Tom, Rozdzial

 1   1, III|   Korczyński zapytał:~- A drugi?~- Fabian Bohatyrowicz! - jeżąc się
 2   1, V  |       Fabiana adwokat zbałamucił i Fabian wierzy...~- Jeszcze ten
 3   1, V  | powolnością zaczął:~- Niechaj mnie Fabian wielkimi panami oczu nie
 4   1, V  |      Korczyńskim wspominając, tego Fabian ze wszystkimi swymi synami
 5   1, V  |        wnet przygarbiły się znowu. Fabian obie dłonie na kłębach oparł
 6   1, V  |         rękę mu oparł.~- Niech pan Fabian upamięta się... - przez
 7   1, V  |              krzyknął.~- Niech pan Fabian do upamiętania przyjdzie!-
 8   1, V  |           smutny był czy nadąsany.~Fabian przyśpieszył kroku i znowu
 9   1, VI |             umiem ja, umiał kiedyś Fabian, umie może ten młody Michał,
10   2, III|        swoich białych zębów.~- Pan Fabian widać do hrabiów zapisał
11   2, III|            na wozie bratu podawał. Fabian coraz dalej po ściernisku
12   2, III|            gotowy. W połowie drogi Fabian stanął, ku synom się zwrócił
13   2, III|    szeptały pomiędzy sobą, że może Fabian Ładysia tak zbije, jak dwa
14   2, III|         boska! Biją się jak chamy! Fabian, upamiętaj się! Ładyś, rzuć
15   2, III|         ale pół zagona! - krzyknął Fabian a ty w cudze garnki nie
16   2, IV |     pamiętam, kiedy kilka lat temu Fabian mnie prześladował, na kłótnie
17   2, V  |     Młodego pana Korczyńskiego sam Fabian zaprosi, choć długo ani
18   2, V  |       około Matki Boskiej Zielnej. Fabian przed tygodniem na oględziny
19   2, V  |           zobaczy - rzekł Jan - bo Fabian pełno ma wszędzie krewnych
20   3, II |        zagonami buraków wydeptanej Fabian głośny pocałunek złożył
21   3, II |        Jaśmont... - zarekomendował Fabian.~Elżusia, która dotąd w
22   3, II |          mig ku chacie się rzucił. Fabian kroił chleb, którego spód,
23   3, II |       imości - sierdzisto przerwał Fabian - ze wszelakiej rzeczy materię
24   3, II |          mu łzy do oczu nabiegały. Fabian zaś nagle wzrok utkwił w
25   3, II |           psa za sobą wiedzie. Ale Fabian z uprzejmością niezmierną
26   3, II |          baba, też koła! - mruknął Fabian i mowę żonie przebijając
27   3, II |            zamyśleniem popatrzała. Fabian sąsiada o Adasia zapytywał,
28   3, II |          nie możno - przytwierdził Fabian - ni w czym rozszerzenia
29   3, II |         zawsze myślę! - wykrzyknął Fabian - tylko jak podczas nieścierpliwe
30   3, II |      basowym śmiechem zauważył, że Fabian Panu Bogu za starszych synów
31   3, II |         siedzi. Widocznym było, że Fabian pochwałami synom jego oddawanymi
32   3, III|        przed kilku minutami, kiedy Fabian względem nie znającej się
33   3, III|       klęczącego kołka zachowywał. Fabian zaś, chociaż go zwyczaj
34   3, III|           czoło ku ziemi pochylił. Fabian właśnie ku niemu mowę zwracał:~-
35   3, III|           się, zalecali, gwarzyli.~Fabian świetlicy nie opuszczał
36   3, III|        panem Korczyńskim poprosim.~Fabian przeciw temu zamiarowi burzył
37   3, III|       głowę chwytając się wyrzekał Fabian - jeżeli spodziewałem się,
38   3, III|            ogrodzie się spotkawszy Fabian rękę młodzieńca pochwycił
39   3, III|           syna do ojca... - zaczął Fabian.~- Abyś pan nas osądził
40   3, III|          na raz mówić zaczęło, ale Fabian po krótkich usiłowaniach
41   3, III|            chmura. Prawdą było - i Fabian nie zaprzeczał temu - że
42   3, III|           za ludzi nie mając...~Tu Fabian, który dotąd więcej żałosnym
43   3, III|     otoczono go jeszcze ściślej, a Fabian i za ramię go pochwycił.~-
44   3, III|      prawie spleśniałą mapę, którą Fabian na czyimś strychu w jakiejś
45   3, III|          ten i ów z płaczem mówił. Fabian także nie tylko już pot
46   3, III|          razowego chleba odbijały. Fabian nawet ucichł i tylko ciężko
47   3, IV |         staraniem zastawione było. Fabian pozbywszy się na tę chwilę
48   3, IV |              co moment wykrzykiwał Fabian.~- Chwała Panu na wysokościach,