mogło dziecinną prawie wesołość.