Tom, Rozdzial

 1   1, III|      burzą przeleciały im te dwa lata! Stojące wody społeczne
 2   1, III|       zapałem zleciały mu te dwa lata! ~Wszystko to po upływie
 3   1, III| kosztownego ogrodnika. Przez dwa lata potem były istotnie w Korczynie
 4   1, III|      pozwalali, choć raz na trzy lata, w te strony przyjechać,
 5   1, IV |          nowicjatu liczę już dwa lata, mogę powiedzieć panu, że...
 6   1, IV |        ich i blaski przez długie lata gasiły tęsknoty i łzy. Przy
 7   1, IV |      apelację... trwa to już dwa lata i co mię ta historia pieniędzy
 8   1, IV |      droga, kochana Maryniu! Dwa lata nie byłem w domu... Jak
 9   1, IV |       dzieciaki, nad którymi dwa lata temu tak ślęczałaś?~- Już
10   1, V  |     miłości, świeżej,. szczerej, lata trwającej i obustronnie
11   1, V  |     gniady, z białą nogą i białą łatą na czole. Za pługiem, z
12   1, V  |         taka silna... Przeszłego lata o najemników trudno było,
13   1, V  |       żyje i zdrów będzie długie lata... Ja jemu przekleństwa
14   2, I  |        przyjechał. Boleś zaś dwa lata już w drugiej klasie przesiedział
15   2, I  |         laty dwunastu, we cztery lata po swoim wyjściu za mąż,
16   2, II |       upostaciowanie rozkwitłego lata. Na wschody ganku wbiegała
17   2, II |         dwadzieścia dwa lub trzy lata mieć mogącego, wielka, obrosła
18   2, II |          w jakich dniach późnego lata lub jesieni znika z ziemi,
19   2, III|    rzuciła.~- Niezupełnie we dwa lata za Jaśmonta wyszłam. Ludzie
20   2, III|           aby potem przez długie lata razem żyć w tym domku pod
21   2, III|       Ładysia tak zbije, jak dwa lata temu zbił Klemensa, który
22   2, III|        nie poznaje? Przecież dwa lata temu, i przedtem jeszcze,
23   2, III|        pomocy nikomu nie będzie. Lata sił ujmują i ubiegłej wody
24   2, IV |        jego kochanie. Kiedy trzy lata temu do wojska iść miał,
25   2, IV |          Płynęły dnie za dniami, lata za latami; kędyś, daleko,
26   2, IV |         hymnem wichrów. Wiosny i lata grają mu rozgłośną muzyką
27   2, IV |         nade wszystko zaś dnie i lata, które upływały marnie,
28   2, IV |          martwą apatię, a dnie i lata, jak błyszczące, lecz wewnątrz
29   3, I  |     życia przez dwadzieścia trzy lata pustelniczego prawie jej
30   3, I  |        dniu, godzina po godzinie lata jej pierwszej młodości i
31   3, I  |         od tego czasu minęły dwa lata. Teraz uśmiechnął się wprawdzie,
32   3, II |        Teofilek! Dwadzieścia dwa lata miał, kiedy mu ojciec umarł...
33   3, II |             a on dwadzieścia dwa lata miał, kiedy stracił ojca
34   3, II |         i rozjątrzonym, jak tego lata, w którym na głowę spadł
35   3, II |          trochę późniejsze nawet lata spędziłem tak, jak spędzać
36   3, II |      łonie sztuki... że przez te lata zupełnie odwykłem od tutejszej
37   3, II |       dosyć. Utopiłem w nich dwa lata mego życia. J'en ai assez!~-
38   3, II |        albo w Monachium, każdego lata wyjeżdżać w góry lub nad
39   3, III|      mozolne dni upłynionego już lata. Miała wcale inną postać,
40   3, III|      kołysał.~- Dwadzieścia trzy lata... dwadzieścia trzy lata... -
41   3, III|         lata... dwadzieścia trzy lata... - mówiła.~A on, w skupionej
42   3, III|          zaprzysięgał, przez dwa lata jak krowy ich doił, aż na
43   3, IV |        Zdaje się, że już ze trzy lata od ciebie wiadomości nie
44   3, IV |          Płynęły dnie za dniami, lata za latami - on milczał.
45   3, IV |      rdza, która mu przez długie lata osiadała duszę, i aby to
46   3, IV |         nigdy, co to jest długie lata cierpieć z zaciśniętymi
47   3, IV | wszystkim będziesz, a kiedy tego lata zdawało mi się, że i te
48   3, V  |       naśladujący te, które tego lata nosili Darzecki i Zygmunt,
49   3, V  |      najdłużej służyć... Ze trzy lata już temu przeziębiłam się