Tom, Rozdzial

 1   1, III|        Bohatyrowiczem, zniknął ze świata, a wnet po ich zniknięciu
 2   1, IV |        oddana, żyła jak zakonnica świata unikając, a wszelkie przypuszczenia
 3   1, IV |          przybywając z szerokiego świata widzimy, jak wszystko zastojowi
 4   1, V  |         się od materialnych spraw świata i bardzo małego rozumienia
 5   1, V  |        Zdaje się, że nie na końcu świata żyjem. Już i dziadunio o
 6   1, V  |          za swoim psem, Sargasem, świata nie widzi, a do tego troszkę
 7   2, I  |        okropne, z paskudnego tego świata, w którym żyłeś, przywiezione
 8   2, I  |         owcą, a takiego wielkiego świata nie znać!~- I masz słuszność -
 9   2, I  |    zupełnej zarazem nieznajomości świata... W takich amfibiach, jak
10   2, I  |     wybierze się w podróż naokoło świata albo i na podbój całego
11   2, I  |           albo i na podbój całego świata. Znajdując się tu już od
12   2, II |           dalej, do innych części świata. Egipt podobał się pani
13   2, II |       talent, matkę, która za nim świata nie widzi, młodą i śliczną
14   2, II |         młodego, lepszego, mojego świata! ~O rzeczach takich, jak
15   2, II |        wszystko milszy mu kawałek świata. Oddychać będzie pełną piersią
16   2, II |        życia pogodzoną, z prawami świata liczącą się i zapytuję:
17   2, III|   przeróżne wzory złoty fundament świata. One też to były, które
18   2, III|         artyści urabiający postać świata, pośrednicy otwierający
19   2, IV |          ponęty żadnej. Nie znała świata, jego stosunków i wymagań;
20   2, IV |     wszystko porzucił i na koniec świata skoczył po wodę gojącą dla
21   2, V  |              Już chyba skończenie świata nastąpi, kiedy pan Anzelm
22   3, I  |      poznania wszelkiej rzeczy do świata tego należącej; że jest
23   3, I  |          i tak od otaczającego je świata oddalone, jakby mieszkańcem
24   3, I  |     siebie. Był środkowym punktem świata dla wszystkich, których
25   3, I  |       zewnętrzny. Od zewnętrznego świata oczekiwał wszystkiego i
26   3, I  |       ludzkiej tkwi cząstka duszy świata niewidzialnymi nićmi połączona
27   3, II |         pasie się, a nawzajem dla świata, który mu marcypany daje,
28   3, II |            Bo to, widzisz, zakała świata! Gdyby nie tacy, jak on,
29   3, II |     straszyć? jak upiór z tamtego świata przed oczami ich stanąć!
30   3, II |           Teraz idee z szerokiego świata, z dobrych serc i umysłowych
31   3, II |          się w ogień lub na skraj świata skoczyć.~Długi wąs na palec
32   3, II |         ci o lądach i wodach tego świata...~Nie zmieniając postawy
33   3, II |        ideałów wyżsi i czystsi od świata?...~Tchu mu zabrakło; z
34   3, II |  najświętszymi ze wszystkich praw świata. O, tak! Ale o jakiej miłości,
35   3, II |      kwiecie wieku i szczęścia ze świata strącony, twój ojciec...
36   3, III| Starzyńskiego; wszystkimi barwami świata iskrzyły się na szyjach
37   3, III|          to straty, marności tego świata, doczesność... znikomość...~
38   3, III|          było tańczyć aż do końca świata. Ale najuporczywiej i coraz
39   3, III|      kotlinę wysokimi ścianami od świata odgrodzoną, na tę szeroką
40   3, III|          nią już chyba skończenie świata, bo żeby nie wiadomo jak
41   3, III|           dopustu bożego od końca świata przybył, nie taką czulibyśmy
42   3, III|       wszystko porzucą, na koniec świata pójdą chleba szukać, bo
43   3, III|        cudzy my tu... nie z końca świata przybłędy... nie sroce spod
44   3, IV |          się?... Jeżeli z tamtego świata patrzysz... Widzisz... czy
45   3, IV |      świadomość powszechnego bólu świata i bezbrzeżne dla niego współczucie?
46   3, IV |     ciałami pragnęliśmy zmieść ze świata i z jego pamięci... A ziemia!
47   3, IV |      różne oddalone drogi i myśli świata - długo we środku mu coś
48   3, V  |  oszukiwać nikogo za żadne skarby świata nie mogę. Teofil zgodził
49   3, V  |          należelibyśmy do jednego świata, musielibyśmy spotykać się