Tom, Rozdzial

 1   1, II |                zaczynał:~- Idę sobie na górę, aby naszego kochanego artystę
 2   1, II |        towarzyszowi, który wstępował na górę znacznie powolniej, z trudnością,
 3   1, III|                wzdęły się i wyrzucały w górę kipiące kaskady; w martwej
 4   1, IV |               dotąd triumfująco sobie w górę ulatujące ciężko jakoś wionęły
 5   1, V  |         wyrazach głową rzucił raźnie, w górę spojrzał i znowu w uśmiechu,
 6   1, V  |                 żywość i mówność wzięły górę nad nieśmiałością. Coś u
 7   1, V  |               nich ostają...~Spojrzał w górę i zamyślił się, ale w tej
 8   1, V  |             wodę nosić... na tak wysoką górę? - z cicha zapytała.~- Żeby
 9   1, V  |               iść trzeba i nieść ją pod górę.~- Toteż, zimową porą osobliwie,
10   1, VI |               oczy usiłowały spojrzeć w górę, wskazujący palec, cienki
11   1, VI |                a raczej wspinać się, na górę, po naturalnie wyżłobionych,
12   1, VI | najtrudniejszych. Dla wejścia na stromą górę nie potrzebował on wschodów.
13   1, VI |        wysokiego złomu kamienia. Rękę w górę podnosił i słychać było,
14   1, VI |          skrzypiec.~Justyna spojrzała w górę i wyobraźnia ukazała jej
15   2, I  |                 przy każdym jej kroku w górę nieco podlatywały, wyszła
16   2, I  |                błękitne oczy wznosiła w górę ku twarzy stojącego przed
17   2, II |               Marty, która śpieszyła na górę po zażądane przez chorą
18   2, III|              bujną, złocistą czuprynę w górę zaczesujący nad szerokim
19   2, III|                 przystrzyżoną brodę i w górę zakręcone wąsy od stóp do
20   2, III|              opadające na nie włosy i w górę, wysoko, ku samym obłokom
21   2, IV |                 utopiony? Bóg to wie!~W górę rzeki powoli płynęli. Nad
22   2, IV |               cień jakiś wstępujący pod górę to prędko, to pomału, aż
23   2, IV |            obejmują pożarem i rzucają w górę. Kolebka jej stała już w
24   2, IV |           przelotne spojrzenie rzucił w górę. Justyna w tej chwili ku
25   2, IV |       Spostrzegła, że gdy tak patrzał w górę, błękitne oczy jego wydawały
26   2, IV |        spokojnym krokiem wchodzących na górę; za jednym z nich, najbarczystszym
27   2, IV |             ścieżek Justyna wstąpiła na górę i u połowy jej pod rozłożystą
28   2, V  |                 czole, ze wzniesionym w górę żółtym jak wosk palcem mówił
29   3, II |            poszło... Horowałam, wodę na górę ciągałam... ta krwawa woda
30   3, II |               koniec, i kwita! - wąsa w górę podnosząc zakończył Michał,
31   3, II |               garnku barszcz tak samo w górę kipi, jak i w wielkim...~
32   3, II |               zamiast w dół pociągać, w górę czasem podkręcał wąsa. Gdy
33   3, II |                 po wschodach z sieni na górę prowadzących iść zaczął.
34   3, II |              podniosła ją i spojrzała w górę, wyraz niemego, osłupiałego
35   3, III|           Łozowiccy z Soroczyc, hardo w górę podnoszący wąsa, mali a
36   3, III|           mającą pozór dumy odrzucone w górę.~Ale tak wyglądali tylko -
37   3, III|           zwykle, gdy był wzruszonym, w górę spojrzał; inni w znak potwierdzenia
38   3, III|                Bohatyrowicz, z wąsami w górę zbliżyli się Łozowiccy,
39   3, III|           twarzy się oblał i wzrokiem w górę rzucił, lecz potem, jakby
40   3, III|          ramieniem nieco podniesionym w górę, a twarzą ku twarzy tancerki
41   3, III|              zachwycenia wzniosły się w górę.~- O, Widziu, Widziu, ty
42   3, III|               światłem oblewając wysoką górę i bór przeciwległy oszklił
43   3, III|                 czoło. Mimo woli rękę w górę podniósł.~- I niech tak
44   3, IV |              Michał Bohatyrowicz wąsa w górę podkręcając zaśmiał się:~-
45   3, V  |                 Emilia splecione ręce w górę wzniosła.~- Zrażać! o Boże! -
46   3, V  |              spełniwszy po wschodach na górę do Marty frunęła. Witold
47   3, V  |               bo myślałem, że Buszmanka górę w tobie weźmie i pięknych
48   3, V  |            kierowała się ku wschodom na górę prowadzącym, gdy usłyszała
49   3, V  |                  jakby z falami tonów w górę leciał; wiatr przez okno
50   3, V  |               bądź pan spokojny.~Idź na górę, graj sonatki i serenadki,