Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     chwytały też drabiny ciemnymi rękami albo czepiały się wzajem
 2   1, II |          istotę. Głośno splasnęla rękami i do okna poskoczyła.~-
 3   1, III|          był, ziemię swą własnymi rękami uprawiał. Skądinąd łączyło
 4   1, III|       słońce. Wpadło, poskoczyło, rękami szyję Korczyńskiego objęło
 5   1, III|   łoskotem upadł i oczy sobie obu rękami zakrył...~Od tej pory pani
 6   1, IV |      nieśmiałości i zmieszania, z rękami w tył założonymi i lekkim
 7   1, IV |      wiszącymi u boków czerwonymi rękami, przyparli się do fortepianu
 8   1, IV |            Sama wszystko własnymi rękami robić wolę niż do takich
 9   1, V  |           na czole. Za pługiem, z rękami opartymi na wysoko sterczących
10   1, V  |        stryj to wszystko własnymi rękami zasadził i teraz dopatruje?...
11   1, V  |         boki, szeroko rozmachiwał rękami, głos coraz podnosił, cały
12   1, VI | bezczynnie na kolana opuszczonymi rękami. Czasem na koniu, prowadzonym
13   1, VI |         grubej odzieży, z grubymi rękami, z ciemną ogorzałością na
14   1, VI |        swoich zaciszkach własnymi rękami od matki naszej powszechnej
15   2, I  |  wszystkiego, a to i owo własnymi rękami dokonywując, żale swe wypowiadała
16   2, I  |          ogniu, z drżącymi trochę rękami i ustami. Widać było po
17   2, I  |          i twarogiem poplamionymi rękami, wypadła z kuchni, porwała
18   2, I  |           ziemi i drżącymi trochę rękami rozwiązywała sznurek, który
19   2, II |     zapomniałam, o Boże!~Drżącymi rękami, żółtsza niż kiedy i od
20   2, III|          gadać? - żywo poruszając rękami i głową zagadała stara. -
21   2, III|          łona przypaść miała.~Pod rękami coraz gorliwiej pracujących
22   2, III|    włosach biegła już ku Justynie rękami machając i językiem trzepiąc:~-
23   2, III|           synom się zwrócił i obu rękami machnąwszy z całej piersi
24   2, III|            muskularna, z wielkimi rękami, choć z wychudłą twarzą
25   2, III|          koło zaturkotało pod jej rękami.~Oparty o odrzwia wysoki
26   2, IV |           Benedykt tylko obydwoma rękami za głowę złapał się, tasiemkę
27   2, IV |          kurhan, widocznie kiedyś rękami ludzkimi usypany i jak cała
28   2, IV |         plecami oparty Jan stał z rękami na piersi skrzyżowanymi,
29   2, IV |        dniach całych z założonymi rękami siedzieć i kawałka chleba,
30   2, V  |    zbudowany; sad, który własnymi rękami założył; pasieka, którą
31   2, V  |              Przyszła, spojrzała, rękami klasnęła i okropnym głosem
32   2, V  |    takiego człowieka, co własnymi rękami orze. Ten błazen Kirło aż
33   3, I  |           ku nim drabiny własnymi rękami upleść nie mogła. Przeszkadzała
34   3, I  |   zręcznie i przemyślnie własnymi rękami sporządzała znaczne ilości
35   3, I  |     Chodząc po swej pracowni, obu rękami, jak nieraz już bywało,
36   3, I  |    postaci rezydentki z opalonymi rękami?~Pierś młodej kobiety szybko
37   3, I  |    pracowni z obwisłymi na suknię rękami, z przygryzioną wargą, bez
38   3, I  |           stała pośrodku pokoju z rękami splecionymi i opartymi o
39   3, II |            bo śmiała się, łajała, rękami machała... Justyna przy
40   3, II |        lub opuszczonymi na kolana rękami przeżuwając. Fabianowa przewlekłym
41   3, II |          się w nim osoby obydwoma rękami ku niemu machać zaczęły.
42   3, II |           żurnalowo niż zwykle. Z rękami w kieszeniach surduta pokój
43   3, II | lekceważącym uśmiechem, po czym z rękami w kieszeniach i podniesionymi
44   3, III|    szerokimi kołnierzami u szyi i rękami pomarańczową prawie barwą
45   3, III|          córze swej wyprawiał, on rękami zatrząsł i z wybuchającą
46   3, IV |        sąsiadom zwracając się obu rękami jak młyńskimi skrzydłami
47   3, V  |        uczennicą była, a własnymi rękami pracować przy ziemi uczyła
48   3, V  |           splecionymi na kolanach rękami mówiła dalej. - Chleba darmo