Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           kwiecistych pantoflach. Wzrok w twarzy młodej dziewczyny
 2   1, IV |      zmarszczki, wysoko podnosił, wzrok promienny, natchniony daleko
 3   1, IV | spuszczone, a kiedy je podnosiła, wzrok jej był tak samo jak przedtem
 4   1, IV |         ich nie podniosła. Był to wzrok taki, jakim śmiały i pewny
 5   1, IV |           w zaciśniętych wargach, wzrok pełen nie spełnionych marzeń
 6   1, IV |        przerzedziły się trochę, a wzrok ognisty i chmurny nabierał
 7   1, V  |          spod spuszczonych powiek wzrok jej podniósł się na niego
 8   1, V  |       miłe, a osobliwie nam...~Tu wzrok jego przesunął się po twarzy
 9   1, VI |    wiśniowe i śliwowe gaje nęciły wzrok głębokim cieniem swych bujnie
10   1, VI |         opartą na dłoni przesuwał wzrok dokoła. Cierpiące jego oczy
11   1, VI |          Trzeba było tylko trochę wzrok podnieść, aby zobaczyć ruchomą
12   1, VI |         szczęście.., Gdy oderwała wzrok od przestrzeni, zobaczyła
13   2, I  |         ręce i podniosła ku niemu wzrok pełen trwogi i prośby.~-
14   2, I  |            ale jeszcze młoda para wzrok jej do siebie przykuła.
15   2, II |            Wieczne...~Umilkła, bo wzrok jej upadł na snop roślin,
16   2, II |     garbiły mu się coraz więcej i wzrok coraz nieruchomiej tkwił
17   2, II |   spuszczone, ale gdy raz na ojca wzrok podniósł, był on pełen żalu
18   2, II |         prawie przygryzając wargę wzrok utkwił w ziemię. Z gorzkiego
19   2, II |          Witold! Witold!~Podniósł wzrok i zobaczył wyglądającą zza
20   2, II |        cieniutką kartkę i chmurny wzrok powoli przesuwała po okrywającym
21   2, III|           jeszcze twarz zwracał i wzrok wytężał. Z drogi, z daleka
22   2, III|            o czym innym myśląc, a wzrok jego coraz przenikliwiej
23   2, IV |        suchej, gorącej topieli, a wzrok jej ze zdziwieniem przesuwał
24   2, IV |         spadająca woda. Podniosła wzrok i zobaczyła przed sobą spływającą
25   2, IV |       Justyna parę razy podnosiła wzrok na towarzysza swego, jakby
26   2, IV |     Justyna w tej chwili ku niemu wzrok podniosła i już go przez
27   2, V  |         Ludwika ! Kiedy na koniec wzrok podniosłam, zobaczyłam przed
28   2, V  |    klęczącej przy niej dziewczyny wzrok odwracając, mówić zaczęła:~-
29   3, I  |           wydawał się jej trupem.~Wzrok podniosła na jedną ze ścian
30   3, I  |        się coraz powolniejszym, a wzrok coraz więcej wzgardliwym
31   3, I  |           sam na sam. Gdyby tylko wzrok podniósł na nią, z okrzykiem
32   3, I  |         miłość i nawet namiętność wzrok jej utrzymać mogły w wiecznej
33   3, II |           Po oddaleniu się chłopa wzrok podniósł na syna.~- Dałeś
34   3, II |        dotykający wcale jedzenia, wzrok na ojca podniósł i w twarz
35   3, II |          jesteś już przez to, żeś wzrok jego zwrócić na siebie potrafiła,
36   3, II |         szyciem zajęta, przyjazny wzrok na starszą towarzyszkę swoją
37   3, II |       nabiegały. Fabian zaś nagle wzrok utkwił w ścieżce od bramy
38   3, II |          litość czy rozrzewnienie wzrok mu napełniło. Wziął rękę
39   3, II |         nad robotą głowę Justyny. Wzrok jego przesuwał się po jej
40   3, II |      dlaczego?~Podnosząc na niego wzrok głęboki i surowy odpowiedziała:~-
41   3, III|      głowę jej płomieniem ogarnia wzrok uporczywy i namiętny, i
42   3, IV |     zysków i... świetnej kariery.~Wzrok Benedykta przemknął po leżącym
43   3, IV |   dowodził. Potem prostując się i wzrok na syna podnosząc zapytał:~-
44   3, IV |          śmiałymi oczami pałający wzrok ojca spotykając odpowiedział:~-
45   3, IV |       wybuchnąć, zamknął, zmącony wzrok ku ziemi spuścił i znowu
46   3, IV |  niezmożoną siłą pociągnęły znowu wzrok Benedykta ku szeroko na
47   3, IV |           i w powietrze uleciało. Wzrok jej, zawstydzony i niedowierzający,
48   3, IV |       siebie i wnet znowu utopili wzrok w rozwartej u stóp ich kopalni