Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    szybko powozu wybuch śmiechu, widocznie basowy i ochrypły głos Marty
 2   1, I  |     hultaja tego...~Justyna była widocznie zaniepokojoną. Już pachnąca
 3   1, II |           Stary dom niskim był i widocznie z każdym rokiem więcej wsuwał
 4   1, II |    Dworowi temu, w którym jednak widocznie wciąż się coś psuło i naprawianym
 5   1, II |       naprawianym było, w którym widocznie także nic od dawna nie dodawano
 6   1, II |         sterczała nad ogromnym i widocznie przyprawnym, bo mocno zrudziałym
 7   1, II |      pewnym przymileniem, którym widocznie usiłował przełamać jakieś
 8   1, II |          czy nieprawdziwie, o to widocznie nie dbał. Nie zajmował się
 9   1, II |    pleców szamoczącego się i już widocznie udręczonego starca wysunęła
10   1, IV | przyciskał, o czymś jej szeptał; widocznie towarzyszkę tę wybrał sobie
11   1, IV |        żywością i zapałem, które widocznie zwyciężać musiały trochę
12   1, IV |     posiada może dość środków...~Widocznie ta wzmianka o ojcu sprawiła
13   1, IV |    którego stopniowo, ale bardzo widocznie opanowywało dziwne dla wszystkiego
14   1, IV |       zaczął w kącie ganku jakiś widocznie zgryźliwy i mocno przez
15   1, IV |     trochę niezgrabnym ukłonie i widocznie zdobywając się na śmiałość
16   1, IV |         i żółtawej, na bladaczkę widocznie chorej córki Korczyńskich
17   1, IV |         rys ani razu nie drgnął, widocznie spełniała obowiązek swój
18   1, IV |        do rozpoczęcia winta, ale widocznie bez zapału i tylko przez
19   1, V  |        milczeniu, zdobywając się widocznie na nową śmiałość, dodał
20   1, V  |         złotawym wąsem błysnęły. Widocznie, w poczuciu siły własnej
21   1, V  |       Silne i bardzo głaskliwe - widocznie pochwałą jej uradowany odpowiedział -
22   1, V  |     głowę sobie nabił...~Zamilkł widocznie czegoś nie dopowiadając;
23   1, V  |          zawołał Anzelm.~Chłopak widocznie walczył z sobą.~- Kiedyż
24   1, V  |        kręcił, usta przygryzał i widocznie powściągał się z trudnością,
25   1, VI |         jednym miejscu dziecinna widocznie ręka wydobywała z harmoniki
26   2, I  |         Różyca prawdomówność jej widocznie bawiła i ujmowała.~- Moja
27   2, I  |   miejscu. Niespokojną czuła się widocznie; ze zmarszczonym czołem
28   2, II |      brząkanie szklanych naczyń. Widocznie w fortecy tej bawiono się
29   2, II |      spowiedzi. Była to spowiedź widocznie męcząca, bo plecy garbiły
30   2, II |      sztuk wygrywając czyniła to widocznie z musu tylko i konieczności,
31   2, II |         zaczęła akordów, którymi widocznie zawtórzyć chciała nucie
32   2, III|       oka, po którym coś w sobie widocznie zwyciężała i nad czymś myślała.
33   2, IV |           niby wał, niby kurhan, widocznie kiedyś rękami ludzkimi usypany
34   3, I  |        się łańcuchy niewysokich, widocznie sztucznych wzgórz, którym
35   3, II |           Prościejesz, Justysiu, widocznie prościejesz...~Śmiał się
36   3, II |            to... tamto...~Chciał widocznie połknąć wyrazy, które wydzierały
37   3, II |     daleka, aż nieprzezwyciężoną widocznie ochotą zdjęty ku niemu dążyć
38   3, II |        dostawał i ręce zacierał. Widocznie, przy zdarzeniach podobnych
39   3, II |     odpowiem...~Powściągając się widocznie znowu zapytał:~- A ty sama
40   3, III|    drużbant znowu, niezadowolony widocznie i kwaśny, po drodze przechadzał
41   3, III|   przyjaciółmi popisywał się też widocznie, bo i swego czarnego źrebca,
42   3, III|          krokami ogród przebywał widocznie kogoś szukając i we wszystkich
43   3, IV |      Dziadunia pilnować muszę...~Widocznie zmartwiony, pomyślał chwilę.~-
44   3, V  |       nadjechał Kirło. Przybywał widocznie od bogatego kuzyna, z Wołowszczyzny.
45   3, V  |       pomówić.~Pomimo zmieszania widocznie czymś uradowaną była; ku
46   3, V  |       związywała tasiemki nowych widocznie bucików. Gdy podniosła się
47   3, V  |     stojąc zwracał ku niej twarz widocznie pobladłą i przerażoną.~-