Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          z Korczyna, kuzynka pana Benedykta Korczyńskiego...Nie uwierzyli
 2   1, II |          lat dwudziestu paru żona Benedykta Korczyńskiego, właściciela
 3   1, II |       cioteczna siostrzenica pana Benedykta Korczyńskiego, panna Justyna
 4   1, II |   powitanie gospodarza domu, pana Benedykta Korczyńskiego, dwaj goście
 5   1, II |    tysięcy ma na procencie u pana Benedykta. Cóż to za posag... Wcale
 6   1, III|          ostatnich należał ojciec Benedykta. Pośród stref, na których,
 7   1, III|        może dawne czasy i dawnego Benedykta przypomniała, że z powłóczystym
 8   1, III|       cały mój świat!~Światem zaś Benedykta stał się obszerniejszy od
 9   1, IV | Ustawiczne kłopoty i zajęcia pana Benedykta z jednej strony, a z drugiej
10   1, IV |          towarzysza siostrze pana Benedykta, pani Jadwidze Darzeckiej,
11   1, IV |          ciężką. Byli to sąsiedzi Benedykta Korczyńskiego, mniej więcej
12   1, IV |    piwnych oczu, zupełnie do oczu Benedykta Korczyńskiego podobnych,
13   1, V  |        litością. Do obecnego pana Benedykta rzekła, że krewna Korczyńskich
14   1, V  |       prawie nigdy!~Na głowę pana Benedykta posypały się gromy. Pani
15   1, V  |           lat temu z dziadem pana Benedykta Korczyńskiego na wojnę chodził.
16   1, V  |           życia i posępności oczu Benedykta. Domyślała się także czegoś,
17   2, II |    godzinie biegła budzić Martę i Benedykta. Oboje już nie spali. Marta
18   2, II |          przyrządzała herbatę dla Benedykta, którego osiodłany wierzchowiec
19   2, II |   oddawane nie zdawały się bardzo Benedykta uszczęśliwiać. Słuchał ich
20   2, II |        wzburzenie i rozdrażnienie Benedykta.~- A, na miłosierdzie boskie! -
21   2, II |    którego nie szanuję.~Zdumienie Benedykta granic nie miało; wpatrzył
22   2, II |       kędyś daleko patrzał; Ale u Benedykta zdziwienie przytłumiło wszystkie
23   2, II |         podaniem obiadu na powrót Benedykta oczekiwać będzie, a tymczasem
24   2, III|   wszystko wzięło się u syna pana Benedykta Korczyńskiego, który dla
25   2, IV |     korczyńskiego lecieć, do pana Benedykta, który teraz w domu siedzi,
26   2, IV |      jakiś pokój do gabinetu pana Benedykta wleciałem i wprost przed
27   3, II |          gruby, rozgniewany krzyk Benedykta. Słów tego krzyku nie można
28   3, II |   zarzecznych obłoków postać pana Benedykta rysowała się na kształt
29   3, II |      kołnierz koszuli okrył twarz Benedykta. Zmieszał się więcej jeszcze
30   3, II |      twarzy. Z wyjątkiem przecież Benedykta, który schylał się jeszcze
31   3, II |           wszyscy zresztą, oprócz Benedykta i Witolda, na Justynę spoglądali,
32   3, II |           ponurych źrenicach pana Benedykta; jednak surowo brwi zmarszczył.~-
33   3, II |        wystąpieniu przy wieczerzy Benedykta położyła się do łóżka z
34   3, II |       sposób przypominały takiego Benedykta, jakim on był w młodości
35   3, II |        Nigdy jeszcze nie widywano Benedykta tak ponurym i rozjątrzonym,
36   3, II |          raz dotkliwie rozjątrzył Benedykta. Jątrzył go zawsze i coraz
37   3, III|       Korczyńskiego za ojca jego, Benedykta, poczytywał, a o dziadku,
38   3, III|       końca młodzieńczych zapałów Benedykta Korczyńskiego, a złożona
39   3, IV |        Emilii, drugie w gabinecie Benedykta. Wielki salon i większa
40   3, IV |           świetnej kariery.~Wzrok Benedykta przemknął po leżącym na
41   3, IV |           głosu syna tak uderzyły Benedykta, że umilkł, z ciężkim westchnieniem
42   3, IV |          zwykle rozwartych oczach Benedykta malowało się osłupiałe prawie
43   3, IV |       siłą pociągnęły znowu wzrok Benedykta ku szeroko na biurku rozwartemu
44   3, IV |           sobą. Długo w gabinecie Benedykta nad rozłożonym na biurku
45   3, V  | rozstaliśmy się na tak długo - do Benedykta się zwróciła - ale to dobrze,
46   3, V  |           się zaczął.~W gabinecie Benedykta Kirłowa przy stole, na którym
47   3, V  |       prawo.~- Nie - na zapytanie Benedykta odpowiedziała - nie to wcale!
48   3, V  |      siebie i dla innych!...~Oczy Benedykta miękły, rozjaśniały się,
49   3, V  |     bocznymi drzwiami do gabinetu Benedykta wsunęła się Marta. Nie weszła