Tom, Rozdzial

 1   1, II |             Do czego pan ostatnie słowa swe stosujesz?- zapytał.~
 2   1, III|        pewno postępowałby z nami!~Słowa te ukłuły Korczyńskiego.
 3   1, III|      które mu sprowadziły twarz i słowa Anzelma Bohatyrowicza. Według
 4   1, III|           ja winien ci powiedzieć słowa prawdy. Wy wszyscy nie umiecie
 5   1, IV | dolatywały z rozmowy ich niektóre słowa, rzec by można techniczne
 6   1, IV |          mnie należą...~-Ostatnie słowa z dumą wyrzekła.~- A stara
 7   1, IV |           kuzynie.. czego chcesz?~Słowa plątały się jej w ustach
 8   1, IV |      piękne... o! takie poetyczne słowa...~Nie dokończyła. Nagle
 9   1, V  |           można byłoby myśleć, że słowa te były pacierzem, który
10   1, V  |          trochę urągliwego, kiedy słowa te wymawiał, a przed jej
11   1, V  |            Czuć było, że ten, kto słowa te nucił, smutny był czy
12   1, VI |        nie używał prawié, ale jak słowa z pacierza, ze starej gadki
13   2, I  |   słuszność - krótko rzekł Różyc.~Słowa te z prostotą wymówione
14   2, I  |     wychylić możemy w pełnym tego słowa znaczeniu kielich rozkoszy...
15   2, II |        uderzyły krzyki i obelżywe słowa ojcowskie, mieniła się na
16   2, III|    zamyśleniem w oczach powtórzył słowa Justyny:~- Jedyna różnica
17   2, III|           też ręki Witolda, ale w słowa jego cały wsłuchany usta
18   2, III|          jednej piosence są takie słowa... śpiewałem ja tę piosenkę,
19   2, IV |   potokami ciekła. Dyszał tak, że słowa wymówić nie mógł, i tylko
20   2, IV |          ma!" Tylko co zaś te dwa słowa wymówiłem, jak rozejdzie
21   2, V  |        przemienić się mamy", i te słowa nigdy już z głowy mojej
22   2, V  |          słyszeć szelest kroków i słowa dość donośnym, ale dygocącym
23   2, V  |         Po głowie jej kręciły się słowa:~"Nie krzyknął, nie zapłakał,
24   3, I  |        ust jej płynęły natchnione słowa dziękczynienia i błagania.
25   3, I  |           zapewne sposobności bez słowa odpowiedzi na list, który
26   3, I  |     wszystkie złośliwe i obelżywe słowa. Roziskrzonymi oczami nie
27   3, II |           pensji wytrącę...~Na te słowa chłop krępy, w siermiędze
28   3, II |        nam, ani tobie...~Ostatnie słowa widocznym zadowoleniem okryły
29   3, II |   strumykiem i w dudkę gwizdać...~Słowa te wymówiwszy koniec wąsa
30   3, II |        chodziło, i była pewną, że słowa jego źle usłyszała.~- Gdzie?
31   3, II |         Kiedy na koniec dokładnie słowa syna wyrozumiała, osłupiała
32   3, II |        wielkim istotnie wdziękiem słowa, wytwornie i malowniczo
33   3, II |      miłości zawsze, wiele... ale słowa, to widać siew nietrwały...
34   3, III|         małżeńskie gody wyprawił!~Słowa te były kroplą przepełniającą
35   3, III|           ludzi nieubłagliwy, ani słowa... i my jego znamy... ho!
36   3, III|      niewiastami zrobił się na te słowa ruch wstydliwy i ironiczny.
37   3, III|    nieprawda. Co do rzucenia, ani słowa - rzuciła, ale nie przez
38   3, III|          mistrza ubrane popłynęły słowa:~Lecą liście z drzew, co
39   3, III|           skrętu rzeki dochodziły słowa:~Ty pójdziesz górą, ty pójdziesz
40   3, III|         Jakby go język od dobrego słowa bolał...~- A jednakowoż
41   3, III|           pozwolono mu dokończyć. Słowa poważnego sąsiada, jakkolwiek
42   3, IV |       słuch natężał i pochwytywał słowa pieśni.~Szumiała dąbrowa,
43   3, IV |       było, kiedy te dźwięki i te słowa o jego młode, świeże, gorące
44   3, IV |     rozkoszy ciała i nędzy ducha?~Słowa te niezmożoną siłą pociągnęły
45   3, IV | przystanął zrazu i widać było, że słowa stryja wyrozumieć usiłował,
46   3, IV |       cichły czymś przytłaczane i słowa urywały się w połowie. Zdawać
47   3, V  | przyjedzie... natychmiast!~Nikogo słowa te nie zadziwiły, bo wszyscy
48   3, V  |           przy sobie, bez dobrego słowa ludzkiego! Wieczny smutek
49   3, V  |            że przez minut parę do słowa przyjść nie mogła.~- Teraz -