Tom, Rozdzial

 1   1, III|          posiadali już rodziny. Mały Zygmunt Korczyński i Janek Bohatyrowicz
 2   1, IV |             i rozrywek wcale nie ma; Zygmunt malować tu nie może, bo
 3   1, IV |            angielskimi bokobrodami i Zygmunt Korczyński, którzy znać
 4   1, IV |   francuszczyzny używał najwięcej, a Zygmunt Korczyński najmniej; przy
 5   1, IV |                zwrócił się do Różyca Zygmunt Korczyński - nie miałeś
 6   1, IV |         stryjecznego brata przemówił Zygmunt - głowę masz tak napełnioną
 7   1, IV |           niedbałym uśmiechem odparł Zygmunt.~- I ty o tym możesz tak
 8   1, IV |            znudzeniem przerwał znowu Zygmunt - idee czasu są rzeczą bardzo
 9   1, IV |             usunęli się na stronç, a Zygmunt Korczyński i Różyc przebywali
10   1, IV |              kierunku sali jadalnej. Zygmunt Korczyński, po cichej, ale
11   1, IV |         fortepianu zamierzała, kiedy Zygmunt Korczyński Orzelskiego opuszczając
12   1, IV |    udręczonego dziecka. W tej chwili Zygmunt Korczyński ramieniem swym
13   1, IV |            cicha wymówione swe imię. Zygmunt Korczyński szedł za nią,
14   1, V  |        mawiała - że tacy ludzie, jak Zygmunt, z takimi, jak ty, dziewczętami
15   1, VI |           Jagiellon, dwoma imionami: Zygmunt i August nazywany. Zapalczywy
16   2, II |        ratunku jestem nieszczęśliwy!~Zygmunt."~Czy pamiętała? Mocna,
17   2, IV |            się do ojca swego ten pan Zygmunt Korczyński!...~Urwał, zmieszał
18   3, I  | przedwcześnie objawiać zaczynał mały Zygmunt, odpowiedziała, że pielęgnować
19   3, I  |         zresztą, prawie od czasu gdy Zygmunt ożeniony do Osowiec wrócił
20   3, I  |         niedawno skoszoną łąką szedł Zygmunt Korczyński. Równinę, jak
21   3, I  |              Pośród tego wszystkiego Zygmunt postępował mierzonym krokiem
22   3, I  |       wyniknęło? Po kilku tygodniach Zygmunt pomiędzy rupieciami napełniającymi
23   3, I  |          cacek podobnymi napełnioną, Zygmunt Korczyński stanął po krótkiej
24   3, I  |            się do szafki z książkami Zygmunt spojrzał po swojej postaci.
25   3, I  |         bezczynnego życia w Osowcach Zygmunt malować go zaczął, lecz
26   3, I  |             tomik Leopardiego, który Zygmunt na posadzkę upuścił, usiadła
27   3, I  |         książka...~Karty tej książki Zygmunt przerzucał teraz niecierpliwie,
28   3, I  |          pana Różyca -odpowiedziała.~Zygmunt wpółleżącą postawę na siedzącą
29   3, I  |             krzywym trochę uśmiechem Zygmunt powtórzył:~- Impossible!
30   3, I  |               obojętnie odpowiedział Zygmunt.~- Dokąd? - zapytała znowu
31   3, I  |            dziś.., proszę... proszę!~Zygmunt łagodnie uwolnił się z jej
32   3, I  |            ze swych służących, którą Zygmunt nazywał modelem do Fryny
33   3, I  |           stole dzwonek.~- Dokąd pan Zygmunt pojechał? - zapytała zjawiającego
34   3, II |            co tym koczykiem przybyły Zygmunt. Z parokonnej, trzęsącej,
35   3, II |              siadł, taki rad jestem!~Zygmunt milcząc szedł za stryjem
36   3, II |               we środku nie płakało.~Zygmunt, jak zawsze żurnalowy i
37   3, II |             co mam rozumieć - podjął Zygmunt - że nie potrzebuję wcale
38   3, II |          wybuchem rzucił się ku niej Zygmunt.~Ale ona rozkazującym gestem
39   3, II |             myśli swoich wypowiadać. Zygmunt stał przed nią z pochyloną
40   3, II |           jego milionów... - wtrącił Zygmunt.~- Być może - odpowiedziała.~
41   3, II |       umilkła zupełnie w chwili, gdy Zygmunt do pokoju matki wchodził.
42   3, II |     skrzydłach poezji kołyszący się, Zygmunt czarował ją zawsze i nie
43   3, II |             znowu wtedy dopiero, gdy Zygmunt kroki swe przed nią zatrzymując
44   3, II |               Mój ojciec - wybuchnął Zygmunt - niech mi mama przebaczy...
45   3, V  |      fantazyjnym kapeluszu wyskoczył Zygmunt Korczyński, kredensowego
46   3, V  |         przez trzy głosy prowadzona. Zygmunt dowodził czegoś rozdrażnionym
47   3, V  |          tego lata nosili Darzecki i Zygmunt, na wieszadłach umieścił,
48   3, V  |           ogrodu też za nią pobiegł. Zygmunt niedbale ręce w tył założywszy
49   3, V  |        wygrywane, dźwięki skrzypiec. Zygmunt wyprostował się, usta trochę